Is het anno 2013 nog wel mogelijk om interessante dingen te doen met het bluesgenre? Verder dan nostalgie en een hoop uitgemolken clichés lijkt het immers vaak niet te komen. Dat is niet zo met Heart Attack Alley, dat met een zangeres aan het roer een wel heel frisse benadering van het genre weet te brengen.
Lang doet Heart Attack Alley er in ieder geval niet over om een goede eerste indruk te maken, want met “Too Hot Blues” weet de groep van bij het begin de gevoelige snaren te raken. In het nummer mag zangeres Caoimhe Macfehin namelijk meteen haar gezegende keelgat openzetten met een hees timbre. Dat doet een beetje denken aan Sarah Bettens, en komt in een bluesomgeving een stuk beter tot zijn recht dan dat met melige rock het geval is. Daarmee haalt Heart Attack Alley meteen zijn grootste wapen boven, want het stemgeluid van Macfehin klinkt net iets te mannelijk voor een vrouw en net iets te vrouwelijk voor een man. Hiermee weet zij de rokerige bluesmuziek perfect te counteren.
Maar Heart Attack Alley heeft meer in huis dan alleen maar een overtuigende zangeres. Uit kwalitatieve nummers als “Cryin” en “Trouble” spreekt namelijk een hoop schrijftalent, want op een regel tekst meer of minder werd er niet gekeken. Bij momenten neigt de groep zelfs in de richting van het beste van Bob Dylan, al is Dylan tegenwoordig misschien toch geen echte referentie meer wanneer men bedenkt dat hij op zijn meest recente plaat Tempest met “Early Roman Kings” een wel erg flauw doorslagje van een cliché bluesnummer ten berde bracht.
Dat Heart Attack Alley vaak in de richting van grote singer-songwriters neigt, hoeft gelukkig nog niet te betekenen dat de groep minder fris klinkt. In “Slave To Your Mojo” klinkt het combo bijvoorbeeld nog als een onvervalste garagegroep, terwijl de band niet in de val trapt het bluesgenre te veel met punkinvloeden te vervuilen. Een euvel waar andere groepen bij het Voodoo Rhythm-label zoals Juke Joint Pimps, Hipbone Slim en The Pussywarmers bijvoorbeeld wel al eens mee worstelen.
Het is uiteraard met de combinatie van al het voorgaande dat de groep erin slaagt de middelmaat probleemloos te overstijgen en een eigen geluid uit te bouwen. Want of het nu het trieste “My Beating Heart”, het traag voortslepende “Living In Hell” of net het uitbundige “Cryin” betreft, overal weet Heart Attack Alley met de Heilige Drievuldigheid van Macfehins meeslepende stemgeluid, het kwalitatieve songmateriaal en een toch niet te klassieke bluesbenadering de show te stelen.
Over Living In Hell kunnen wij bijgevolg alleen maar de loftrompet afsteken. In een tijdperk waarin het bluesgenre ofwel vaak te klassiek wordt gebracht, ofwel foute bands inspireert om het genre op eerloze wijze te verkrachten, slaagt Heart Attack Alley erin om het helemaal anders aan te pakken.
