Toxic Holocaust + Kvelertak :: 27 november 2011, Muziekodroom

Het beloofde een plezante metalavond te worden, en dat werd het ook. Het was van 2009 geleden dat Toxic Holocaust nog eens op een Belgisch podium stond en Kvelertak toert voor de eerste keer als headliner door Europa. De oerthrashers moesten echter niet onderdoen voor de gehypte black-‘n-rollers.

Beide bands hebben muzikaal op het eerste gezicht niets, maar dan ook niets, gemeen. Toxic Holocaust refereert aan de authentieke thrashsound van ondermeer Slayer, Sodom en Kreator, terwijl Kvelertak wel eens wordt gezien als de Foo Fighters die ondergedompeld werden in Noorse black metal. Aan de albums en furieuze optredens van beide bands zit wel een punky en vuil randje. Het is ongetwijfeld die primitieve oeragressie die hen in undergroundkringen razend populair maakt bij zowel jongere thrashers als fans van ander zwaar metaal. The perfect deal dus; de Muziekodroom loopt ondanks de hoge inkomprijs dan ook aardig vol.

Toxic Holocaust bestaat al sinds 1999, heeft vier albums en een serie E.P.’s, demo’s en splits op zijn naam staan en hoeft zich ook al niet meer te bewijzen: ondanks de populariteit van Kvelertak blijft het vreemd dat het trio als support optreedt. Een kleine veertig minuten is te kort voor een band met een indrukwekkend arsenaal aan beukende thrashnummers. Het recept? Gooi blazende riffs, cymbal stops, grofkorrelige hoge vocalen en ratelende dubbele basdrums in de blender en voeg er pittige teksten over kwaadheid, oorlog en occultisme aan toe, en klaar is kees.

Joel Grind, de perfecte reïncarnatie van een thrasher uit de jaren tachtig, zweept het publiek op en de devilhorns gaan meteen de lucht in. Aan de rand van een kolkende bijna gevaarlijke pit kunnen we heftig geheadbang amper onderdrukken. Hoogtepunten zijn moddervette oldies als “War Is Hell”, “666” en “I Am Disease”, misschien wel het beste nummer van de nieuwe plaat. De lekkere hardrock groove in “Lord Of The Wasteland” is ook zeer te pruimen. Vet! Vet! Vet!, denken we na afloop.

Aan Kvelertak is het om te bewijzen dat het met amper een album een volledige set kan boeien, al konden we na overtuigende festivalpassages op Graspop en Ieperfest al besluiten dat de Noorse bonken geen one-hitwonders zijn. Toch blijf het verbazen hoe de jonge twintigers vier jaar geleden hun eerste optreden in een Noorse huiskamer gaven en nu al een jaar onafgebroken de wereld rond toeren.

Maar we moeten eerlijk zijn: een uur Kvelertak is iets te lang, iets wat we hadden gevreesd. Is Kvelertak niet de allerbeste liveband? Ligt het aan het tamme publiek? Of spelen de immer energieke Noren gewoon een slordige set? Aan het songmateriaal zal het zeker niet liggen. Met een melodische en ophitsende mix van punk, hardcore en black metal won het zestal in 2010 de wedstrijd voor beste metalrecept. De uitvoeringen van “Fossegrim” en “Blodtorst” en “Sultans Of Satan”, stuk voor stuk op album lekker catchy, brutale en opzwepende nummers, konden niet helemaal overtuigen, en dat voor een rasechte liveband die veel geluk heeft met het zaalgeluid.

Het zegt veel dat een manisch krijsende Erlend Hjelvik, wiens blubberbuik op en neer gaat met het volle basgeluid, enkel de voorste regionen mee krijgt. Desondanks blijft het aanstekelijk om te zien hoe de energie ook bij de rest van de band ervan af spat, zelfs de technische problemen van bassist Marvin Nygaard verstoren het podiumfeestje niet.

Het is pas met “Offernatt” en “Ulvetid” dat de bij AC/DC aanleunende rock-‘n-rollinjectie van Bjarte Lund Rolland — een overjaarse rocker! –, swingbare melodietjes en lekkere solowerk van de twee andere gitaristen aan de lijve ondervonden worden. Ook de epische mix van black metal en heavy rock-‘n-roll in “Liktorn”, Iron Maiden-vibe in “Ordsmedar av Rang” en Turbonegro-furie “Utrydd dei Svake” doen ons naar de luchtgitaar grijpen. Tijdens “Mjod” (gerstenat in Vikingtermen) kan je niet anders dan een verse pint in de lucht te heffen en “Odin ga oss, suttung sitt mjod, det magiske mjod, det daglige brod” luidkeels mee te lallen. We hebben Kvelertak al veel beter zien spelen, maar dankzij een gloednieuw nummer — melodische blackened punk schiet ons te binnen — zijn we razend nieuwsgierig naar zijn tweede plaat. En dat is misschien het allerbelangrijkste.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + elf =