Godspeed You! Black Emperor

Het
herrijzen van Canadees monument Godspeed You! Black Emperor heeft
de muziekwereld niet onberoerd gelaten. Naast de gelatenheid die na
al die jaren speculatie zeker voelbaar was, bleek de modale
collega-journalist die zich tussen de toeschouwers voor de
reünieconcerten begaf meer dan eens enkel in staat de muziek als
voorbijgestreefd of – met neergelaten mondhoeken – netjes gespeeld
te omschrijven. Misschien is het een verzoening met de tijdsgeest,
het terugkijken op jeugdzonden met wrange spot. En toch: voor die
laatste vloedgolf op Europese bodem – en misschien is het nu wel
voor eens en altijd voorbij – in de knusse vertrekken van de 4AD
mochten het mondmasker en de antiseptische zeep gerust worden
opgeborgen.

Zelfs het weer zat mee: het was die avond bar koud en de voorhoede
van de komende storm liet zich reeds opmerken. Woordspelingen troef
als GY!BE na de eeuwig durende drone van wal stak met ‘Gathering
Storm’. Na twee maanden van onafgebroken optreden vielen weinig
foutjes te verwachten, en die waren er ook nauwelijks. Er werd met
daadkracht en zonder godsvrees geschreeuwd met gitaren en gehamerd
met drumstokken. Voor iemand die een kleine zeven jaar geleden –
reeds na de splitsing – voor het eerst naar ‘Lift Yr. Skinny Fists
Like Antennas to Heaven!’ begon te luisteren, blijven momenten als
deze erg bijzonder; ik kan me voorstellen dat zij die er al goed 7
jaar eerder bij waren het nog veel dieper voelden gonzen.

Uit de vermelde plaat kregen we maar liefst drie stukken te horen
(goed voor ongeveer 3/4 van het materiaal); ‘Gathering Storm’
vormde met ‘Monheim’ (de pakkende intro van Murray Ostril bleef
intact) de kern van de eerste helft van de set. Dat alles was, zo
bleek achteraf, niets vergeleken met het stuk dat op de
reünietournee vaste kost is gebleken: het briljante ‘Albanian’. Dit
nummer zwelt aan, beginnend met dreigende dulcimers tot de
ritmische onderbouw de massa in beweging dwingt. Het is haast
donkere klezmer, en eens je als toeschouwer denkt de eindmeet
gehaald te hebben, valt er nog een tweeledige aanval (of catharsis,
zo u wil) te doorstaan.

‘Albanian’ was het orgelpunt van de avond, en vermoedelijk ook van
de tournee in het algemeen. Het was dan ook moeilijk deze kanjer
navolging te geven, vooral wanneer het lichaam beseft dat we amper
halfweg zijn en de hitte in de zaal op de gemoedstoestand inbeukt.
Het werd dus een uitputtingsslag die ook even projector Karl
Lemieux in de fout dwong (klassevol opgevangen door muzikaal tijd
te rekken). Tijd om de oorbescherming bij te stellen, de ledematen
te stretchen en stevig op de tanden te bijten.

Nochtans waren de nummers die volgden uiteraard kleppers. Ook al
heb ik geen hechte band met ‘Yanqui U.X.O.‘ en het
daaruit afkomstige ‘Rockets Fall on Rocket Falls’, de uitvoering
mocht er zeker wezen. Echt genieten werd het bij klassieker ‘Moya’;
de formule is bekend, de verrassingen zijn nergens te bespeuren, en
toch blijft het zich autonoom bewegende haar niet uit. Met een
laatste krachtinspanning sleurde ik me door een indrukwekkende ‘Sad
Mafioso’, waarbij vooral de uitspattingen van noise lang bleven
nazinderen. De conclusie was toen reeds duidelijk: Godspeed You!
Black Emperor zou als eerste de aftocht blazen, maar zij hadden een
vernietigende klap uitgedeeld.

Het publiek in de zweterige 4AD was beleefd (en voornamelijk op
leeftijd), de band speelde hard doch secuur, de reacties waren
gematigd enthousiast. Misschien was dit toch niet het gedroomde
epische einde van een Europese tournee in kleine zaal, maar
Montréals meest controversiële exportproduct heeft niets meer te
bewijzen. Zij die aanwezig waren (enigen onder hen blijkbaar
vanwege hitsig geretweet) zullen gewoon blij geweest zijn deze
verbazend mobiele zuil nog eens van dichtbij te hebben gezien. Nu
vertrekt het zwijgzame collectief naar Amerika en Azië; wij, de
toeschouwers, moesten murw maar gelukkig regelrecht de storm
in.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vijf =