Atlas, 2011
James Blake is zo’n artiest die meer gomt dan pent. Het titelloze debuut van
de piepjonge Brit was al zwanger van een oorverdovende stilte en op
’s mans nieuwe ep klinkt hij zo mogelijk nog uitgepuurder. Een
tweesnijdend zwaard, zo blijkt. Op z’n beste momenten creëert Blake
een nevelig schimmenrijk waarin hij de sirene van dienst is, maar
samen met de dubstep draineert hij ook een dosis opwinding uit z’n
sound. Zonder de verknipte bassen en beats klinkt Blake dan ook als
een 22ste-eeuwse, experimenteerdriftige Antony Hegarty. Maar
dan zonder de wereldsongs.
Ah zo, u dacht dat James Blake moeilijk nog uitgebeender kon
klinken… De songs op zijn debuut waren inderdaad al bijna
anorectisch, maar op ‘Enough Thunder’ snijdt de postdubstep-koning
nog een paar laatste vetrandjes weg. Schuilde er achter de
tranerige melancholie van ‘Limit To Your Love’ nog een klassieke,
moddervette dubsteptrack, dan haalt de songschrijver in Blake het
nu nog meer van de producer. Fans van broekwapperende bassen zullen
dan ook allesbehalve een vette kluif hebben aan dit miniatuurtje,
melancholici met zin voor avontuur des te meer.
Het duurt dan ook tot de vijfde en voorlaatste song van deze ep
vooraleer er echt een combinatie beat/bas die naam waardig uit de
lucht valt. Maar als het een troost kan zijn: door het ascetische
karakter van wat voorafging, is de impact van ‘Not Long Now’ des te
groter. De track vat even verstild aan als de rest van de ep, maar
onder dat rimpelloze oppervlak borrelt de dubstep en voor een
keertje komt de James Blake van z’n eerste ep’s ook effectief
bovendrijven. En of dat deugd doet. Uitgesteld genot is immers
dubbel genot, nietwaar?
Een goeie zet, denkt u misschien. Jammer genoeg moeten we die
illusie snel doorprikken. ‘Enough Thunder’ steekt namelijk tergend
traag van wal met ‘Once We All Agree’ en ‘We Might Feel Unsound’.
Op zich allerminst slechte songs, maar er kleeft te weinig vlees
aan het skelet van de tracks om de luisteraar echt bij het nekvel
te grijpen. ‘I Never Learnt to Share’, ‘Unluck’, ‘To Care (Like
You)’: dergelijke parels van z’n debuut klinken even sober, maar ze
beschikken over een spanningsboog en dynamiek die dit openingsduo
ontbeert.
Het titelnummer is in hetzelfde bedje ziek, maar met ‘A Case of
You’, een cover van Joni Mitchell, bewijst Blake weer z’n klasse.
Deze keer geen gekraak, effecten op de stem of unheimliche
ambient in de hoekjes van de song, maar enkel piano en zang. En in
combinatie met een gebalde song die niet nodeloos meandert,
grossiert Blake weer in de lillende schoonheid waarmee de man zo
werd bewierookt. En dan is er uiteraard nog de samenwerking met
Bon Iver: een
specialleke tjokvol autotune, vocoders, een snipverkouden
uil en beats met hartkloppingen. Gek of geniaal? Oordeelt u vooral
zelf.
Je moet het James Blake nageven. De man vaart koppig z’n eigen
koers en vertikt het om in de achteruitkijkspiegel te turen en te
teren op het succes van z’n debuut. Bij vlagen hoor je ook het
potentieel van z’n hyperspartaanse aanpak, maar op ‘Enough Thunder’
zit nog te veel kaf tussen het koren om van een geslaagd
opwarmertje te spreken. Nog wat vijlen en schaven aan die volgende
ep dus, James!
