Devin Townsend :: “Ik ben steeds mijn eigen grootste vijand geweest”

U hebt het verslag van het optreden al gelezen en ons
gedacht over de nieuwste worpen ‘Ghost‘ en ‘Deconstruction‘ van
het heerschap Devin Townsend? Op de uitgebreide retrospectieve is
het nog even wachten. Nu tijd om de man zelf eens aan het woord te
laten. Een tijdje geleden hadden we de kans om de kale Canadees aan
de tand te voelen en dat moesten ze geen twee keer vragen. In de
catacomben van de Tilburgse 013 met verder nog het gezelschap van
een geblutste thermos thee noteerden we volgende woorden uit zijn
mond.

Hij bleek vooral in een introspectieve bui:
amateur-psychoanalytici die hun Freudiaanse ontledingen willen
verfijnen gaan hier een vette kluif aan hebben. De reguliere fans
leren gelukkig ook iets bij over zijn toekomstplannen, het
creatieve proces achter het Devin Townsend Project en het wel en
wee op tour.

Leven in evenwicht

enola: Hallo Devin. Bedankt om tijd voor ons vrij te maken. Het begint hier al goed, ik heb mijn blad met vragen in de auto laten liggen. Dan maar starten met een standaard openingsvraag. Hoe verloopt de Europese tour tot nu toe? Het einde is stilaan in zicht?
DT: Jij ook bedankt om met me te willen spreken. Ja de tour is bijna gedaan, nog twee optredens na vandaag en het zit erop. Weet je, ik ben al meer dan twintig jaar aan het touren en ziet het er naar uit dat het één van de succesvolste gaat worden.

enola: Succesvol in termen van opkomst, sfeer of…
DT: Ik denk op alle manieren eigenlijk. Net zoals vanavond waren Nederland en Duitsland niet altijd zo super qua opkomst, maar toch zeker zestig procent van alle optredens was uitverkocht. Er hing ook steeds een positieve vibe en het publiek was overal zeer verwelkomend. En om eerlijk te zijn, het was perfect genietbaar, er waren geen dramatische toestanden.

enola: In de twintig en zoveel jaar heb je wel een pauze genomen. Er was een periode dat je niet optrad en zelfs geen platen opnam. Nu ben je er ineens terug, en hoe: monstertournees door de States en Europa en 4 platen op 2 jaar tijd. Hoe verklaar je dat?
DT: Tja, ik ben tot de conclusie gekomen dat ik soms even afstand moet nemen van de dingen om om goed te kunnen beseffen welke elementen ervan ik echt graag heb. Ik dacht, voor de rustperiode, dat mijn problemen met muziek bestonden uit het touren en de muziek zelf en niet de omgeving waarin die dingen zich afspeelden. Na die break concludeerde ik dat veel van de dingen die ik mezelf aandeed, psychologisch of fysisch of whatever, bijdragen aan je mentale toestand. Zoals niet genoeg beweging, slecht eten, te veel drinken, drugs gebruiken en al dat soort dingen zetten veel stress op je lichaam en geest. Uiteindelijk realiseerde ik me door een aantal jaren weg te blijven van muziek en die andere zaken in orde te brengen, dat hetgeen ik miste op het gebied van artistieke voldoening hetzelfde was als waar ik in eerste instantie dacht van weg te moeten lopen.

enola: En nu heb je een evenwicht gevonden?
DT: Wel ja, ik hou ervan dat te denken maar onder ons gezegd, ik ben nog veel verder van een evenwichtig leven dan ik zelf zou willen. Het is een werk in uitvoering en een prachtig doel. Een fantastisch objectief om ooit een persoon in evenwicht te zijn. Ben ik het al? Nee zeker niet.

enola: Je bent wél bijzonder productief.
DT: Eerlijk gezegd, ik denk dat het net één van de zaken is die het evenwicht tegenwerkt. Als je zoveel werkt, vermijd je eigenlijk om de dingen grondig aan te pakken.

enola: Heb je geen schrik voor de weerslag, als je terug bent van de tour en de nieuwe LP’s zijn goed en wel op de markt gebracht?
DT: Ja, maar, ik heb zeker geen schrik meer van mezelf. De dingen waar ik dan wel schrik voor heb houd ik in mijn blikveld. Als je begrijpt wat ik bedoel. Op veel manieren ben ik steeds mijn eigen grootste vijand geweest. Ik was zo lang zelfdestructief dat het belangrijkste doel op dit moment is om uit te zoeken waar die drang tot zelfvernietiging vandaan komt. Is het van “houd je er echt van om in de miserie te zitten, houd je er echt van om pijn te hebben of vind je dat je het niet waard bent om van het leven te genieten?”

enola: Ik hoop dat je erover geraakt.
DT: Ik werk eraan en we geraken er wel. Zoals ik zei: ik houd de problemen in de gaten. Het dubieuze ervan is wel dat ik dit hele proces in het openbaar doormaak.

enola: Ja maar, we zitten hier nu vijf minuten te praten en je hebt het er al uitgebreid over. Je hebt wel die neiging om erg open te zijn over je problemen.
DT: Het is goedkoper dan therapie man. Dus dank je wel.

