Davila 666 :: Tan Bajo

Drie jaar geleden maakte Davila 666 met het gelijknamige debuut een opmerkelijke intrede in het rock-’n-roll-wereldje. Het combo maakte uitsluitend Spaanstalige muziek, had het voor psychedelische rock-’n-roll naar het voorbeeld van The Velvet Underground en bleek bovendien affiniteit met Black Lips’ flowerpunk te hebben. Een goede start om het in garageland waar te maken!

De combinatie van geloofwaardigheid en pioniersgehalte was natuurlijk onze belangrijkste reden om Davila 666 goede punten te geven. Want qua consistentie zat het met het debuut toch nog niet helemaal goed. Waar de groep in "Tú" met The Velvet Underground flirtte, daar pakte hij in "Basera" immers met veel zwaarder materiaal uit. Wat van Davila 666 echter nog meer een ware debuutplaat met gebreken maakte, was het feit dat niet al het materiaal hetzelfde niveau haalde, wat het voor de luisteraar erg moeilijk maakte om tot het einde van de plaat bij de les te blijven.

Het nieuwe album Tan Bajo is in dat opzicht een grote stap vooruit, want zo instant herkenbaar als met opener "Obsesionao" klonk Davila 666 tot nu toe nog nooit. Het nummer heeft immers een duidelijke scheiding tussen de anticiperende strofes en het uitbundige refrein, wat voor een boeiende wisselwerking zorgt en de taalbarrière in het niets laat verdwijnen. Indien Davila 666 met het huidige recept ooit potjes wil breken, moet het op een dergelijke manier gebeuren.

Iets minder opvallend, maar toch nog altijd heel verdienstelijk is "Yo Seria Otro". Hier klinkt Davila 666 iets minder uitbundig, hoewel de groep daar met een hoger flowerpowergehalte perfect mouw aan weet te passen. Met Byrds-achtige countrygitaren en steeds terugkerende koren zijn de jaren zestig namelijk nooit ver weg, wat in combinatie met het rockende Spaans unieke resultaten oplevert en dus zeker opvallend genoeg is om te blijven boeien.

Dat het combo met "Obsesionao" en "Yo Seria Otro" twee potentiële singles op zak heeft, maakt van Tan Bajo per definitie al een betere plaat dan Davila 666, hoewel de groep nog wel wat meer trucjes in huis heeft om te blijven entertainen. Met "Los Cruces" klinkt de band bijvoorbeeld als een mannelijke versie van labelgenoot en soul diva Miss Alex White, wat uiteraard wel mag voor een Caraïbische rock-’n-roll-groep, want is het niet juist voor het temperament dat een mens naar Spaanstalige rock-’n-roll besluit te luisteren?

Met "Si Me Vez" lijkt de groep terug iets meer in donkere psychedelica te verzanden, maar met "Mala" staat daar gelukkig weer een hyperspeed punknummer tegenover, wat bewijst dat Davila 666 toch nog altijd goed op weg is om het undergroundcircuit te overstijgen. Met "Robacuna" neigt het combo op zijn beurt naar toegankelijkere psychedelica in de richting van The Beatles en The Rolling Stones, wat de beluisterbaarheid ten goede komt.

Dat de tweede plaathelft met aanstekelijke nummers als "Esa Nena Nunca Regreso" en "Ratata" haast een kopie lijkt van de eerste plaathelft, bevestigt dat de groep anno 2011 goed beseft waar hij mee bezig is en weet hoe hij het vuur brandend moet houden. Wat veelbelovend is voor de toekomst, nu Davila 666 met Tan Bajo de ware identiteit heeft ontdekt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − 8 =