The Man-Eating Tree :: Harvest

The Man-Eating Tree is een bijzondere bandnaam die lijkt te
slaan op één of andere vleesetende plant van reusachtige
proporties. De betekenis gaat echter dieper dan dat. De naam slaat
op de gedachte dat als een mens sterft en begraven wordt, hij
voedsel voor de planten vormt. Duidelijk een meer filosofische
uitleg die perfect past bij de muziek die op ‘Harvest’ schuilgaat.
Die is namelijk van een subtiele schoonheid en wordt bekroond met
poëtische teksten.

De belangrijkste verantwoordelijke voor de composities is Vesa
Ranta, beter bekend als ex-drummer van het gesplitte Sentenced.
Uiteraard laat zestien jaar meespelen in een band van wereldformaat
zijn sporen na. Het atmosferische en melancholische van Sentenced
werd overgeheveld naar ‘s mans nieuwe project, wat zeker niet
betekent dat The Man-Eating Tree geen eigen gezicht heeft. Vooral
zanger Tuomas Tuominen zorgt voor een geluid dat herkenbaar is uit
de duizenden. Zijn stemgeluid is frêle en tegelijk beladen met een
onderhuids zinderende woede.

De zachte pianoklanken en lichte drumritmes sluiten perfect aan
bij het breekbare van de zang. En toch kan je dit nog altijd metal
noemen dankzij de contrasten die gevormd worden met het gitaarspel
van de nieuw aangetrokken Antti Karhu. Als je ‘Harvest’ vergelijkt
met ‘Vine’ – het debuut van vorig jaar – is het overduidelijk dat
een tweede gitarist de muziek enorm deugd heeft gedaan. Op ‘Vine’
ligt de lat ook hoog, maar de plaat blijft veel meer op dezelfde
stroming kabbelen dan zijn opvolger. Door de stevige gitaarloopjes
van Karhu krijg je een hard-zacht dynamiek. Iets wat voor het album
een serieuze stap vooruit betekent en de nummers nog pakkender
maakt.

Een ander serieus verschil met het debuut is de lengte van de
nummers. Waar ze het eerder liever compact hielden, wagen de
bandleden nu een gok met twee nummers van een kleine zeven minuten.
Tegenstrijdig genoeg kunnen deze lange uitspinsels zelfs beter
bekoren dan hun beknopte broertjes. Vooral ‘Down to the Color of
the Eye’ scoort door zijn tergend langzame opbouw naar een
memorabel hoogtepunt. Het is één van die zeldzame riedeltjes die
meteen na de eerste luisterbeurt in het geheugen blijft hangen.

Onze absolute favoriet is ‘Like Mute Companions’. Een prachtig
voorbeeld van het contrast tussen door keyboard gedragen stukken en
uitbarstingen van gitaar met distortion en pompende drums.
Van minimalistisch naar een escalatie van wanhoop in een paar
luttele minuten. Aangevuld met bizarre, maar wondermooie teksten
over dagen zo leeg en mensen zo weinig communicatief alsof ze
evengoed doofstom konden zijn.

De sterkste verwijzing naar voorloper ‘Vine’ zit in ‘Armed’, een
nummer van het compacte soort met een riff die ergens een vaag
belletje doet rinkelen. Zoiets hebben we al eerder gehoord… op de
vorige plaat misschien? Hoe dan ook is dit een aanvulling op de
diversiteit en eventueel een prima eerste single. Alhoewel ‘At the
Green Country Chapel’ die taak ook makkelijk zou kunnen vervullen.
Een aftrapper die alle sterke elementen samenbalt. De unieke stem
van Tuominen, de songschrijvercapaciteiten van de vijf heren en
dame en vooral de triestheid die een mooie soundtrack vormt voor de
aankomende winter. Vermenigvuldig deze sterke punten maal tien en
je komt uit bij de tien tracks op ‘Harvest’. Bloedmooie winterblues
voor op een extra gure dag.

http://www.themaneatingtree.com

http://www.myspace.com/officialthemaneatingtree.com

The Man-Eating Tree speelt op 14 januari 2012 in de Biebob,
Vosselaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien + veertien =