PUKKELPOP 2012: Chromatics :: donderdag 16 augustus, Castello

Ze moeten een van de meest onwaarschijnlijke radiohits van het afgelopen jaar hebben geboekt, en dus hing het bordje “Volzet” al snel aan de ingang van Castello. Chromatics bedankte met een set die deed vergeten dat er buiten een zonovergoten festival aan de gang was.

Chromatics is dan ook geen band voor zonnige taferelen. Kill For Love, de recente plaat die de groep — via de titeltrack — het grote publiek op een serveerblaadje leverde, is gemaakt voor lange nachtelijke autoritten door een grootstad naar keuze, waar verkeerslichten reflecteren op het natte wegdek, en het leven buiten als vanzelf in slowmotion gaat bewegen.

Live wordt de dromerigheid van die plaat wat opgeheven. Johnny Jewel legt een web van goed doorstampende beats over de muziek, maar het is zangeres Ruth Radelet die de aandacht naar zich toezuigt. Als onderkoelde freule die haar teksten prevelt met de verleidelijke onverschilligheid van een wulpse lolita, is zij het die Chromatics zo bijzonder maakt.

Veertig minuten lang wanen we ons zo op een nachtelijke autorit door een met neonlichten bezaaid betonlandschap. “Kill For Love” krijgt al vroeg in de set een forse uitvoering mee die al het wazige van de singleversie doet vergeten. Er daagt ook al eens een stoorzender op in de vorm van het door platte kermisbeats ontsierde “Back From The Grave”, maar gitarist Adam Miller compenseert meteen daarna gelukkig met het absolute hoogtepunt “The Streets Will Never Look The Same”. Wanneer Radelet opnieuw de microfoon mag nemen voor een zwoel “I Want Your Love” zijn we helemaal verkocht.

Bijna jammer dus dat de groep daarna eindigt met twee covers. Dat is niet nodig, want hun eigen nummers zijn sterk genoeg, maar gelukkig zijn ook deze interpretaties niet minder dan goed. Vooral het vertraagde en ingehouden “Running Up That Hill” van Kate Bush is erg indrukwekkend. Generischer is “Hey Hey My My (Into The Black)” dat de impact van Neil Youngs origineel nooit evenaart. Het is een wat flauw slotakkoord van een indrukwekkend concert, maar het Pukkelpubliek maalt daar terecht niet om. Straf optreden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × een =