Some Like It Wilder :: de Cinematek doet Billy Wilder – en wij ook

Double Indemnity
The Lost
Weekend
Sunset
Boulevard
Ace
in the Hole
Stalag 17Some Like It Hot
The Apartment
One, Two, Three
Irma la Douce
The Fortune
Cookie

I don’t make cinema. I make movies.” Het is maar één
van de vele markante citaten die regisseur Billy Wilder typeren.
Hij verkondigde waar hij maar kon dat hij niet geïnteresseerd was
in het creëren van kunst – de allerindividueelste expressie van
enz… – maar dat hij simpelweg verhalen wilde vertellen die mensen
graag zouden zien, los van artistieke pretentie.

Gedeeltelijk klopt dat zeker: Wilder was een
entertainer, die er meer dan wat ook mee begaan was zeker
zijn publiek niet te vervelen. Een populist in de beste betekenis
van het woord. Maar dat verhinderde niet dat hij een scherpe,
cynische blik had op de wereld, en dan vooral op Amerika, die
regelmatig hard aankwam bij het publiek. Films als ‘Double
Indemnity’, ‘The Lost Weekend’, ‘Sunset Boulevard’ en ‘The
Apartment’ bieden een genadeloze kijk op een Amerika waarin er
gelogen, bedrogen en zelfs gemoord wordt om geld en roem. Wilder
was gefascineerd door de kleine kantjes van de mens, en zag er ook
de humor wel van in. En telkens opnieuw trok hij een glasheldere
lijn tussen die kleine kantjes en de Amerikaanse samenleving. Zijn
kantoorpolitiek, zijn sensatielust, zijn verering van filmsterren,
zijn corporate culture en ga zo maar door.

Niet dat het vaak zwaar werd bij Wilder, wel in tegendeel. Hij
goot dat alles in eindeloos vermakelijke films, vaak komedies, en
wanneer hij zijn cynisme even liet vallen, was hij zelfs in staat
tot voorbeeldjes van pure screwball madness. ‘Some Like It
Hot’ is ongetwijfeld het beste voorbeeld.

Wilder was één van de ultieme studio auteurs – een
filmmaker die bekend werd in de context van een strikt
studiosysteem, maar er toch in slaagde om zijn unieke stempel te
drukken op elke film die hij maakte, vaak ook nog eens in weerwil
van de censuur. En hij is één van de weinige regisseurs wiens
hoogdagen zo’n dertig jaar geduurd hebben. Tijdens de jaren
veertig, vijftig én zestig draaide hij onverwoestbare klassiekers,
die vooruitstrevend waren voor hun tijd (indien niet altijd op
vormelijk vlak, dan toch zeker wat het scenario betreft), en in de
meeste gevallen nauwelijks verouderd zijn. In de jaren zeventig
ging het langzaam maar zeker bergaf. Het nieuwe Hollywood kwam
aandraven, de filmstijl werd rauwer en naturalistischer, de
onderwerpen veranderden en de strikt beregelde verhaalstructuren
die Wilder hanteerde, leken plotseling oubollig. De opkomst van
jonge filmmakers als Coppola, Spielberg, Scorsese en De Palma in
late jaren zestig, vroege jaren zeventig, betekende een
aardverschuiving voor de Amerikaanse filmindustrie: het
studiosysteem brokkelde af, films werden plotseling op een heel
andere manier gemaakt, en sommige oude rotten konden simpelweg niet
meer mee met die verandering. Billy Wilder was één van de
slachtoffers. Een ander beroemd voorbeeld is Alfred Hitchcock.

Dat niet te na gesproken blijft Billy Wilder simpelweg één van
de beste regisseurs ooit. Punt. Naar aanleiding van de
Wilder-cyclus die momenteel loopt in de Cinematek in Brussel, geven
we graag een staalkaart van zijn werk mee: tien van zijn bekendste,
beste of gewoon populairste films. Omdat we u zo graag zien? Mja…
toch vooral omdat we Billy zo graag zien, eigenlijk.

Double
Indemnity
The
Lost Weekend
Sunset Boulevard
Ace in the Hole
Stalag 17
Some Like It Hot
The Apartment
One, Two, Three
Irma la Douce
The Fortune
Cookie

Een opvallend, en typerend sappig interview met Wilder
uit 1986 (drie delen, normaal gezien volgen delen 2 en 3
automatisch)

<iframe width=”560″ height=”315″
src=”http://www.youtube.com/embed/LfTZvjv7JrY” frameborder=”0″
allowfullscreen></iframe>

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − drie =