Therapy? :: “Wij en kakkerlakken, dat zijn de enige dingen die ooit zullen overleven”

Het Noord-Ierse Therapy? vierde in 2010 zijn twintigjarig
bestaan. Eerst werd een gold edition van het album ‘Crooked Timber
uitgebracht. Dit najaar gingen ze op tour om ‘Troublegum’, hun
succesalbum uit ’94, nog een keer integraal te spelen. En recent
was er ook de release van het dubbele livealbum ‘We’re Here to the
End’.

Daar heeft een fan-annex-amateurjournalist een vette kluif aan,
en wegens geen plaats meer in de AB reisden we in die eerste
hoedanigheid dan ook naar Amsterdamse Melkweg, om vervolgens in de
tweede hoedanigheid toegelaten te worden tot de backstage met wat
vraagjes voor Michael en Andy. Die werden door beide heren erg
vriendelijke beantwoord; eerst alleen Michael, later ook door Andy
toen die klaar was met zijn maaltijd.

Het optreden later op die avond, voor een uitverkochte Melkweg,
was simpelweg fantastisch. Nog nooit hebben we zoveel meegezongen
tijdens een show. De volksmenner in Andy Cairns was geniaal en het
publiek dankbaar.

‘We’re Here to the End’

enola: Hoi Michael. Misschien eerst een vraagje over het nieuwe
livealbum. Ik heb het nog niet kunnen beluisteren, maar die titel,
‘We’re Here to the End’, is dat een bedreiging?

Michael: (lacht) Ja, wij en kakkerlakken, dat zijn de enige dingen
die ooit zullen overleven.

enola: Of is het toch meer een garantie naar de fans toe dat
Therapy? niet weg gaat, of naar de familie dat ze er zullen moeten
leren leven?

Michael: Een beetje van beide, zeker? De titel is ook humoristisch
bedoeld. De meeste livealbums hebben oninteressante titels zoals
‘Live Tonight’, ‘Live in London’ of ‘Live in Leipzig’. Wij wilden
iets originelers, en het mocht ook wel een statement zijn ter ere
van onze twintigste verjaardag. In ‘We’re Here to the End’ kan je
eigenlijk van alles lezen. Tot het einde van een concert? Tot het
einde van je leven? Het is een beetje een grap en een verklaring
ineen.

enola: Het vorige livealbum, eigenlijk een DVD, heette
‘Scopophobia’. Als ik het me goed herinner betekent dat zo iets als
‘plankenkoorts’?

Michael: Nee, dat is niet juist. Het is meer de angst om bekeken te
worden. Dat was ook een grap.

enola: Maar die boodschap was wel eerder timide en compleet het
tegenovergestelde van het zelfvertrouwen dat de titel van dit
livealbum uitstraalt.

Michael: Hoe ga je zo een dvd een naam geven? ‘Kijk naar ons’ is de
boodschap, dus we vonden dat ‘Scopophobia’ wel een grappige titel
was. Het was ook een beetje een referentie naar sommige thema’s in
onze oudere nummers, wat medische thema’s en zo.

enola: Heb je zelf favoriete livealbums van andere bands? Je
had het al over ‘Live in Leipzig’ van Mayhem.

Michael: Dat is natuurlijk een heel goed album, maar wel een
beetje… speciaal. De oorsprong van ons livealbum ligt eerder in
de lijn van ‘Live and Dangerous’ van Thin Lizzy, ‘If You Want Blood
You Got It’ van AC/DC, ‘Live After Death’ van Iron Maiden of ‘It’s
Alive’ van Ramones. Veel van die platen vertegenwoordigen ook wat
wij wilden doen. Ik denk dat in de jaren ’70 en ’80 het livealbum
een echt statement was. Je maakte maar een liveplaat, of dubbele
liveplaat zelfs, wanneer je op het punt was gekomen in je carrière
dat je genoeg kwaliteitsmateriaal had om uit te smeren over vier
kanten vinyl. In de jaren ’90 werd het dan gedegradeerd tot een
manier om goedkoop platen te maken. Er zijn verschillende
liveplaten uit die tijd die verschrikkelijk zijn. Wij wilden een
klassiek livealbum maken en niet eentje om een platenlabel gelukkig
te maken of om rap weer te scoren, een half jaar na een succesvolle
plaat. Dat is misschien ouderwets, maar die albums worden nog
steeds gespeeld.

enola: Mijn favoriete livealbum is waarschijnlijk ‘Decade of
Agression’ van Slayer, en past ook
in dat rijtje. Je had het al over het nieuwe label, hoe gingen zij
om met deze release, vrij snel na ‘Crooked Timber’?

