The Bony King of Nowhere :: ”Er is geen lol aan om een plaat in je eentje te maken.”

Ten tijde van zijn debuut, was The Bony King of Nowhere nog een veelbelovende jonge songschrijver met veel branie, een hoop ambitie en ideeën, maar kon je je nog de vraag stellen waar dat allemaal heen ging. Met Eleonore weet Bram Vanparys overtuigend te bevestigen. Wist u overigens dat er een goddeau-medewerker onrechtstreeks mee aan het begin van Vanparys’ muzikale avontuur lag?

Bram Vanparys: “Het is eigenlijk een beetje een grap die wat ontspoord is. Ik was altijd al zeer geïnteresseerd in muziek en zes jaar geleden liep ik op Dour samen met een vriendin en vertelde ik haar dat ik eigenlijk ook wel graag muziek zou maken. Ik heb toen besloten om me er vanaf dan ook echt op te smijten en heb met haar gewed dat ik binnen de vijf jaar ook op Dour zou staan en een cd in de winkels zou hebben. Vorig jaar is dat inderdaad gelukt. Die vriendin schreef toen voor goddeau, dus in die zin is er wel een kleine link met jullie ja, maar ik ben nooit zelf bij goddeau betrokken geweest.”

enola: Toen je eerste cd uitkwam, was dit een grappige anekdote, maar met je tweede album in de winkel, lijkt dat verhaal waarschijnlijk al iets uit een heel ver verleden. Je hebt je ambities van toen vervuld. Je tweede album is waarschijnlijk uit andere motivaties ontstaan. Voelt dat ook anders?

Vanparys: “Ja, absoluut. Met je eerste album ben je wat heviger en denk je ook veel grootser en weidser. Op een manier wil je iets bereiken dat… Stom is gewoonlijk, eigenlijk.”
enola: Niet realistisch?
Vanparys: “Misschien wel realistisch, maar iets dat gewoonweg niet belangrijk is. Ik durfde toen bijvoorbeeld ook al eens verkondigen dat ik als eerste Vlaamse artiest ooit op ‘Later with… Jools Holland’ wilde gaan spelen. Dat soort dingen. Nu interesseert me dat allemaal niet meer, want uiteindelijk is dat niet belangrijk. Ik besef ook wel dat het stom is om je te veel met dat soort zaken bezig te houden. Dat komt er wel vanzelf van als je muziek goed genoeg is. Als het er niet van komt, ligt dat uiteindelijk ook gewoon aan jezelf. De ambitie is verlegd: nu ben ik gewoon geïnteresseerd in zo goed mogelijke muziek maken; zo goed mogelijke songs schrijven en de mensen doen er dan maar mee wat ze willen.”

enola: Met je debuut heb je wel wat losgemaakt, in Frankrijk en Nederland vooral. En Kieran Hebden van Four Tet zou een nummer van je willen gebruiken in een film. Wat zijn je plannen daarmee? Dan moet je toch een beetje dromen van het buitenland? Of Engeland willen veroveren?
Vanparys: “In zekere zin interesseert me dat wel, want het is altijd leuker om een groter publiek dan alleen Vlaanderen of België te bereiken. Het circuit is hier erg klein en dan ben je een half jaar na de albumrelease wel rond. In die zin biedt dat ergens ook wat weinig uitdaging op den duur en wil je ook wel buiten de landsgrenzen touren. Maar dat klinkt tegenwoordig dan weer zo afgezaagd uit de mond van een Vlaamse artiest: iedereen zegt dat zij het in het buitenland willen gaan maken. Ik zeg daar geen neen tegen, maar ik wil in de eerste plaats goede muziek maken. Het maken in het buitenland moet het gevolg zijn van het feit dat je goede muziek maakt.”

enola: Je hebt ook nog een andere soort omgekeerde beweging: er zijn artiesten die in België geweldig groot zijn, maar daarbuiten geen ambities lijken te hebben, iemand als Daan of Triggerfinger: die hebben nu ook succes in Nederland, maar ze lijken daar niet zo ontzettend hard mee bezig.

