Arcade Fire al sinds Funeral, Mumford And Sons, Florence & The Machine en Elbow met hun laatste platen: bedachtzame euforie opgeruid vanuit de ellende of donkere onderstroom van alledag werkt vandaag. Is misschien meer dan ooit nodig. Muziek als in samenhorigheid gewortelde troost voor de mistroostigheid van alledag. School is Cool sluit er naadloos bij aan met z’n debuut.
Vergelijkingen met Arcade Fire worden al tot in den treure gemaakt sinds die overrompelende deelname aan Humo’s Rock Rally. Op Entropology blijven die uiteraard steek houden — elk debuut is schatplichtig — maar School is Cool slaagt er toch in de eerste gelaatstrekken van een eigen smoel te creëren. Entropology is, net als pakweg de titelloze van Selah Sue eerder dit jaar, daarom een perfect debuut te noemen: nu al het onderscheid kunnen maken, maar met een ontzettend grote groeimarge voor de boeg om de extra middelen die hieruit gaan voortvloeien efficiënt te kunnen gebruiken.
Entropology is een stevige brok: 16 songs (The Suburbs, iemand?) maar klokt toch af als een coherent geheel. Strijkers tillen dartel hun plooirokken op, percussie dendert door de songs als de massieve steen van Sisyphus die van z’n berg rolt, opgeluisterd door de niet van drama gespeende stem van Johannes Genard met een frasering die vaak aan groot voorbeeld Springsteen doet denken. De grote verdienste van de band op Entropology is dat hun sound geen trucje wordt. Al is dat vooral te danken aan een uitstekend laatste kwart (“Warpaint”, de titelsong) dat de deur naar de toekomst al op een brede kier zet.
Van Entropology spat de gerechtvaardigde betrachting om groots te zijn, maar staat zoals zo vele Belgische debuten nog met één been op de bierbak in het jeugdhuis van weleer. Vooral de romp van de plaat, tussen de twee “Interludes” in, bevat songs als “Trouble In The Engine Room” en “On The Beach Of Hanalei” die School is Cool over drie jaar zelf al vergeten zal zijn. Gelukkig wordt er in dat tweede segment opgebouwd naar knaller “New Kids In Town”, dat op anderhalf jaar tijd ontzettend gerijpt is. Het beklemtoont alleen maar de momentopname die Entropology is.
Bewijzen dat deze band heus al wel sterke songs kan schrijven: de singles die u op de radio en festivalweide in uw buurt om de haverklap al hebt horen weerklinken, “O! Delusions” dat in niets moet onderdoen voor pakweg de halfbroers van het uitstekende en zo onderschatte My Latest Novel — leg vlak na Entropology ook hun Deaths And Entrances maar eens op. Niet vies zijn van een Refrein, maar het ook niet bij de haren de song in sleuren: School is Cool beheerst die wijsheid. “Car, Backseat, Parking Lot” en “The Road To Rome” vervolmaken een ontzettend sterk openingskwartier.
Entropology is net ietsje meer branie dan bravoure en is misschien net daardoor het beste debuut dat een band als dit School is Cool kon uitbrengen. Het zet de deur open naar een ongetwijfeld rotintensieve tour. En aan het einde daarvan is deze band z’n debuut al ontgroeid. Wat is branie immers meer dan een doel dat alle middelen heiligt?