Michael: Zij zijn heel erg rustig en gemakkelijk om mee te werken.
Ze weten hoe de business werkt en hoe wij het liefste willen
werken, en zij respecteren dat. We spraken af dat we iets gingen
doen rond de 20ste verjaardag van Therapy?, en ze lieten ons de
volledige vrijheid. Ze zeiden: “Als jullie een livealbum willen dan
doen jullie dat, maar als je een ‘best of’ wil, of oude nummers
opnieuw opnemen of een akoestisch album, dan mag dat ook.” Zelf
wilden we het liefste iets dat snel te maken was, en een livealbum
toont ook erg goed waar de band nu voor staat. Vele liveversies
zijn best verschillend van de originelen, jaren geleden. Sommigen
zullen waarschijnlijk ook beter klinken. En ook al staan er
waarschijnlijk veel te veel nummers op, het moest een dubbelaar
zijn.

enola: Hoeveel werkt kruipt er eigenlijk in zo’n? Jullie namen
drie concerten op, speciaal georganiseerd voor de opnames, en wat
doe je daarna? Je zit dan toch met een flinke stapel opnames om uit
te selecteren.

Michael: Dat was wel een beetje raar, ja. We hadden een lijst met
de songs op een bord geschreven, en onze eerste gedachte was:
“Fuck, wat gaan we hiermee aanvangen?”. Het raarste was nog de
juiste versies selecteren. Soms hoor je net iemand heel luid
“Fuck!” in de microfoon roepen, of heel de tijd staan vloeken
tijdens een nummer. Eén kerel kon heel luid in de handen klappen,
we hebben hem ‘Johnny Big Hands’ genoemd. Iedere keer als een
nummer afgelopen is, hoor je hem heel luid overal doorheen klappen.
En je kan dat zomaar niet wegmixen, want dan geraakt alles uit
balans. Er waren heel wat gestoorde mensen tijdens die
optredens.

enola: Was de hele band betrokken bij het selecteren en mixen,
of was er een taakverdeling?

Michael: We waren er de hele tijd bij. We hebben ook goed nagedacht
over dat werk, ook al zullen de mensen dat misschien niet
doorhebben. Op ieder van de twee schijven is de volgorde van de
nummers gekozen zoals we dat voor een echt optreden doen. Eerst
drie in ‘D’, dan een paar in ‘C’, dan weer naar ‘D’ enzovoort. Zo
doen we dat live ook. De dynamiek en de lengte van iedere cd is ook
vergelijkbaar met een echte live-ervaring: eerst wat snelle
nummers, en de tragere in het midden. Je krijgt dus twee volledige
concerten.

‘Troublegum’ revisited

enola: Waar we vanavond voor naar hier kwamen is het tweede
deel van het verjaardagsfeest: de speciale ‘Troublegum’-tour. Hoe
ben je daar bij uitgekomen? In tegenstelling tot het klassiek
geïnspireerde (en ietwat anticommerciële) dubbele livealbum is dit
één avond/één album-concept iets dat de laatste tijd steeds vaker
opduikt, sinds de muziekindustrie het moeilijk begon te
krijgen.

Michael: Ja, ik heb nog bands dat concept zien gebruiken, maar dat
zijn meestal groepen die gesplit waren. Ze hergroeperen dan om te
toren rond hun klassiek album van 10, 20 jaar geleden. Het goede
van onze groep is natuurlijk dat wij nooit gesplit zijn. Wij hebben
altijd platen gemaakt, getoerd en onze eigen weg bewandeld. Zoals
je kan zien op de setlist voor vanavond spelen we eerst
‘Troublegum’ en daarna nog een stuk of tien nummers. Die kunnen
afkomstig zijn uit 1990 of net heel recent zijn. Ik denk dat het
bullshit zou zijn om 18 maanden op tournee te gaan en iedere avond
‘Troublegum’ te spelen. Het is ook niet zo dat we het niét willen
spelen. Dat album heeft ons heel veel kansen gegeven en het heeft
er een flink stuk toe bijgedragen dat we hier nog steeds zitten.
Heel wat van die nummers zullen we waarschijnlijk nooit meer
spelen.

enola: Sommige songs werden vroeger misschien ook nauwelijks
live gespeeld?

Michael: Of slechts één of twee keer.

enola: Was het moeilijk om je opnieuw aan te passen aan deze
tracks?

