Kode9 & the Spaceape :: Black Sun

Hyperdub, 2011

“Black hole sun / Won’t you come / And wash away the rain”, zong
Chris Cornell medio jaren 90 in het ultieme grunge-anthem van
Soundgarden. Vond u de grofkorrelige zielenroerselen van die
houthakkershemden al iets te somber? Loop dan zeker met een wijde
boog om ‘Black Sun’, de tweede plaat van Kode9 & the Spaceape.
Onder hun zwartgeblakerde gesternte is er namelijk geen ontsnappen
aan de peilloze duisternis van hun asgrauwe dubstep.

Of toch? Op deze opvolger van het doemerige ‘Memories of the
Future’ laat deze tweespan uit de Hyperdubstal een paar snippers
licht binnen in hun claustrofobische universum, met een
hypnotiserend schaduwspel als resultaat.

Dat ‘Black Sun’ iets minder duister en dreigend klinkt dan z’n
voorganger hoeft ook niet te verwonderen. ‘Memories of the Future’
was namelijk een zwart gat dat Sunn O)))-gewijs alle
hoop en zorgeloosheid opzoog. Denk aan het schemerduister van
Burial, maar
dan zonder de melancholie. Onder de glazen kolf van Kode9
( Steve Goodman) heerst immers enkel paranoia en
vervreemding. Die verlammende sfeer zet The Spaceape enkel kracht
bij met z’n onheilspellende doempreken. Geen toeval dus dat die
eerste plaat samen met het titelloze debuut van Burial dé mijlpaal
is van de filmische dubstep, een subgenre dat geworteld zit in het
toonaangevende label Hyperdub.

Hoewel ook ‘Black Sun’ enkel goed gedijt in het schemerdonker
van een ontwakende grootstad, is het geen tunnel zonder licht aan
het eind. Enkele subtiele stijlversmeltingen en een breder
klankenpalet zorgen namelijk voor een muzikale eclips die je
constant bij de les houdt. Luister maar naar tracks als ‘Love Is
the Drug’, ‘The Cure’ en het machtige ‘Otherman’: tussen de
subsonische bassen en loden beats smokkelt Kode9 enkele house- en
technoinvloeden zonder de dubstep-stempel met de voeten te
treden.

Daarnaast klinkt ‘Black Sun’ ook opvallend snediger dan z’n
voorganger. De dubstep van Kode9 is (gelukkig) nog te introspectief
om vergeleken te worden met een festivalact als Magnetic Man, maar
de stuiterende beats van ‘Green Sun’ staan in een schril contrast
met vroegere tracks als ‘Glass’ en ‘Victims’. Ook ‘Black Smoke’
heeft meer peper in de poep en het robuuste ‘Am I’ schurkt zich
zelfs tegen het venijnigste van Leftfield aan.

En hoe voelt The Spaceape zich bij die muzikale clair-obscur?
Als een vis in het water, zo blijkt al snel. De vocals van Stephen
Samuel Gordon zijn nog steeds geworteld in de
dancehall/dub-traditie, maar de doemerige woordenaar krijgt de kans
om meer variatie in z’n sermoenen te leggen. Van dreigend over
berustend tot ronduit giftig: ‘Black Sun’ is het perfecte canvas om
z’n veelzijdigheid tentoon te spreiden.

‘Black Sun’ is dus veel meer dan een zoethoudertje in afwachting
van de nieuwe Burial. De plaat betekent dan wel geen koerswijziging
ten opzichte van ‘Memories of the Future’, maar het is evenmin een
herhalingsoefening. Dankzij enkele subtiele accentverschuivingen
slagen Kode9 & the Spaceape erin om de vinger aan de pols van
de dubstep te blijven houden zonder hun publiek tegen de haren in
te strijken. Respect!

http://www.myspace.com/kode9

http://www.myspace.com/spaceapeuk

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + 13 =