De meeste trendsetters komen zichzelf vroeg of laat tegen. Wie altijd hetzelfde blijft doen, verliest immers zijn (evoluerende) publiek, wie zich waagt aan experimentjes zonder visie vervreemdt zich van zijn publiek. Het heeft lang geduurd maar nu moet ook Nile dat aan den lijve ondervinden.
De Amerikaanse deathmetalband rond amateuregyptoloog Karl Sanders bestormde de metalwereld ruim een decennium geleden met een drietal onovertroffen albums. Zowel op het gebied van sfeer, speltechniek, productie en ongeremde brutaliteit trok de band (samen met het Poolse Behemoth) de krijtlijnen voor de 21ste-eeuwse deathmetal. Wat de band in tussentijd uitbracht was zeker niet slecht, maar de verrassing was er wel af natuurlijk.
Als we eerlijk zijn, moeten we wel toegeven dat eigenlijk geen twee Nile-albums hetzelfde klinken. At The Gate Of Sethu is al het zevende album in veertienjaar tijd, en is in heel wat opzichten een stap terug te noemen. Hier en daar wordt de plaat tot op de grond afgebrand, maar daar gaan we niet aan mee doen.
Wat dadelijk opvalt, is dat het album een enorm ruwe en zelfs ongebalanceerde sound heeft meegekregen. De drums knallen overal doorheen, alsof er een bende trick or treatende ADHD-lijdertjes met trommels en koekdozen door een steegje stuitert. De gitaren hebben een ongefilterd horzelnestgeluid, en de bijzonder grofkorrelige grunts laten de speekselklodders van de luidsprekers druipen.
Persoonlijk kunnen we dat zeker appreciëren; death- en blackmetal zijn immers groot geworden met een geluid dat aanvankelijk misschien pijn doet aan de oren, maar doorgaans wel erg efficiënt is in het overbrengen van sfeer en agressie. Het wijkt natuurlijk wel af van wat de hedendaagse norm vereist. Een voorwaarde om zo’n aanpak goed te doen slagen, is dat je over voldoende kwalitatieve riffs beschikt en alles erg lucide arrangeert. En daar wringt het sarcofaagje op deze Nile.
We moeten een kat een kat durven noemen, At The Gate Of Sethu klinkt bruut en agressief, maar niet erg geïnspireerd. Wie zich een eerste maal om de oren laat slaan door “The Fiends Who Come To Steal The Magick Of The Deceased” of “The Gods Who Light Up The Sky At The Gate Of Sethu” zal overdonderd zijn, en niet alleen door de titels. Wanneer je het album echter voor een tweede keer beluistert, dan klinkt het allemaal al heel wat minder overweldigend. De meeste nummers hangen immers aan elkaar als klitten los woestijnzand, dat slechts met een minuscuul beetje kamelenurine bevochtigd is.
Naarmate we het album vaker beluisterden, konden we ons niet van de indruk ontdoen dat de band zelf ergens in de loop van het productieproces de handdoek in de ring gooide. Het lijkt wel alsof de groepsleden beseften dat er deze keer geen topschijf in zat en dat ze zich daarom niet meer dan strikt nodig inspanden om een min of meer releasebaar album in elkaar te boksen. Wie de digipackeditie in zijn bezit heeft, zal dat ook kunnen ondervinden: de twee bonustracks zijn immers onafgewerkte instrumentaaltjes. Jammer eigenlijk, want ze klinken allebei best sterk.
Is dit het moment waarop Nile de neergang naar parodie van zichzelf heeft ingezet, of is het slechts een tijdelijk gebrek aan creativiteit en doorzettingsvermogen? Ondanks de relatieve zwakte van het album staan er nog steeds enkele geïnspireerde individuele prestaties op. De vocalen zijn bij momenten meeslepend en bruut tegelijk, maar ook het gitaarwerk flitst nog steeds, alleen beklijft het geheel niet zo als vroeger. Het laatste nummer is hierop een uitzondering. “The Chaining Of The Iniquitous” is niet zo chaotisch, en door het inlassen van heel wat doompassages veel sfeervoller dan de andere nummers op dit album.
Dat sterke slot illustreert echter wel de zwakte van de plaat: gebrek aan sfeer en eigenheid. Wie graag eens wil weten hoe Nile klinkt wanneer ze zich vermommen als het grindcorebandje dat in ieder dorp actief is, moet At The Gate Of Sethu zeker beluisteren. Wie technisch perfecte, brute en sfeervolle eigenzinnige deathmetal wil horen, grasduint beter in de oudere platen van deze groep.