Strapping Young Lad

enola: Even naar de muziek dan. De band die je nu mee hebt op tour speelde ook op de vier DTP platen?
DT: Klopt.

enola: Maar op iedere plaat speelden wel andere mensen mee?
DT: Ja meestal wil ik dat de totaalervaring van een plaat onderbouwd wordt door een groep mensen die betrokken is bij de creatie ervan en die ook representatief zijn voor die bepaalde tijd in mijn leven. Weet je, mijn muziek was altijd al een directe correlatie met mezelf, die uitzoekt what the hell er nu weer aan de hand was in mijn leven. Door het zo concreet te maken kan ik zeggen “ah toen zat je daar en nu zitten we hier”. Toen ik een pauze nam van de muziek dacht ik ook echt dat ik het beu was om altijd zo open te zijn en mijn problemen uit te dragen. Ik vroeg me af wat ik ermee wilde bereiken. Waardering? Aandacht? Maar eerlijk, het is gewoon wat ik doe, en nu ben ik te oud om het allemaal zo ver te analyseren.
Bij iedere plaat waar ik aan werk wil ik een groep mensen betrekken die richtinggevend zijn voor die periode. Mensen die misschien over dezelfde dingen nadenken, of op een andere manier verbindingen maken.

enola: Dat betekent dat je nooit meer kan samenwerken met de mensen van Strapping Young Lad? Dat was een erg destructieve periode.
DT: Absoluut. Enfin ik kan misschien nog wel met de mensen samenwerken maar als de band Strapping Young Lad zullen we nooit meer bestaan. Ook al besefte ik dat pas achteraf, bestond de band omdat ik op dat moment probeerde uit te zoeken wat er gaande was met mijn leven. Het was erg primitief en erg nihilistisch en toen ik er ineens objectief naar kon luisteren, dacht ik “ah ja, oké zo zit dat, ik snap het, volgende”. Wat betreft een live-band komt het er op dit moment vooral op aan dat het mensen zijn met wie ik goed overeen kom. Natuurlijk moeten ze ook excellent zijn in het bespelen van hun instrumenten want er is zo’n rijkdom aan materiaal.

enola: Je speelt tijdens deze tournee enkel uit de vier Devin Townsend Project albums?
DT: Nee we kiezen uit al het materiaal, behalve Strapping Young Lad. Jammer genoeg zijn er zoveel nummers dat het onmogelijk is om iedereen te plezieren. Maar weet je, als ik met mensen moet leven en er maanden mee onderweg moet zijn dan wil ik wel dat die mensen aangenaam gezelschap zijn. Dat was belangrijk dan de meest geschikte persoon van ieder project kiezen.

enola: Je hebt veel vertrouwen in deze mensen?
DT: Het zijn natuurlijk allemaal goede muzikanten. Daar komt nog bij dat touren natuurlijk geen eenvoudige levensstijl is. Het is een talent op zijn manier, je hebt niet zoveel comfort en je gaat zo ver als dat mogelijk is. In die situatie nog eens een hoop drama erbij halen dat heeft gewoon geen zin.

enola: En voor de opnames…
DT: Gebruik ik wie het meest geschikt is.

Nood aan conflict

enola: Ik heb ‘Ghost‘ & ‘Deconstruction‘ al beluisterd en ik vroeg me af: heb je Ghost helemaal alleen ingespeeld?
DT: Nee hoor, voor ‘Ghost’ gebruikte ik mensen die niet vermoedden dat ze er deel van gingen uitmaken. Dat is volgens mij een belangrijk deel van wat die plaat zo goed maakt. Op andere platen had ik soms mensen die er alles voor over hadden om mee te mogen doen. In sommige muziekvormen kom je daar ook echt en heel eind mee, als de muziek moeilijk is of veel bravoure en energie vereist.
Voor ‘Ghost’ wilde ik eigenlijk mensen voor wie het te nemen of te laten was. Ik belde wat mensen op die er geen idee van hadden dat ik met een plaat bezig was en zei gewoon “Hey wat doe je morgen? Geen zin om naar hier te komen en wat fluit te spelen?” Of drums, of keyboards, wat er nodig was weet je. Ik toonde hen wat ik nodig had pas als het moment er was. De energie daarvan was zo los en ontspannen. Het had allemaal niet veel belang, behalve dan dat het leuk om te doen was. Als het op de drums, de keys of de fluit aankwam, was er voor de mensen geen enkele behoefte om zichzelf waar te maken. Als de muziek geen behoefte had aan een drumfill of een keyboard passage dan kwamen die er ook niet op. Dat was wat die plaat nodig had, een ontspannen sfeer van onthechting.

