Secret City, 2010
Diamond Rings-artiest John O’Regan ziet er vreemd, over the
top en uitermate verwijfd uit, ja. Net als de groepsnaam zelf
is hij met zijn extravagante make-up, afgebleekte kleren en absurde
danspasjes op podium larger than life. Het gevaar van de
karikatuur dreigt dus – en toegegeven: de videoclips zien er
inderdaad nog fouter uit dan de ex-snor van Nick Cave.
Er zit achter die look echter meer dan gewoon wat queer
craziness. O’Regan is immers ook frontman van het zeer
mannelijke, quasi-onbekende postpunkgroepje D’Ubervilles, en de man
worstelt duidelijk met een knoert van een identiteitscrisis.
“Trapped in transit / Never where I want to be,” zingt hij in ‘On
Our Own’, alsook “I’m feeling like a bit-part actor” in ‘Wait &
See’. Ofte: zelftherapie, de synthpop-files.
De sound van Diamond Rings is al even schizofreen als de man die
achter die naam schuilgaat: de diepe bariton van O’Regan (denk aan
David McComb, Stephen Merritt of zelfs – bij momenten – Nick Cave,
zonder snor) steekt fel af tegen de kleurrijke synths die je eerder
zou verwachten in een videoclip van Depeche Mode op z’n meest
theatraal. De simpele, gelaten en treurige observaties die O’Regan
neerpent klinken dan weer spontaan-poëtisch zoals ook Merritts werk
op ’69 Love Songs’.
Dat meerdere luisterbeurten alleen maar dieper graven in de op
eerste gehoor behoorlijk foute sound, is alleen maar een
illustratie van O’Regans klasse. Het zal voor iedereen wel
enigszins wennen zijn, dat is zo: Diamond Rings klinkt aanvankelijk
even far out als pakweg een videoclip van Boy George op
speed in een house-remix met conga-danseressen in een
spiegelpaleis. Qué? Inderdaad.
‘Special Affectations’ balt hoe dan ook de eighties
samen in een interessante, veelgelaagde en uitdagende plaat over
vervreemding en eenzaamheid. Twin Shadow met
synths. The Triffids in een Beatles-videoclip. Lady Gaga met Nick
Cave op zang. Maar vooral John O’Regan in de rol van zijn leven.
Fantastische plaat.
