XL, 2011
We horen het u al denken: “Remixplaten, even overbodig als een
b-sides-compilatie van Kate Ryan of amusementsprogramma’s met Peter
Van de Veire”. Bij de meeste groepen is dat inderdaad de nagel op
de kop, maar niet bij Radiohead. The Oxford Five nodigde namelijk
het kruim van de hedendaagse knoppendraaiers en laptopmagiërs uit
om ‘The King of
Limbs‘ door hun creatieve mangel te halen. Een mens zou voor
minder handenwrijvend naar de platenzaak trekken. Toch een
kritische kanttekening voor de kwijlende elektronicafreak: voor elk
schot in de roos telt ‘TKLOL RMX 1234567’ ook een losse flodder.
Selectief op de iPod pleuren is de boodschap!
Geen toeval, want Radiohead remixen is een tweesnijdend zwaard.
Enerzijds is ‘The King of Limbs’ een plaat waar je vele richtingen
mee uit kan, maar anderzijds is het bijna een mission
impossible om beter te doen dan de chronische perfectionisten
uit Oxford. Met zorgvuldig uitgestrooide klanksnippers, ingenieuze
krautrockritmes en hypnotiserende stemmanipulaties legden Yorke en
co de lat op die plaat namelijk opnieuw astronomisch hoog. En
hoewel ‘The King of Limbs’ het misschien moet afleggen tegen het
consistentere ‘In
Rainbows‘, viel de superbe sound van het album nergens in
dovemansoren.
Toch beschouwden heel wat producers en muzikale kameleons de
tracks van ‘TKLOL’ niet als een vergiftigd geschenk. Mark Pritchard
bijvoorbeeld, een Australische producer die ‘Bloom’ maar liefst
twee keer herkneedt. Eén keer tot een atmosferisch bastaardkind van
Balam Acab en
Moderat om de
track daarna te boetseren tot een stuwende elektro-trip die swingt
als een tiet in een te grote bh. Ook doorgewinterde remix-rotten
als Caribou
en Four Tet
pakken uit met zinnenprikkelend oorsnoep, maar dé verrassing op
schijf 1 komt van Jacques Greene. Deze nobele Canadese onbekende
plukt ‘Lotus Flower’ kaal om er een traag openbloeiend, subtiel
house-anthem mee te smeden dat even opwindend als weemoedig
klinkt.
Op de navelstaarderige spielereien van Pearson Sound Scavenger
in ‘Morning Mr Magpie’ na barst het eerste deel van deze dubbelaar
dan ook van de kwikzilveren en okselfrisse elektronica. SBTRKT, een
rijzende ster aan het dubstepfirmament, breit daaraan een
verlengstuk op het tweede schijfje met een track die in het
verlengde ligt van z’n fraaie debuut. Ten slotte nog een pluim voor
Modeselektor, die met Duitse gründlichkeit en hun typische
schemerige sfeerschepping en hypnotiserende ritmes ‘Good Morning Mr
Magpie’ hertimmeren tot ‘Good Evening Mrs Magpie’.
Maar dan is het vat compleet af. Illum Sphere degradeert ‘Codex’
tot een slaapverwekkend vehikel en de ‘Little by Little’-versie van
Shed is kleurloos als tintenkiller. Ook Blawan, Brokenchord en
Altrice weten geen meerwaarde te bieden ten opzichte van de
originele songs en zelfs Jamie xx valt door de mand met een weinig
geïnspireerde stijloefening van ‘Bloom’. Kortom, heel veel kaf
tussen het koren en het is jammer dat het kwaliteitsmerk
‘Radiohead’ verbonden is met deze kneusjes.
Heeft ‘TKOL RMX 1234567’ dan geen bestaansreden? Toch wel, de
dubbelaar bevat genoeg zinnenprikkelend lekkers om duimen en
vingers bij af te likken, maar de vele gemiste kansen zadelen je
toch op met een onbevredigd, wrang gevoel. Het is dan ook een
raadsel waarom Yorke en co de beste remixen niet op één schijfje
hebben gepropt in plaats van uit te pakken met een halfbakken
dubbelaar. Maar goed, daarvoor is iTunes uitgevonden, niet?
