WERCHTER 2011: Kasabian :: zondag 3 juli, Main Stage

Over het kanaal is Kasabian groot. Zoals er veel bands met een cd of drie op het repertoire groot zijn sinds de britpop implodeerde: ‘doe zo voort, eet nog een boterhammeke met choco en dan zien we verder’-groot. Niets om echt van wakker te liggen, maar genoeg redenen om het zaakje vanuit de ooghoeken in de gaten te houden.

Dus we trekken in volle zon vrolijk naar het hoofdpodium in de hoop even een danske te placeren. Niet dat we echt wild hebben gelopen van Kasabians drie vorige albums, maar er stond telkens minstens één topsingle op, die onze Bez-spier wel erg genadeloos kietelde. De onweerstaanbare brok branie “Clubfoot” bijvoorbeeld , maar ook “Where Did All the Love Go?”, “Underdog” en “Shoot The Runner”. Ineens de eerste vier songs van de set, waardoor we vrezen dat de hier niet al te stevig doorgebroken Engelse hype de komende 30 minuten in vele variaties op haar bek zal gaan. En dan met gekwetst ego proberen de zaak te redden met een ziedend “Fire”.

Niet dus. Kasabian gaat gewoon zonder verpinken door met haar verslavende mix van Stones-blues, madchester-beats, northern soul en de truck attitude die ze van Beady Eye gekaapt hebben. Tom Meighan amuseert zich zichtbaar te pletter en durft zelfs in een onbewaakt moment zijn verrassing over het enthousiaste publiek te tonen. Serge Pizzorno en band blijven ook maar onvervalste anthems uit hun instrumenten toveren en draaien er langs hun neus weg nog een uitstekende cover van Dick Dale’s “Misirlou” tussen.

Het lijkt bovendien dermate vanzelfsprekend dat we ons tegen de druk meegebrulde setsluiter “Fire” een beetje verdwaasd afvragen waarom we niemand anders kennen die zelfs maar voorzichtigjes naar dit concert uitkeek. Al durft de arrogantie wel eens potsierlijk te worden en verliezen we tijdens “Empire” toch heel even de aandacht, Kasabian speelt een uitstekend concert dat hen in een rechtvaardige wereld een nieuwe rits fans heeft opgeleverd. Op basis van nieuwe songs “Velociraptor” en “Switchblade Smiles” (die de donkerder kanten van rave verkennen) kijken wij alvast uit naar hun nieuwe album en volgende passage op Belgische grond. Of zoals Meighan het na “Shoot the Runner” zelf verwoordde: “Wow!”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + 17 =