Vanparys: “Ik kan dat ergens nog snappen. Ik maak eigenlijk ook muziek als hobby. In de eerste plaats doe ik dat omdat ik het leuk vind om muziek te maken, niet omdat ik daar per se iets grensverleggends of vernieuwends wil doen, of de eerste Belg zijn die dit of dat bereikt in het buitenland. Pas op, ik wil zeker in het buitenland iets doen, maar als ik gewoon al buiten de landsgrenzen kan gaan spelen, is dat voldoende voor me. Hoe meer mensen je kan aanspreken, hoe leuker natuurlijk. Het is ook goed om veel live te kunnen spelen als artiest. De meeste ervaring voor mijn tweede plaat heb ik op het podium opgedaan. Daar leer je wat echt belangrijk is voor je nummers en je muziek. Kijk naar The Beatles: die moesten elke dag zes uur spelen in Hamburg; zo doe je ervaring en metier op.”

enola: Zij speelden dan niet eens hun eigen nummers…
Vanparys: “Ja tuurlijk, het gaat ook om het samen spelen en samen leren. Als je als Belgische band twee concerten op een week hebt, is het al een drukke periode. Maar vergelijk dat eens met Buffalo Springfield: die speelden soms vier concerten op één dag en altijd minimum twee keer per dag. Dag in, dag uit. Dat kunnen we ons nu nauwelijks nog voorstellen.”

enola: Misschien moeten we het toch ook even over de plaat zelf hebben. Je hebt hem ditmaal met je band live in de studio opgenomen. Maakte dat ook dat het songmateriaal veranderde tussen demo en opname?
Vanparys: “Neen, helemaal niet. Het materiaal is eigenlijk zelfs meer solo geschreven dan de eerste plaat. Op de eerste plaat heb ik nog met Koen Gisen samengewerkt voor de arrangementen, terwijl ik dat nu zelf heb gedaan. De bandarrangementen heb ik eerst zelf op demo gemaakt en dan voorgelegd aan de groep om ze live op te nemen. In die zin is het eigenlijk nog meer een plaat van mezelf dan de eerste.”

enola: Om dat livegevoel te krijgen, moest je natuurlijk je begeleidingsgroep meenemen in de studio.
Vanparys: “Niet echt moeten. Dat was een bewuste keuze. Ik had de drums en baslijnen ook zelf kunnen inspelen, maar ik zie daar de fun niet van in. Je moet altijd beginnen met de drums, dus dan zit je daar in je eentje die drumpartij te spelen, op helemaal niets en dan de bas op die drumpartij en dan de rest. Daar is toch geen lol aan, om zo in je eentje een plaat te maken? Ik zou me nogal eenzaam gevoeld hebben. Bovendien had ik alle songs al op die manier op tape. Ik had dat werk thuis al gedaan voor de demo, dat allemaal nog eens moeten reproduceren in de studio zou saai en tijdverspilling geweest zijn. En als je er even over nadenkt, is zo’n livefeel op een album ook logisch. Het is niet meer dan normaal dat als je een drum en een bas en een gitaar hoort, dat die samen gespeeld zijn. Het is eigenlijk een beetje absurd dat dat apart opnemen ooit ontstaan is. Ik weet zeker dat ik dat nooit meer ga doen.”

enola: Dan kan je natuurlijk achteraf moeilijker foutjes camoufleren, of met effecten of overdubs werken.
Vanparys: “Ik vind dat net een voordeel. Als je jezelf beperkingen oplegt, kan je daar alleen maar voordeel uithalen.”

enola: Je bent een Radiohead-fan en dat is een echte studiogroep. Ze kunnen zeer lang aan hun materiaal sleutelen, maar kunnen toch een vrij organisch geluid bewaren.
Vanparys: “Ja, het kan, maar ik heb er gewoon geen zin meer in, in dat geknutsel. Dan werkt dit weer niet en dan zit je daaraan te prutsen. Ik wilde dat niet. Ik wilde gewoon snel die nummers inspelen en dan ‘s avonds wat rondhangen met de muzikanten. Het album is opgenomen tijdens de Gentse feesten, dus dat kwam helemaal goed uit.”

enola: Je hebt dan natuurlijk het nadeel dat alles direct juist moet zitten. Je kan niet die ene perfecte gitaartrack met die perfecte zanglijn combineren…
Vanparys: “Ja, maar we hebben ons eigenlijk op de zang gefocust. Als die goed zat, hebben we de opname gebruikt. Maar dat hangt ook samen, want het viel op dat als de zang goed zat, de rest ook goed was. Ik denk ook niet dat ik goed zou hebben kunnen zingen over een slechte begeleidingstrack.”

