Headphone :: Woods

“Iets nieuws van Headphone, da’s lang geleden”, dachten wij toen we deze zomer de verse single “Woods” te horen kregen. Drie jaar na Ghostwriterheeft de Gentse band rond zanger Ian Marien eindelijk een waardige tweede klaar, die de vergelijkingen met Radiohead van destijds definitief uit de weg ruimt.

De singles “Ghostwriter” en vooral “She’s Electric” lagen weliswaar in de buurt van wat York en co toen uitbrachten, maar toch deden de eeuwige vergelijking en vooral de trieste woordspeling Radioheadphoneafbreuk aan wat het vijftal uit Gent had klaargespeeld. Alsof ze na het beluisteren van In Rainbows hadden gezegd “dat kunnen wij ook”, snel aan het opnemen waren geslagen en een maand later hun eigen plaat afleverden. Bullshit dus.

Die referentie is gelukkig verleden tijd. Anno 2011 heeft Headphone zichzelf opgefrist en een eigen sound klaar die zeker in Vlaanderen geen vergelijkingen duldt. De vijfmansband is ondertussen een trio geworden, dat op Woods voluit de kaart van de elektronica trekt. De gitaren uit het debuut zijn ingeruild voor drumcomputers en de duistere bassen zijn een pak frisser en kleurrijker geworden.Net zoals de stem van Ian Marien trouwens, die heel wat opener klinkt en meer voor de melodie kiest dan voor het gemompel en gefluister.

Alors on dance? Wel ja, de elektropop van Headphone werktnu heel wat meer op de benen dan destijds bij het debuut. De vooruitgeschoven single “Woods” en huidige hit “Miracles” zijn dan ook onder handen genomen door mixer David Bascombe, die ooit aan de knoppen stond voor groepen als Goldfrapp,Placebo, Tears For Fears en Depeche Mode.Die invloed hoor je logischerwijs hier en daar, misschien wel het duidelijkst bij de intro van “Sleep”, die je vanaf seconde één tot bij Dave Gahan en de zijnen slingert.

En toch is dit geen plaat om de handen drie kwartier lang in de lucht te steken.Daarvoor moeten de nummers het te veel hebben van hun sfeer, hun voorzichtige opbouw en hun subtiele melodieën. Een nummer als “Nerves” begint met steriele, pure Kraftwerk-synths, maar groeit mede door de warme stem van Marien naar een zwoele climax. Een ander hoogtepunt is “Sexomnia”, waarvan de laatste minuut je laat horen hoe een elektro-remix van de begintune van The X-Files zou kunnen, of beter: zou moeten klinken.

Elektronische pop met een randje, zo omschrijft Headphone haar muziek het liefst. Dat randje kan een verrassende trompetsolo zijn zoals in “Alt. End” of aanhoudend pompende strijkers zoals die van “Do It Again”, maar feit is dat ze van Woods een boeiend album maken, dat na enkele luisterbeurten steeds beter in het oor gaat liggen.

Voor Woods ging Headphone allerminst over één nacht ijs; de plaat werd zelfs drie keer opgenomen. Twee jaar lang vlogen demo’s in de prullenbak, werden nummers ontmanteld en weer aangekleed tot alles perfect paste. Je hoort dat hier geen noot teveel werd overgehouden. Het geduld leverde een mooi eindresultaat op, dat Headphone een eigen plaats in de Vlaamse muziekscène geeft, mooi tussen een dansvloer en een intieme concertzaal in.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 − 2 =