The Weeknd :: House of Balloons

Eigen beheer, 2011

R’n’b is terug van weggeweest. En dan hebben wij het niet over
de ruige rhythm’n’blues van Muddy Waters, B.B. King en Big Joe
Williams – het soort lui dat het startsein gaf voor heel wat
lewd conduct in jaren ’60 in groepjes als The Rolling
Stones. Nope, dan hebben wij het over Boyz II Men, Aaliyah en R.
Kelly – en wacht nu nog even voor u heel hard wegloopt, want ook
goed volk als James Blake en
How To Dress
Well
gebruikt dat soort hits uit de nineties
misschien niet hét decennium van de wansmaak, maar toch een goeie
runner-up – als inspiratie. Onlangs – en dan bedoelen wij
echt wel heel, héél kortgeleden – was er dan opeens The Weeknd, een
mysterieus groepje hiphoppers dat omhoog schoot zoals een groepje
dat alleen op het internet kan.

Als je bovenstaande alinea gaat ontleden, dan zie je hoe
moeilijk het wordt om The Weeknd meteen serieus te nemen.
Internethype, schimmige achtergrond, grote hype rond een klein
aantal nummers, fascinatie voor r’n’b uit de jaren 90, … Hoeveel
groepen met zo’n cv kent ú die na twee jaar nog relevant zijn? Op
papier lijken ze wel iets van Die Antwoord te hebben, en dat bleek
achteraf ook een dikke sof te zijn. Maar toch is The Weeknd meer.
Hun gratis mixtape ‘House of Balloons’ bewijst dat. Eerder dan te
gaan voor shock value, makkelijke hits of hippe
terminologie (zet gewoon het woord “postdubstep” in uw portfolio en
zie de hits binnenstromen), kiest The Weeknd voor een dwars geluid
dat geweldige melodieën koppelt aan absoluut geniaal (zeker voor
een mixtape) productiewerk.

‘The Morning’, bijvoorbeeld, vervlecht Harald Grosskopf-achtige
synths met een foute nineties-gitaarriedel op een bedje
van analoge percussie. ‘What You Need’ begint dan weer als een
Jamie xx-achtige herwerking van iets van Burial of Balam Acab: een
dubby sfeertje met geestachtige of half in stukken
gesamplede vocalen. Als er ooit een vinylversie van ‘House of
Balloons’ verschijnt (onwaarschijnlijk, I know), dan
gokken wij dat Tri Angle die gaat produceren. In ‘Glass Table
Girls’ krijgen we dan weer een geheide clubhit in vermomming, die
een glorieuze sound & feel onder een stel aardedonkere
lyrics over coke legt – en tegelijk heeft het nummer iets
indie, doet het mij denken aan Yeasayer of…?
Dunno. ‘House of Balloons’ is r’n’b, maar wel gewaagde en
experimentele r’n’b, die zelfs zover gaat om Beach House (!) tot
tweemaal toe te samplen (in ‘Loft House’ en ‘The Party & the
After Party’). Cool!

The Weeknd – het enige dat we van hen weten, is dat het een
samenwerkingsverband is tussen zanger Abel Tesfaye en producerduo
Don McKinney / Illangelo – blijft een ongrijpbaar project dat heel
moeilijk te plaatsen valt. Maar who cares als hun eerste
worp zo opwindend, zo eerlijk en zo verfrissend is als deze ‘House
of Balloons’? Zal The Weeknd binnen twee jaar nog relevante muziek
maken? Misschien niet, maar dat verandert niets aan de kwaliteit
die ze op dit ogenblik in pacht hebben. Over de toekomst van de
groep kunnen wij u dus niets melden, maar dat u ze vandaag
moet checken, daar bestaat geen twijfel over. ‘House of Balloons’
is een waanzinnige mix van undergroundelektronica, zwoele r’n’b en
hitgevoelige hiphop in een donkere vleermuisjas. Trust us,
u wil dat horen.

http://the-weeknd.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − drie =