Nile :: Those Whom The Gods Detest

Na vijf studioalbums worden aan Nile weinig woorden vuilgemaakt: bruutheid en oud-Egypte. Met Those Whom The Gods Detest houdt deze beschrijving behoorlijk stand.

En dat is vooral niet denigrerend bedoeld, want in technische metalmiddens zijn debuut Amongst the Catacombs of Nephren-Ka en Annihilation Of The Wicked uit 2005 ware meesterwerken. Op het twee jaar oude Ihypthallic was de lengte van de songtitels dan weer omgekeerd evenredig met de quotering. Technisch gezien scheerde het album hoge toppen, maar net als op In Their Darkened Shrines werkte het ondoordringbare en zware geluid uitputtend. Deze zesde worp vertoont alvast weer de catchy lange titels waarvan een obscuur Oosters folkbandje even goed kan gebruik maken.

"The concept is that all of us who play and listen to metal are the people that the gods hate. So the new album is a unified rejection of the gods — any god, every god. Not any one in particular, but all of ’em" De persmededeling was alvast een fatwa waardig, net als opener "Kafir!" (Arabisch voor ongelovige) waarin de mooie Arabische gezangen en woeste provocatie "There Is No God!" verlammend werken. De muzikale alleseter ondergaat slaafs de muzikale slachting, anderen zullen vrij spoedig afhaken na de eerste onmenselijk snelle blastbeats, het griezelig technische riff -en solowerk en de belachelijke grunt in Allah Akhbar!. Geen reden tot paniek: een thrashy break en een korte atmosferische overgang zorgen voor de eerste kippenvelmomenten.

Daarna is het lachen geblazen met "Hittite Dung Incantation" waarin het lijkt of de Egyptenaren hun uitgemergeld volk met machetes aan het bewerken zijn. Wederom wordt de toeschouwer opgehitst door het immer onnavolgbare duo Sanders – Toler-Wade en het megalomane drumwerk van de Griek Georg Kollias, alsof De Prins van Egypte tot een horrorfilm is bewerkt.

Voordat het snelle picking en de immer uitdagende George Kollias hun hoogtepunten bereiken ("Permitting The Noble Dead To Descend To The Underworld") laat de epische Nile ook van zich horen. Merk vooral het angstaanjagende gebrul in "The 4th Arra Of Dagon" op. Tijdens de blasfemische boodschap "We are they whom the gods detest" in het titelnummer klinken Sanders en zijn Arabische vriend zowaar bombastisch.

De aandacht voor sfeerschepping, Oosterse ritmes en de verplichte instrumentale track "Yezd Desert Ghul Ritual in the Abandoned Towers of Silence" maken de instrumentale bruutheid alvast draaglijker. Niettemin blijven de onmenselijke snelheid en de Egyptische thematiek vaste waarden en is ook deze Nile voor de doorsnee metalfan eenheidsworst.

Voor de rabiate Nile-fanaat is Those Whom The Gods Detest echter een gruwelijk vette plaat en bijgevolg verplichte kost, wie liever op zijn gemak is blijft beter op een veilige afstand.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 4 =