Er is immens veel inkt gevloeid over welke namen al dan niet thuis hoorden op de affiche van Werchter 2011 en Iron Maiden was misschien wel de vreemdste eend in de bijt. Al mag je (met steeds minder vereiste ironie) weer toegeven dat je wel eens een nummertje van de band voorbij laat shufflen op de aaipod. Zelfs Christian van Thillo (of toch een erg goed nagebouwde lookalike) stond grijnzend mee te knikken op de tonen van “The Number of the Beast”. Iron Maiden kán weer en heeft meer succesalbums en onverwoestbare metalklassiekers dan Metallica achter de hand, dus zo’n headlinespot mocht wel eens.
Iron Maiden is wel een stuk campier dan Metallica: meer decor, meer gesoleer, minder sérieux en vooral ongegeneerd gitaargegoochel en publieksgemeen. Met drie gitaristen in de rangen wordt er ruim tijd gemaakt voor solo’s (maar altijd beheerst binnen de context van het nummer); Adrian Smith zorgt voor de vette blueslicks, Dave Murray voor de vingervlugge solo’s en Janick Gers is de tap-on/pull-off-acrobaat van dienst. Intussen blijft Nico McBrain met zichtbaar plezier drummen en rijgt Steve Harris (elk woord meezingend) de ene onnavolgbare baslijn aan de andere. Maar brulboei Bruce Dickinson maakt nog het meest indruk met hoe hij — onvermoeibaar — het publiek blijft opzwepen vanuit alle hoeken van het podium en toch foutloos blijft zingen.
De set bevatte helaas iets teveel epische songs uit de laatste drie albums waardoor het vuur pas echt aan de lont kwam in de tweede helft van het concert, wanneer een stevig blik klassiekers geopend wordt en het publiek voor “Fear of the Dark” volledig uit de bol gaat en de klassieke riff meezingt. Tot dan leek het voornamelijk een concert voor de fans maar wist Iron Maiden dankzij ervaring, professionaliteit en stevig songmateriaal toch blijvend te boeien.
Of de Maiden-familie (metalbands hebben geen fans: ze hebben een voor hun verwantschap betalende familie) echt veel groter geworden is, valt te betwijfelen (we zagen enkele op Black Eyed Peas wachtende bakvissen met een mix van angst en verbijstering naar het podium gapen) maar dit is een band die weet hoe ze moet headlinen, zelfs op een mainstream festival. Al was de weide niet volgepakt, op de topmomenten gingen de handen vlot tot voorbij de PA de lucht in en werden we net niet bedwelmd door de breed grijnzend uitgestraalde mix van jeugdsentiment in onze directe omgeving. Twee uur topentertainment, fantastisch gitaarspel en epische songs die dankzij de nodige catchy hooks nooit inzakten: het was geen beetje te genieten. En met “Hallowed Be Thy Name” hebben ze een van de beste metalsongs ooit op hun setlist staan: dit alleen al verdient tonnen respect van al wie niet teveel naar zijn indienavel staart. Of zoals ze het zelf zeggen:Oh well, wherever you are, Iron Maiden’s gonna get you, no matter how far.