enola: Hoe werkt dat dan juist? Je hebt een plaat in je hoofd zitten en die bepaalt dan wat er verder gebeurt?
DT: Absoluut. En om eerlijk te zijn, begin ik met het algemene kader te zoeken, waar de plaat juist mee te maken heeft. Dan zoek ik vrienden en muzikanten bij elkaar die dat volgens mij vertegenwoordigen. Voor sommige platen had ik conflict nodig omdat dat in het weefsel van de plaat verwerkt zat. Dus ik probeerde dan muzikanten te vinden met wie er een ideologisch conflict was of een conflict van persoonlijkheden. Op die manier krijgt de plaat exact wat het nodig heeft. Vaak kom ik dan tot de conclusie dat ik een hoop muziek geschreven heb die iets nodig heeft waar ik op dat moment helemaal geen zin in heb.

enola: Dat belandt dan op het schap?
DT: Nee, gewoonlijk ga ik ermee door omdat ik een masochist ben, maar nu wel minder dan vroeger. Daarom was ‘Ghost’ ook zo leuk om te doen omdat er helemaal niets bij hoorde.

enola: Ik denk dat ik wel kan horen wat je bedoelt maar ik zal er vaker naar moeten luisteren om te zeggen of ik het ook kan appreciëren of niet.
DT: Ja snap ik. Voor mij was het de leukste van de vier om te doen. ‘Ghost’ is het roodharige stiefkindje, het is degene waar niemand van houdt. Maar ik vind het gewoon fantastisch.

enola: Best wel, jij hebt die plaat gemaakt.
DT: Ik houd ook wel van het idee dat mensen ermee verveeld zitten, als je begrijpt wat ik bedoel.

Extremen in de muziek

enola: We kennen je al van vroeger, oa. met Strapping Young Lad, als een extreem muzikant maar nu met de quadrilogie van Devin Townsend Project wordt het wel erg extreem. Zowel qua volume als de diversiteit van de muziek als de mate waarin het afwijkt van je vroegere projecten, alles is extreem aan dit project. Hoe verklaar je dat?
DT: Nu je er zo over begint, misschien houd ik gewoon van extreme dingen. Dat betekent niet noodzakelijk dat iedere plaat als Hate Eternal moet klinken. Extreem betekent voor mij ook de dichotomie tussen ‘Ghost’ en ‘Deconstruction’. Dat heeft iets waar ik erg van kan genieten. Ik houd ervan om te kunnen zeggen dat ik beide kan doen. Het gaat verder dan met je lul staan zwaaien en roepen “kijk ‘ns wat ik kan”. Ik heb geen moeite om me in te leven in beide extreme zijden maar als persoon ben ik geen van die twee dingen. Ik ben elementen van beide. Maar weet je ik houd er gewoon van om extreme dingen te kunnen zeggen, of het nu extreem emotioneel is of ongemakkelijk of wat dan ook, ik zoek graag die uitersten op.

enola: Houd je ooit rekening met de mening van de criticasters als je aan muziek werkt? Probeer je soms om extreme reacties te provoceren of ben je eerder onzeker of trek je, er gewoon geen bal van aan?
DT: Ik zou graag zeggen dat ik niet arrogant ben in die dingen. Er zit een soort dubieus eergevoel in om geen lid te zijn van de coole bende. Op school was ik nooit lid van de coole bende, toen ik in een heavy metal band speelde hoorde ik er niet bij. Ik ben gaan denken dat het een soort troef is. Ik hoef geen rekening te houden met de regels die in de club gelden. Ik ga toch afgezeken worden, ongeacht wat ik doe. Ik kan dus net zo goed doen waar ik zin in heb. Ik heb altijd al gehouden van new age en popmuziek, ik houd van extreme heavy metal en house-muziek en ik houd van showmuziek.
Als ik muziek maak zonder aandacht voor wat het publiek of de critici gaan denken, dan zal dat uiteindelijk wel de mensen aanspreken die gewoon de muziek volgen omwille van de eerlijkheid hervan.Ik dacht nooit van “Nee ik moet geen scheet op ‘Deconstruction’ zetten want de recensenten gaan het onvolwassen vinden. Misschien moet ik het wat lineairder maken want de mensen gaan mijn gedachtenstroom niet kunnen volgen.” Dat denk ik nú maar fuck nee zeker niet als ik eraan werkte.
Toen ik klaar was met alle platen en ik terug naar ‘Deconstruction’ luisterde dacht ik direct “man het is gewoon geweldig!” Ik heb het nu 300 keer of zo gehoord en vind het nog steeds fantastisch. hetzelfde voor ‘Ghost’, hetzelfde voor ‘Addicted‘, hetzelfde voor ‘Ki’. En dat is mijn lakmoestest, of ik er emotioneel door geraakt wordt en dat “yeah”-gevoel krijg. Nooit heb ik gedacht “Ah dit zullen de recensenten geweldig vinden”. Ik denk nooit na over het uitlokken van reacties, dat is nooit mijn bedoeling. Ik denk ook nooit na over hoe de kritieken zullen zijn.