enola:Voor de koortjes heb je wel met overdubs gewerkt op sommige nummers.
Vanparys: “Ja, die zijn wel in overdub gedaan. Live doet de band die uiteraard, maar dat is wel oefenen. Het wordt vaak onderschat hoe moeilijk samenzang is. In de juiste toon samen zingen: daar moet je echt hard op repeteren.”

enola: Als muziekjournalist werk je altijd een beetje met referenties, en toen ik Eleonore beluisterde, hoorde ik heel andere parallellen dan bij je debuut: Bon Iver, Fleet Foxes, Ryan Adams ook. Meer een alt.country gevoel dan op je debuut. Was je niet meer tevreden over het geluid van Alas My Love?

Vanparys: “Neenee, ik ben nog altijd tevreden over mijn debuut. Allez ja, ik vind dat geen goeie plaat meer, maar als ik die niet had gemaakt, had ik Eleonore ook niet kunnen maken. Ik heb daar ongelooflijk veel uit geleerd. Voor mij is dat een beginnersplaat waarop ik nog zoek en veel heb geleerd. Op den duur vind je gewoon je eigen stem. Dan voel je wat je wil doen en waar je naartoe wilt. Op de eerste plaat hoor je ook veel meer probeersels. Je hoort niet echt veel ‘song’ op Alas My Love eigenlijk, terwijl Eleonore veel meer toegespitst is op songs en degelijkheid.”

enola: Het is grappig dat je dat zegt, want dat viel me gisteren ook op toen ik Alas My Love herbeluisterde. Ik heb dat altijd een heel leuk album gevonden, maar door ze naast elkaar te zetten, viel me op dat Eleonore een veel samenhangender en misschien wel tijdlozer geluid heeft. Het klinkt misschien wat oneerbiedig, maar nu vallen op je debuut ook de invloeden op van wat toen populair was in indie-land. Maar misschien zeggen we dat over twee jaar ook over Eleonore.

Vanparys: “Neen, dat mag je zeker zeggen. Dat begrijp ik wel. Ik denk nu al heel anders over dit album, want dat is ook alweer een half jaar oud. Ik ga een aantal dingen zeker ook anders doen op mijn derde album. En ja, die vergelijkingen. Ik vind dat niet echt vervelend, maar ook nooit echt een compliment. Ik denk dat je als artiest liever niet met iemand anders vergeleken kàn worden. Je streeft er toch altijd naar een heel eigen en uniek geluid te hebben. Als iemand mijn muziek met iets wil vergelijken en zegt dat het moeilijk is, vind ik dat een mooi compliment. Ik besef ook wel dat dat met Eleonore nog niet het geval is. Ik hoor ook mijn invloeden nog op dat album.”

enola: Ben je al aan je volgende album bezig? Wat zal het worden?
Vanparys: “De derde plaat is al half klaar. (lacht) Ik zie natuurlijk de lijn en de evolutie tussen die drie platen. De derde plaat zal een stuk rauwer en spontaner zijn. Voor sommige nummers op Eleonore hebben we echt veel takes gedaan. De songs voor de derde stonden er tot nu toe in maximum drie keer op. Ik neem de nummers ook op terwijl ik ze schrijf, dus dat is ook al een verschil: het album wordt thuis opgenomen. Het wordt een volledige soloplaat.”

enola: Opvallend is dat Eleonore iets langer duurt dan Alas My Love maar twee songs minder telt, dus je songs zijn langer geworden. Ten tijde van je eerste album vertelde je dat je het ook niet nodig vond om die nummers langer te maken. Is dat nu veranderd? Dat je songs langer zijn, heeft dat met zelfvertrouwen te maken?

Vanparys:“Ik denk dat ik gewoon meer te vertellen heb. Een nummer als “Mother”, dat is niet omdat ik per se een lang nummer wilde schrijven, maar gewoon omdat de tekst maar bleef komen. Ik denk dat mijn verhaal vroeger sneller verteld was. Vroeger was de inhoud ook minder belangrijk. Nu wil ik iets vertellen. Ik heb ook iets te vertellen, zeker de laatste tijd. Daarom zijn die nummers langer, en daarom is die derde plaat ook al halfweg.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + 11 =