PUKKELPOP 2012 :: Main Stage, donderdag 16 augustus

De Main Stage, dat gevreesde podium waar in minstens de helft van de recensies naar wordt verwezen als niet intiem genoeg, te vroeg op de dag en te veel publiek dat op de headliners wacht. Je zou het bijna een straf noemen. En een bont allegaartje van bands dat er passeert: ook op deze eerste dag.

De verrukkelijke vijftien van Pukkelpop:

Wie meer Pukkelverslag wil, klikt voor de langere verslagen van de vijftien beste concerten hieronder.

Beginnen doen we met een groepje dat waarschijnlijk te voet zou komen als het niet zo warm was: Zornik. Voor de mannen uit Zonhoven een thuismatch, voor ons de gelegenheid om aan te schuiven bij het bonnenkot zonder het gevoel te hebben dat we iets missen. Dat eerste pintje — “Drink plenty of liquids,” verzoekt de lichtkrant — slaan we achterover tijdens Rizzle Kicks, een Brits hiphopcollectief met liveband, dat de hoogste feelgoodgolven opzoekt en ons aanspoort hetzelfde te doen. De bedoeling is goed maar de dag is nog lang, al lijkt dit geen slecht voorprogramma voor de volgende act.

Dat Snoog Dogg hier zo vroeg geprogrammeerd staat, is geen organisatorische poging om de toestroom festivalgangers beter te spreiden. The Doggfather staat namelijk vanavond nog in Tilburg en heeft daarom op Pukkelpop een set onder de loden middagzon. Het zou een laatste keer Snoop Dogg worden alvorens de ultieme reïncarnatie tot Snoop Lion zich voltrekt (de plaat volgt later dit jaar), maar de waarheid zit ergens in het midden. Vandaag is het half rups en half vlinder: een reggaevlag op de achtergrond en rastamuts op de kruin, maar nog altijd het microgewei van de hip-hopper. En de hits natuurlijk: “The Next Episode”, “Gin & Juice” en het van 50 Cent geleende “P.I.M.P.” Het wordt een bonte hitshow en u lust daar pap van. En dat mag uiteraard.

De tijd dat er ritueel schapen werden geslacht ter ere van deze band, ligt al even achter ons. “Mneen, het hoeft al niet meer voor mij”, klinkt het zuchtend bij (lt), al bij de eerste blik op haar teenage sweethearts Bush. Gelijk heeft ze. Wat wij — en velen met ons — vijftien jaar geleden niet doorhadden, is dat Gavin Rossdale een matig getalenteerde Britse marginaal is die denkt het recht te hebben om Beatlessongs te verkrachten. “Come Together”? We denken het niet, Gavin, eerder “loop hard weg”.

We komen echter wel graag op tijd terug voor Santigold. Ze brengt voor de gelegenheid twee danseresjes, een hele hoop pompons en zelfs een paard (!) mee naar Kiewit. EEN PAARD, dames en heren. Zowel het enthousiasme als de zangcapaciteiten van Santi zijn top, de rits hits doen de rest. Na een paar nummers al mogen tientallen fans op het podium komen meefeesten. “Geen foto’s nemen, maar dansen!”, port de zangeres hen aan. Wel jammer dat er op de setlist geen plaats is voor de Caribische groove van “This Isn’t Our Parade”, nochtans één van de hoogtepunten uit haar laatste plaat.

Bloc Party dan, dat is weer even geleden. Helaas weinig party vandaag. Kele en co; lijken hier om de vier jaar halt te houden, na 2004 en 2008, met 2012 als minst memorabele passage, zo wordt al snel duidelijk. Het begint nochtans niet slecht met “Octopus” van het deze week gereleasete Four, en een lekker hoekig “Hunting For Witches”. Daarna is het echter kinkloppen en dat beseft Okereke ook. Hij vraagt of zijn micro wel aan staat en noemt even later het publiek ‘beleefd’. Dat is het ook, want open doelkansen als “One More Chance” of “The Prayer” krijgen wel applaus, al klonken ze nog nooit zo plat. Halverwege lijkt “Song For Clay” de set in de goede richting te duwen, maar het blijft bij duwen en wringen. Ook “Flux” (mét Rihanna-intro) klinkt flets en goedkoop. Dringend herbronnen jongens, dit is misschien een ideaal moment om eens wat soloprojecten… Ah ja, been there done that.

“Dit is fucking avant-garde.” Dat beseffen we pas laat, wanneer Björk het dreunende “Náttúra” opdraagt aan de — schrijfwijze even googlen — Eyjafjallajökull-vulkaan. We hebben er op dat moment al een lange set opzitten, waarin de IJslandse elf zich weer van haar meest hermetische kant heeft laten zien. Voortbordurend op het vocaal gedreven Medúlla brengt ze vanavond een dwarsdoorsnede van haar laatste plaat Biophilia, met de hulp van een koor, een drummer en een man achter een pak elektronica. “Hunter” is met zijn ratelende drums als vanouds wat omineus, “Jóga” bloedmooi en “Pluto” het moment waarop de aanpak vanavond helemaal klopt. Dan maakt Björk met die ongewone instrumenten — waaronder de Tesla Coil die van het plafond naar beneden komt — briljante, gestoorde techno. Niet evident, wel spannend.

Waarop Netsky de debatten mag sluiten vanavond. “Dat het er imposant uitzag”, rapporteert (mvs). Het gaat dan ook snel voor Boris Daenen. Eerder dit jaar al op Rock Werchter, vandaag de Main Stage afsluiten onder massale belangstelling. Daarvoor haalt de jonge drum & bass dj en producer alles uit de kast: een sterke liveband met onder andere de immer hard meppende Michael Schack achter de drums, veel confetti en konsoorten en zelfs zijn ouders. “Come Alive” doet de wei ontploffen en schopt het zelfs tot in het journaal. Met zo’n songtitel voed je natuurlijk ook de symboliek van een Pukkelpop 2012. It’s good to be back, Pukkelpop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − 6 =