Michael: Niet echt, toen ik er weer naar luisterde viel het op
hoeveel energie in deze songs zit. Dat was ik een beetje vergeten.
Het is erg dankbaar om live te spelen

enola: ‘Troublegum’ is wat mij betreft één van die tijdloze
albums die niet lijken te verouderen. De meeste mensen van mijn
generatie kennen ‘Troublegum’ wel, ook al hebben ze de band later
niet meer gevolgd. Werd dit album ooit een last voor jullie, omdat
het ook net is wat veel mensen verwachten van Therapy? (Ondertussen
komt Andy er ook bijzitten.)

Michael: Om eerlijk te zijn, nee. Het zou anders geweest zijn als
we een mislukte poging hadden gedaan om ‘Troublegum, deel 2’ te
maken. Dan zaten we waarschijnlijk in de klote situatie dat we de
rest van ons leven enkel nog ‘Troublegum’ konden spelen om te
overleven als band. Maar zo zitten we niet in elkaar, wij willen
altijd naar de toekomst kijken en de volgende uitdaging aangaan.
Zelfs toen ‘Troublegum’ uitkwam, waren we al songs aan het maken
voor de ‘Infernal Love’-fase van de band. Het is ook interessant om
te zien of een publiek met je mee zal gaan of niet. Tijdens
verschillende optredens van deze tour heb ik met mensen gesproken
die naar ieder van onze optredens in hun land zijn gekomen.. Dat is
echt geweldig. Deze mensen horen in ieder album wel iets waar ze
zich toe aangetrokken voelen.

enola: Ik vind het altijd zo jammer dat er bij ieder nieuw
album goede songs van de setlist verdwijnen omdat ze niet van
‘Troublegum’ zijn, en ook niet van het meest recente album. ‘Our
White Noise’ bijvoorbeeld, of ‘Die Like A Mother Fucker’ zie ik
niet op de setlist staan voor vanavond.

Michael: ‘Die LAMF’ hebben we gisterenavond nog gespeeld, en
tijdens onze vorige tour hebben we ‘Our White Noise’ heel vaak
gespeeld. We speelden die avonden ook het volledige ‘Crooked
Timber’. Het is wel soms moeilijk; we hebben 12 albums, dat is dus
minstens 120 tot 150 nummers om uit te kiezen.

De aanhouder wint

enola: Voelt het eigenlijk ooit aan als ‘werk’ in de band
Therapy? Zitten?

Andy: Nee, nee, nee. Door het vele reizen kan het wel eens
vermoeiend zijn. Ik heb vier jaar in een Michelinfabriek gewerkt,
dàt is werken. Ik heb in een verzekeringskantoor gewerkt, dàt is
werken. Ik heb kantoorwerk gedaan tijdens mijn burgerdienst en een
hoop andere saaie jobs die verschrikkelijk waren. Het hangt er ook
vanaf hoe moeilijk je het maakt voor jezelf. Ik vergeet nooit hoe
graag ik wilde reizen toen ik een kind was.
Mijn vader werkte voor een firma die hem geregeld naar Nederland
stuurde. Toen hij thuiskwam bracht hij houten speelgoed mee, en
vertelde over Nederland en dan wilde ik natuurlijk ook eens dat
land bezoeken. Om dat dan uiteindelijk te kunnen doen, en het feit
dat er altijd mensen zijn die je muziek kennen, is na al die jaren
nog steeds fantastisch. Het enige dat er soms kan gebeuren is dat
de schema’s wat te strak zijn en dat je uitgeput geraakt. Ik weet
echter zeker wat het antwoord zou zijn als je vanavond aan iemand
die tot zes uur ‘s morgens in een bakkerij moet gaan werken, vraagt
wat hij het liefste doet: hier op een podium staan voor meer dan
duizend mensen en nummers spelen, of in de bakkerij werken? We zijn
zelfs maar anderhalf uur bezig.

enola: Kan het zijn dat deze houding ervoor gezorgd heeft dat
jullie zijn blijven doordoen in moeilijke tijden, ook toen jullie
bijvoorbeeld door het label gedumpt werden?

