Deafheaven + Russian Circles :: 3 mei 2012, De Kreun

Met Deafheaven en Russian Circles programmeerde De Kreun een double bill om u tegen te zeggen. De verwachtingen waren hoog en er was geen reden tot klagen. Beide bands hadden ons tijdens scheurende sets volledig in de greep.

2011 was een gouden jaar voor adepten van blackmetalachtige herrie. Naast magistrale albums van Wolves In The Throne Room, Liturgy en Leviathan verscheen het grandioze debuut van Deafheaven. Roads To Judah duurde amper 38 minuten maar was een wervelwind die ons meteen omver blies. Niet moeilijk als je trance-opwekkende Amerikaanse black metal combineert met de dynamische melodieën van Explosions In The Sky en tegelijkertijd nog eens even in your face klinkt als de gemiddelde hardcoreband.

Deafheaven wijkt live geen enkele seconde van dat intense patroon af. Als onheilspellers openen de in hun eigen wereld levende muzikanten het demonische vuur met “Violet”. Wanneer frontman George Clarke zijn monotone schreeuwen de zaal in stuurt, zuigt hij nog meer aandacht naar zich toe. Mede door de uitbarsting van zijn screams is Deafheaven een minstens even intense en duistere ervaring als Wolves In The Throne Room.

Uiteraard passen bij de hippe indiekids geen brandende kaarsen of uitzinnige headbangers en overheerst er constant een dromerig sfeertje. Eigenlijk moeten we toegeven dat Deafheaven black metal voor pussies is. Maar dat doen we niet. De band uit San Francisco grossiert simpelweg in gitzwarte, doch sfeervolle metal. U begrijpt ons nog niet? Let maar eens op de afwisselend pingelende en aanzwellende gitaren in de eerste minuten van “Unrequired”. Ergens in het nummer neemt Deafheaven gas terug om vervolgens weer met scheurende gitaren en grimmig drumkabaal de hel te laten uitbarsten. Zo ook in De Kreun. Missie geslaagd.

Russian Circles moet niet onderdoen voor zijn collega’s uit de Westcoast. Het instrumentale rockwonder uit Chicago opent en eindigt zijn opzwepende set met mokerslagen uit debuut Enter. Het oudere materiaal van Russian Circles is meer rechttoe rechtaan in vergelijking met hun laatste wapenfeit. Vooral Empros was een groeier van formaat, maar op een podium komen de nieuwe nummers meteen volledig tot hun recht. Bewijzen zijn de donkere aanvallen getiteld “Batu”, dat klinkt als een postrockvariant van de betere doom, “Mlàdek”, de perfecte soundtrack voor een beschaving die aan het instorten is, en “309” dat net als het eerste nummer bijna wordt ondergedompeld in een blackmetalsfeertje.

Afgaande op het aantal schuddende hoofden tijdens “Harper Lewis” en de zweetgeur die het energieke “Young Blood” opwekt, torenen ook de oudere nummers ver uit boven een luistersessie in de luie zetel thuis.

Wat maakt Russian Circles zo’n klasseband? Het antwoord is simpel: de band bestaat uit drie klassemuzikanten. Dave Turncrantz is een geweldig drumtalent en speelt non-stop de pannen van het dak. Mike Sullivan is met zijn tientallen effecten en looppedalen misschien wel een muzieknerd maar vooral een van de beste gitaristen in het genre. En krachtpatser Brian Cook verliest nooit de controle over zijn samples terwijl hij de ene heerlijke baslijn na de andere (“Geneva”, om een voorbeeld te geven) uit zijn basgitaar tovert.

Maar dat is niet alles. De stevige bas en de bijzonder ritmische drums zijn de fundamenten waarop Sullivan, zelfs met een ingetapete duim, probleemloos afwisselt tussen duizelingwekkende finger tapping en sfeervol gitaarspel (zoals in “Batu”). Vooral met dat laatste onderscheiden Russian Circles zich van een live minder overtuigende instrumentale band als Pelican.

Jammer genoeg laat de band zijn geniale akoestische experiment (“Praise Be Man”) en epische postrock als “Schiphol” achterwege. De mierenneuker in ons merkt ook weer iets te lange pauzes tussen de nummers op. Maar deze futiliteiten wegen niet op tegen een verdomd geslaagd optreden. Russian Circles zien we zeker nog eens terug in De Kreun.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − 5 =