Caribou + Montevideo

Ah, les Nuits Botanique. Dat zijn twintig dagen
volgestouwd met de crème van de alternatieve muziekscène.
Dat is gezellig een pintje drinken op het terras van de Botanische
tuinen, tussen de verschillende optredens door. En toch was
gisteravond eerder een fysieke en mentale pijniging dan een fijn
momentum. ‘Waar ging het dan mis?’, horen wij u al vragen. En we
vertellen het u met graagte.

Allereerst moet u weten dat de Botanique, om u van nog meer fijne
bands te kunnen voorzien, elk jaar een uit de kluiten gewassen tent
neerpoot met de mooie naam ‘Chapitau’. Hoewel die buiten
gehoorbereik van de verschillende zalen ligt, vonden de bevoegde
geluidsmixers het evenwel nodig om het volume op te trekken tot
belachelijke en – voor zover ik kon inschatten en op de hoogte ben
van de huidige normering – illegale proporties.

En daar hield het niet op, want ook de balans tussen de
verschillende podiumelementen was niet erg veel soeps. Dit
resulteerde in een overdreven en fysiek onpasselijk makende
basgitaar en basdrum, en te weinig van al de rest. Van finesses was
bij deze auditieve ervaring dan ook volstrekt geen sprake.

Op de koop toe blijft de Brusselse zaal stellig vasthouden aan zijn
late programmatie. In plaats dan een uurtje vroeger te beginnen,
zoals dat bijvoorbeeld in AB de gewoonte is bij dit soort speciale
evenementen, laten zij het gros van hun headliners rond
een uur of tien ‘s avonds aantreden. En zo begon ook ‘Caribou‘, mits vijf à
tien minuten vertraging, een dik halfuur voor wij ons uit de voeten
moesten maken om de laatste trein te halen.

Dat dit geen probleem vormt voor Brusselaars of autorijdende
muziekliefhebbers lijkt me duidelijk, maar zolang de NMBS zijn
weekenduren gedurende de jaarlijkse drie weken van les Nuits niet
wenst aan te passen, zal een flink deel van de studerende
recensenten zich telkens weer in ‘t zak gezet voelen. ‘Is
dat nu bijna gedaan met dat gezaag?’ klinkt uw volgende bede. En
natuurlijk verontschuldigen wij ons voor het langgerekte gezeur.
Maar voor we afsluiten moeten we het uiteraard nog even over de
muziek hebben.

Montevideo klonk naast luid ook behoorlijk saai.
Of het aan de sound lag of de nummers, is ons vooralsnog
onduidelijk, maar de vier heren leken alvast niet bijster in hun
sas. Ons harde oordeel: elektrorock, of iets dergelijks, zoals we
op StuBru al een keer te veel en beter hebben gehoord. Al krijgen
ze het voordeel van de twijfel tot een volgende, hopelijk beter
gemixte ontmoeting.

Caribou had er dan weer wel duidelijk veel zin in.
Opener ‘Kaili’ was er meteen boenk op. Vooral de vocalen
klonken erg zuiver. Van het korte stukje dat we daarna nog van hun
set zagen, bleef vooral ‘Leave House’ nog eventjes nazinderen,
zoals alle aanwezigen ongetwijfeld kunnen getuigen: deze
live-uitvoering was stomend, strak en punchy. Een sobere
maar doeltreffende lichtshow leek het grootste deel van de tijd de
muzikanten tot schaduwen te reduceren.

Voila, meer willen we daar niet over kwijt. Onze beleving
van het concert maakte spijtig genoeg een diepgaandere bespreking
niet mogelijk. Aan al wie tot hier heeft doorgelezen: dankjewel!
Het deed deugd om mijn luttele kopzorgen eens op tafel te kunnen
gooien. Als ik ooit iets voor jou kan doen, laat je het maar weten!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 4 =