Andy: Ik denk het wel. Onze eerste drummer, Fyfe, die had nog nooit
een dag in zijn leven gewerkt. Hij kwam regelrecht van de
universiteit in de band terecht en hield het op den duur niet meer
uit omdat het teveel werk was. Hij hield ook niet zo van het
reizen. Ik heb niks tegen Fyfe, maar hij hield er gewoon niet van.
Onze tweede drummer kwam uit een klein bandje dat voor niemand
speelde, en plots reisde hij met ons de hele wereld rond. Hij vond
dat ook hard werken. Wijzelf speelden in grote zalen en belandden
weer in kleine clubs waar amper iemand kwam opdagen. Toen was de
kritiek dat we afgedaan hadden, dat we te oud waren en dat onze
sound passé was. Maar we bleven volhouden met nieuwe platen maken
bij andere labels of met een andere aanpak. Plotseling vinden de
mensen ons weer cool, houden ze van onze laatste plaat en zijn we
weer nieuws. Wie weet hoe lang het zal duren, maar in het Verenigd
Koninkrijk is Therapy? blijkbaar weer trendy. Vorig jaar zaten we
nog zonder label en de nieuwsmakers vonden ons maar oude lullen die
in de weg liepen. Hoe komt dat, wat hebben we nu gedaan, we bestaan
toch al zo lang?
Als muziekfan koop ik nog steeds platen van bands die ik goed vind
op de dag de ze uitkomen. Als dat van bands is die al lang mee
gaan, dan doe ik dat zelfs zonder er echt over na te denken.
Uiteindelijk zijn we wat we zijn: hard werkende muzikanten die
houden van wat ze doen en goede platen maken.

enola: ‘Crooked Timber’ is dus een succes, meen ik te
begrijpen?

Andy: Jazeker, het is onze best verkopende plaat in jaren.

enola: Goed, dan blijven jullie zeker nog zeker enkele jaren
bestaan!

Andy: Ja, dat hoop ik wel!

enola: Eerder dit jaar brachten jullie ook een gold edition uit
van dat album, met wat remixes erbij. Op zich verbaasde me dat
niet. Het lijkt wel alsof Therapy? al lang iets met dance heeft.
Jullie lieten David Holmes bijvoorbeeld meewerken aan ‘Infernal
Love’, en eerder waren er ook al wel eens remixes te horen. Waar
komt dat idee vandaan?

Andy: Toen de band nog maar pas bestond, 20 jaar geleden, kwam ik
een keer naar Amsterdam op vakantie met een vriend. Fyfe en ik
waren toen volop nummers aan het maken. Fyfe was toen heel erg gek
op Minor Threat, Fugazi, Operation Orange, beetje Bad Brains, de
vroege Lemonheads. Ik had toen net acid house ontdekt en luisterde
daar naar, naast Hüsker Dü en zo. Hier in Amsterdam hoorde ik
beneden in de Melkweg een nummer dat ik echt geweldig vond. De DJ
zei dat het The Erotic Dissidents waren, een Belgische
newbeatact.
In de stad zijn we dan gaan zoeken totdat ik een compilatie vond
met dat nummer op. Thuis speelde ik het voor Fyfe en die vond het
best een interessante drumbeat. En die hebben we toen dus gebruikt
voor onze allereerste single: ‘Meat Abstract’. Dat nummer wordt
gezien als een luid, ruig, gitaargedreven stuk, maar de drumbeat
hebben we dus uit de newbeat. Het maakt het nummer wat specialer
ten opzichte van andere bands.
Op onze laatste plaat staat het nummer ‘Exiles’. Voor die
drumpartij hebben we een dubstepbeat gebruikt. Dat zorgt toch voor
een verschil met Rage Against The Machine of zo. Er is niets mis
met RATM, maar wij zijn kerels van Noord-Ierland. Wij hebben geen
homies, geen funkrapmetal. We gebruiken wat wij zien en horen.
Dubstep en UK Garage zijn nu heel populair, dus daar halen we dan
inspiratie uit.

enola: Ik was blij verrast dat jullie Bong Ra kozen om een
nummer te remixen. Hij is één van mijn favoriete elektronische
muziek artiesten.

Beide: Ja, Bong Ra is geweldig!
Michael: Ook als hij een set geeft dan mengt hij alle genres door
elkaar, meer courant of experimenteel.

enola: Hij is ook bassist, net als jij.
Andy: Hij speelt nu bas in zo’n project, Kili…
Michael: Kilimanjaro Darkjazz Ensemble.

Vervolgens neemt het gesprek wendingen die voor de modale
enola-lezer niet meer zo interessant zijn. We hebben het nog over
de exacte woonplaats van Jason Köhnen aka Bong Ra, en over de
muzikale stijl van de vroegere metalband Celestial Season. Daarna
blijkt het trouwens tijd te zijn om af te sluiten, want er moet nog
het één en ander gebeuren voor het optreden. Wij zijn de band in
ieder geval dankbaar dat we de kans kregen met hen te praten, en
wensen hen dan ook veel succes toe voor het optreden.

http://www.therapyquestionmark.co.uk/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 15 =