PUKKELPOP 2012: Feist :: donderdag 16 augustus, Marquee

Tussen al die hypes en jonge snoepjes kun je Feist bijna als een ancien beschouwen, maar dat ze nog altijd relevant is, bewees ze vorig jaar met haar recentste plaat Metals. En omdat we haar concert in het Koninklijk Circus misten afgelopen oktober: een ticketje Marquee graag!

Het strijdplan is simpel vanavond: onze aandacht erbij houden met een stevige festivalset. Met de vulkaanuitbarsting “Nattura” van Björk nog in de oren en de beats van Netsky en Laurent Garnier respectievelijk links en rechts van de Marquee is dat geen slecht plan. Bovendien passen heel wat nummers van Metals, waar vanavond gezond uit gepuurd wordt, in dat plaatje. “A Commotion” is een goede intentieverklaring: dreigend, opbouwend — zoals de hele set vanavond trouwens — en krachtig.

Het daaropvolgende “How Come You Never Go There” zalft nog even en blijft min of meer trouw aan de albumversie. Het zou natuurlijk zonde zijn om dat achteroverleunende, losse sfeertje uit het nummer te wringen. “Mushaboom” daarentegen krijgt stevige klauwen en is haast onherkenbaar. Een aanpak die als een rode draad door de set loopt en niet zonder opofferingen is — veel subtiliteit gaat verloren onder deze bewerking — maar je kunt niet zeggen dat er niets gebeurt op het podium. Ook “My Moon My Man” krijgt een ferme trap onder de kont, maar dat dit nummer tegen een stootje kan, wisten we al sinds Boys Noize het onder handen nam.

Het is dan ook een beetje flauw van de Canadese om na te trappen naar de beats die van de podia komen rondom haar, maar kom, liever een Feist die contact zoekt met het publiek dan eindeloos stil gitaargestem. Ook plezant: hoe Feist haar door James Blake gecoverde “Limit To Your Love” — we zijn er trouwens zeker van dat een stevig percentage van de aanwezige Pukkelpop-jeugd denkt dat het van hem is — op haar beurt opnieuw covert, en het als rechtmatige eigenaar weer lijkt op te eisen.

De helft van haar begeleidingsband bestaat uit een driekoppig vrouwenkoortje, dat bijvoorbeeld tijdens “Comfort Me” en “Feel It All” bewijst een meerwaarde te zijn. In het stuurloze piratenschip waarin “The Undiscovered First” verandert, moet het echter tot aan het eind alle zeilen bijtrekken om de intensiteit van de albumversie te halen. Het afsluitende “Sea Lion Woman”, ook in een nieuw jasje, doet niemand meer overlopen tussen de twee kampen waarvan het ene de nieuwe versies maar niets vindt en het andere — waartoe uw verslaggever behoort — een van de betere optredens op deze openingsdag zag.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven − zes =