Wie de interviews met Daan ter promotie van Simple las, kon niet om de soms enorme zwaarte kijken. Het lijkt alsof de man klaar is om een hoofdstuk af te sluiten. “Genoeg gespeeld, tijd voor ernst”: dat lijkt het motto ook van deze plaat die de frivole speelvogel van weleer in zijn blootje zet.
Natuurlijk is dit een best of; een visitekaartje dat het fenomeen Daan eindelijk eens bevattelijk moet maken voor de Fransen, Engelsen, Duitsers en wie weet zelfs een verdwaalde Rus. Want van dat van hot naar her suizen, dat tussen indie, electrokitsch en klassieke seventiessongschrijfkunst flipperen, werden ze over de landsgrenzen horendol. Konden ze niet volgen, meneer; niet eenduidig genoeg. En dus is er nu Simple, het Daanuniversum vertaald naar iets dat overal te begrijpen is: een klassiek, wat burgerlijk geluid dat het altijd goed doet in schouwburgen vol veertigers op “nog eens een avondje uit”.
Gelukkig is er een ding dat Simple redt van deze middle age hell: de onmiskenbare kwaliteit van Daans songmateriaal, en het niet te negeren talent van partners in crime Isolde Lasoen en cellist Jean-Francois Assy. Zij bedachten straffe nieuwe arrangementen voor deze oude songs, nieuwe visies op het bestaande materiaal, terwijl toetsenist Jeroen Swinnen als co-producer het overzicht hield.
Vooral Lasoen is nadrukkelijk aanwezig. Natuurlijk op drum, percussie, xylofoon, vibrafoon, maar ook op trompet, fluit en vooral: zang. Alsof het niets is verzint ze de knapste backingvocals. Luister maar naar de manier waarop ze in “Exes” voor een subtiele echo zorgt, of meer nadrukkelijk zoals in nieuwe single “Protocol”. In “Wifebeater” wordt het een beetje ongemakkelijk hoe ze meeneuriet op dit bepaald onfrisse liefdeslied.
Heel Simple zit vol knappe details die de songs in al hun eenvoud laten schitteren. De mooie cellolijn en het koortje van “I’m What You Need”, een prachtig gecroonde, zij het wat dubbelzinnige (“I’m what you need: I’m a player and you are my toy”), plakker, de xylofoon die de overgang van “Housewife” naar “The Fool” begeleidt, de manier waarop “Drink And Drive” een quasi onschuldig slaapliedje wordt,… Hoe dat “Housewife” wordt verbouwd tot instrumentaal luisterstuk is overigens ronduit verbluffend.
Het gevolg van zoveel uitkleedwerk is natuurlijk ook dat de teksten meer aandacht krijgen dan ooit het geval was. En dat toont een andere Daan. De nar toont zich eindelijk als de gevoelige ziel die hij is; wat vroeger wel werd gezegd, maar meteen ook weggelachen, mag hier open en bloot liggen. Geen discojasjes meer om de harde waarheid te verbergen: “I’ve been a fool so long by now I know a change isn’t gonna come”, klinkt het eerlijk in een verengelst “Le Vaurien”.
Het is een droom van Daan om ooit met de motor van stad naar stad te rijden, waar enkel een piano en een gewillig publiek op hem wacht. Deze plaat is weer een stap dichter bij dat ideaal en ook weer niet. Zelden klonk Daan uitgebeender en kaler, maar nog nooit was de inbreng van zijn groepsleden zo groot. Het kan nog alle kanten uit dus, en zo heeft de kameleon in de zanger het ongetwijfeld graag.
Slotsom? Knappe plaat, maar onze favoriete Daan wordt dit Simple niet. Daarvoor vinden we de originele versies toch net dat tikje meer fun.