Acteren

enola: We hadden het al over de extremen in de muziek die geen van beiden de échte Devin Townsend weerspiegelen. Geldt iets gelijkaardigs ook voor je podium-présence?
DT: Het is een overdreven versie is van mezelf. Ik ben ook een flauwe grappenmaker en een aansteller. Al sinds m’n kindertijd hou ik ervan om op te treden en te entertainen. Als je er Freudiaans tegenaan zou willen kijken waarom een acteur een acteur is en waarom een performer een performer is dan zou je iedereen uit elkaar kunnen halen. Als ik dat zou willen doen en uitvinden waarom ik het zo leuk vind om te acteren op het podium. Man ik zou waarschijnlijk liggen te janken tegen het einde ervan. Het is dat of de aansteller in mij accepteren, proberen geen klootzak te zijn en coole optredens te geven. En zelfs al blijkt het niet aan te slaan dan moet ik toch op zijn minst een efficiënt performer zijn voor wat mijn muziek nodig heeft.

enola: Betekent dat ook dat je sommige songs nooit live kan spelen omdat ze niet passen bij je rol als performer?
DT: Absoluut. Ik probeer nu om m’n muziek in drie afzonderlijke delen te splitsen. Ik heb het akoestische gedeelte, dan spelen we veel van ‘Ki’ en gelijkaardig materiaal. Ik heb een plan om in de toekomst een soort absurd orkestraal optreden te doen dat veel van ‘Deconstruction’ zal bevatten en ander materiaal waar ik nu aan werk. Dan is er het bandgebeuren dat ik veel meer omwille van het publiek doe. Meer simpel materiaal en met een iets commerciëlere aanpak. Ieder van die drie dingen apart zou nooit genoeg zijn om me artistieke voldoening te geven. Samen lukt dat wel. Elk van die drie heeft ook een ander niveau van optreden en acteren.
Wat het akoestische betreft voel ik me vooral de persoon die ik nu ben, met een gitaar. De akoestische optredens die ik doe bestaan meestal gewoon uit babbelen en spelen. De bandoptredens zijn veel meer overdreven en luid. En eerlijk, als het orkestrale opzet van de grond komt, dan zal het tot op het punt gaan dat ik echt een karakter word. Om een orkest te bekostigen heb je de budgetten van grote shows nodig. Om zo iets over te brengen tot het einde van de zaal moet je ongelofelijk overdreven te keer gaan. Voor vier man moet je dat niet doen, dan vinden ze je een klootzak.

enola: Dus je gaat aan katrollen en touwen door de zaal vliegen en zo?
DT: Zeker! Dat zie ik helemaal zitten. Ik hou van acteren.

enola: Waarom zou je eens niet meedoen in een film dan?
DT: Dat zou ik graag doen maar tot nu toe lopen de aanbiedingen niet echt binnen.

enola: Misschien komen ze nu wel ?
DT: Wie weet, dan zeg ik het je wel de volgende keer als we elkaar spreken. (met verlaagde stem) “Ik en Bruce Willis maken een film samen.” Hij heet ‘Twee oude kale mannen die dingen kapot schieten’.

enola: Je zou ook nog de muziek kunnen maken.
DT: Dat is hetzelfde he, mensen zeggen me vaak: “Waarom maak je eens geen soundtrack voor een film?” Niemand heeft met dat ooit al gevraagd, daarom. Maar goed wie weet, ik heb echt het idee dat op dit punt mijn carrière en mijn artistieke leven zichtbaarder zijn geworden. Wie weet wat er in de toekomst allemaal nog komt.

