Brutal Truth :: End Time

Grindcore, het meest uitzinnige subgenre binnen de extreme metal/hardcore, is een zaak van liefde of haat. Bij de liefhebbers is het meteen onvoorwaardelijke liefde. Bij al de rest, waaronder ook zowat 90% van de metalgemeenschap, is het één en al minachting, onbegrip en negeren dat de klok slaat. Free jazz, bluegrass en zydeco, dat krijgen we nog uitgelegd aan onze omgeving. Met grindcore wil het niet lukken. En dat is zonde, want Brutal Truth heeft alles in huis om het beest in elk van ons aan te spreken.

Evolution Through Revolution zorgde voor een van de meest verrassende en explosieve comebacks van 2009. Zelden maak je immers mee dat een band zo sterk op scherp staat na meer dan een decennium afwezigheid. Het leek wel alsof het grindcorewereldje tijdens zijn winterslaap gewoonweg had stilgestaan en de band de draad en het meesterschap terug oppikte alsof er van de stilte sinds 1997 geen sprake geweest was. Het comebackalbum was naar genrenormen een triomf: snoeihard en zo brutaal als maar zijn kan, ziedend van politieke verontwaardiging zoals de beste grindcore, én zonder al te veel death metal-invloeden, een bedje waar steeds meer bands in het genre ziek aan zijn. Niets van dat gedoe bij Brutal Truth.

Het helpt natuurlijk ook dat het kwartet een sound heeft die binnen het wereldje blijft opvallen. Terwijl ganse legers kabaalmakers elkaar proberen af te troeven qua snelheid en intensiteit, maar daardoor vergeten een eigen geluid te vinden, blijft Brutal Truth vooral erg herkenbaar. Dat heeft niet alleen te maken met de aanwezigheid van brulboei Kevin Sharp en de onvergelijkbare drumexploten van rammelmachine Rich Hoak (hem bezig zien is bijna even spectaculair als hem horen), maar al evenzeer met het snarenwerk van Dan Lilker (bas) en Erik Burke (gitaar), die niet enkel zorgen voor uitstapjes richting thrash, noise en doom, maar die ook een instant herkenbare aanpak hebben.

Ondanks de slepende sludge van opener “Malice” weet je al snel met wie je te doen hebt. Het is wel opvallend dat de band zich hier laat meeslepen door een wat flauwe trend in grindcoreland, waarbij albums geopend en afgesloten worden door tragere nummers. Vooral aan het einde wil dat deze keer tegenvallen: is “Drink Up” met z’n kleine vier minuten al een behoorlijk vermoeiende, aanmodderende track, dan is afsluiter “Control Room” nog eens een kwartier gierende en doelloze feedback en irritant gerammel. Gelukkig slagen de overige twintig songs er in om een heel ander verhaal te vertellen.

Het beproefde recept van Evolution Through Revolution is intact gebleven, met de nadruk op uit z’n voegen barstende turbogrindcore (“Simple Math”, “Fuck Cancer”, “Lottery”), die nu en dan onderbroken wordt voor een stukje teringherrie (“.58 Calibre”) en een terugschakelmoment (“Butcher”). Nu ja. Soms spettert het gewoonweg zo hard dat je gewoon niet weet wat je hoort. Zo zijn “Gut-Check”, “Small Talk” en “Twenty Bag” tracks die na enkele beurten al onthaald worden op hysterisch herkenningsgebrul. Er passeert politiek (“Old World Order”) en maatschappelijke thema’s worden aangekaart (“Warm Embrace Of Poverty”, “Killing Planet Earth”) en er is het onvermijdelijke “You Suffer”-moment, met het 5 seconden (!) durende “Trash”.

Samenvatting: End Time zet de revitalisatie van zijn voorganger met onverminderde furie verder. Bonus is daarbij de wat minder heldere sound. Die zet de scherpte en technische virtuositeit niet zo sterk in de verf, maar garandeert dat de band ver wegblijft van het steriele gevaar. Punt van kritiek is dan weer de overbodige ballast die het album met zich meesleept (geen enkele grindcoreplaat zou een speelduur van vijftig minuten mogen benaderen, laat staan overschrijden). Gelukkig is dat iets waarvoor gewoonweg de STOP-knop gebruikt moet worden (net voor het slotduo). De versie met 21 songs garandeert dat Brutal Truth nog even de coolste grindcoreband van de planeet kan blijven (laten we de Napalm Death-discussie niet opnieuw op gang brengen).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + veertien =