Rich Hopkins and Luminarios :: El Otro Lado / The Other Side

Om artiesten als Rich Hopkins tegen te komen is een dosis geluk nodig. Dat gebeurde via iemand die ons op een populaire sociale netwerksite wees op “El Otro Lado Suite”, een song die terechtgekomen was op een compilatie die werd aangeboden bij muziekmagazine Uncut. Het was het soort song waardoor we meteen de kredietkaart bovenhaalden, want die plaat moest absoluut aan de collectie toegevoegd worden.

Op die manier gebeurt dat, want Hopkins is zo’n halfvergeten figuur, schijnbaar onopvallend aanmodderend tussen de plooien, maar al een paar decennia een vertrouwde schakel in de scene van Tucson, Arizona, die o.m. ook Giant Sand, Rainer Ptacek en Calexico voortbracht. Woestijnrock dus, een label dat uitermate goed kan dienen om de sound en stijl van dit album te beschrijven. Daarbij is het vaak nog het gemakkelijkst om de band te vergelijken met zijn labelgenoten, zoals Cracker, Blue Mountain, Steve Wynn, Buddy Miller en Chuck Prophet. Blue Rose is gespecialiseerd in het soort gruizige gitaarrock met een Americanatwist dat in het verlengde ligt van Neil Youngs primitievestomp en doorgaans niet bekend is omwille van z’n stilistische avonturen.

Integendeel, ook Hopkins is een artiest die eerder oerdegelijke dan opvallende songs schrijft, al voel je hier wel van meet af aan dat het een tweede natuur is, dat de man z’n muziek leeft en ademt, dat hij het zich eigen gemaakt heeft en wars van moeilijkdoenerij genoegen put uit simpele songs schrijven en spelen. Nochtans is de song die ons bij de lurven greep wel bijzonder, een driedelig epos dat start met een akoestische intro, eindigt met het Spaanstalige verhaal van ene Amalia Tovar, en daartussen een huwelijk probeert te sluiten tussen de gestaag voortdenderende rock van Crazy Horse en de exotische tint van Calexico. Trompettist Javier Gamez zorgt hier voor een ontroerend mooie en melancholische inkleuring die de song een extra dimensie geeft en katapulteert naar de eindejaarslijstjes.

Er is geen enkele andere song die dat niveau haalt (een album dat enkel songs van dat kaliber bevat zou dan ook onze favoriet van 2010 worden), maar liefhebbers van complexloze Americana en gitaarrock kunnen hun hartje hier ophalen, want Hopkins (zelf een beperkt vocalist die het vaak moet doen met praatzang à la John Trudell) slaagt er met de ritmesectie van Ken Andree (bas) en Bruce Halper (drums) en levenspartner/zangeres/gitariste Lisa Novak in om een album bij elkaar te spelen dat zich laat beluisteren als een verhalenbundel waarin dromen tot diggelen geslagen worden, relaties op de proef gesteld worden en mensen op zoek zijn naar liefde, een betere toekomst, naar zichzelf. Een lach, een traan, een hoop twijfels.

Een andere opvaller, ook door die trompet, is het Spaanstalige “Guajira”, waarmee Hopkins de politieke toer opgaat. Ook in de erg fraaie ballaed “Better Days” wordt het blaasinstrument op een heel geslaagde manier geïntegreerd. Elders vallen er andere referenties te rapen: “Lou Reed” (geen duidelijke verwijzing naar de man) en vooral “Good Intentions” hadden zo op een plaat van the Continental Drifters gepast, door de samenzang van man en vrouw en de jengelende gitaren uit het Grote Byrdsboek. Het is onbeschaamd eenvoudige muziek vanuit de onderbuik, met een been in de melodieuze psychedelica en eentje in de countryrock van de jaren zeventig.

De manier waarop de plaat afsluit, met eerst het redelijk luchtig voortwiegende “U R Not Alone”, gevolgd door het tragere stuk onheil “Land Of Broken Dreams” is prima, maar meest opvallend zijn Hopkins en co. toch als ze van meet af aan de gitaar omgorden en met de blik op oneindig een eindje wegrocken, zoals in het gerekte “Breathe In/out”. Kortom: geen vol goedkope effecten volgestouwde muzak die binnen anderhalve maand al achterhaald klinkt, geen glitchbrouwsels die krampachtig de digitale revolutie omarmen en morgen – exclusief!! – te bewonderen zijn in ‘s lands meest vooraanstaande concerttempel, maar pretentieloze rootsrock, simpele werkmansmuziek met een verhaal, soul, emotie en een hart zo groot als een uit de kluiten gewassen watermeloen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × een =