enola: Hoe komt dat? Zuiver door het vele werk dat je de laatste 2 jaar gedaan hebt?
DT: Dat speelt zeker mee. We hebben ook een nieuwe manager die erg effectief is. En daarbuiten is er ook iets gebeurd in mezelf dat nog nooit eerder is gebeurd. Ik ben nu echt toegewijd. Vroeger, zeker ook met Strapping Young Lad probeerde ik wel maar ik wist nooit zeker of ik dit wel wilde doen.

enola: Wat zou je anders doen?
DT: Toen ik drie jaar pauze inlaste, besefte ik dat dit het enige is dat ik goed kan en verder weinig echte talenten heb. Bovendien vind ik dit leuk om te doen. Nu is het dus makkelijker voor mij om te zeggen “Oké, we gaan ervoor.” Die toewijding merk je op het podium, merk je in de muziek en merk je denk ik ook in de verbinding met de mensen die naar de muziek luisteren. Ik denk dat het belangrijk is om aanwezig te zijn en écht te proberen om een band te maken met de mensen voor wie de muziek iets betekent.

enola: Interessant dat je dat aanhaalt. Je hebt ‘Addicted’ gemaakt en in dit interview en vroeger al gezegd dat je moeite hebt om van drugs en alcohol af te blijven. Denk je dat je ooit een bron van sterkte of inpiratie bent voor anderen die met hetzelfde worstelen?
DT: Misschien. De angst daarvoor is dat je de indruk creëert beter geschikt te zijn als raadgever omdat je ze openbaar bent. Ik spendeer maanden aan een album om de juiste toon te vinden, zie overal gefotoshopte foto’s van mezelf en trompetter mijn problemen overal rond. Daardoor kan je gemakkelijk foute indrukken verspreiden dat je anders bent of beter geschikt. Wat ik altijd duidelijk heb willen maken in de pers en zo is dat ik het ook maar aan het uitzoeken ben. Ik lig constant met mezelf overhoop, net als jij of net als hem. Iedereen maakt er maar een zootje van, al onze zooi is verschillend maar het is er wel.
Iedereen die wil vertellen dat hij perfect in balans is, die liegt ofwel tegen zichzelf of tegen mij. Voor mezelf is alles wat ik doe constant een werk in uitvoering. Ik maak constant nieuwe hypothesen. Ik probeer om een goed mens te zijn en ik probeer om al die shit achter me te laten maar ik worstel nog de hele tijd met van alles. Het gevaar schuilt er natuurlijk in dat als mensen mij als voorbeeld nemen voor soberheid of iets anders en ik op een avond ineens zin krijg om wijn te drinken en samen met mijn vrouw naar een film te kijken. Dan gaan ze staan roepen dat ik hen heb teleurgesteld.

enola: Wel, je hebt ook nooit gezegd dat je plotseling eens straight edger bent geworden.
DT: Ja, maar, eigenlijk ben ik dat wel, dat is het hem net. Ik drink zelfs nauwelijks nog cafeïne. Ik ben zo zuiver als pis, man! Opnieuw, om dat proces te doen werken moet ik het van me af praten. Net zoals met de muziek heb ik klankborden nodig. Ik stel me de vraag maar of iets zinnig klinkt als ik het mezelf hoor zeggen. Doorheen heel mijn carrière hoor ik al: “Wat Devin Townsend ook zegt, hij doet toch iets anders.” Twee maanden later loop ik dan weer te verkondigen dat ik toen die keer eigenlijk iets anders bedoelde. Alles is onderworpen aan mislukking. De waarde van zulke uitspraken hangt altijd af van de context, mijn leeftijd en zo voort. Los daarvan als mensen eender wat kunnen halen voor zichzelf uit heel dit proces, dan is dat een eer. Maar tegelijkertijd moet je wel alles met een korrel zout nemen.
Ik hang slechts met een heel dun draadje vast aan mijn nuchterheid en mijn mogelijkheid om geen verschrikkelijke dingen te doen. Maar het lukt wel nog steeds, en die inspanning op zich is al erg de moeite waard. Al zeg ik het zelf. Maar faal ik nog af en toe? God ja, natuurlijk! Ik heb nog geluk dat het met drugs en drank redelijk goed blijft gaan. Ik probeer ook weg te blijven van porno en dat is veruit het moeilijkste. Je hoeft maar de computer aan te zetten en daar is het. Ik probeer eraf te blijven maar alles is een uitdaging, toch.

enola: Oké Devin bedankt voor dit interview.
DT: Jij ook bedankt, het was graag gedaan.

http://www.hevydevy.com/

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 5 =