“Zou Richey Edwards, de betreurde gitarist van Manic Street Preachers, ook zo walgen van het nieuwe album van zijn oude groep?” Het was een vraag die een kennis ons aan de hand deed, en ze is terecht. Al het krediet dat de Manics vorig jaar terugwonnen met het straffe Journal For Plague Lovers is opnieuw verspeeld.
Het is immers weer tijd voor een plaat lang pathosvol scheuren over de rocksnelweg met een kwartetje strijkers op de achterbank. “Fijn”, horen we u al denken, “nog eens een potje ‘A Design For Life’”. We haten het om u te moeten ontgoochelen, maar zelfs Send Away The Tigers is als dieptepunt nog geen referentie voor deze zielloze plaat, waarop alles fout zit dat fout kan zitten.
Het ligt niet aan het geluid dat we al meteen twee sterren aftrekken. Postcards From A Young Man is every inch een Manicsplaat zoals we die sinds het verdwijnen van Edwards kennen: epiek, strijkers, een sound die maar nét in breedbeeld past. Het zijn de songs die zo steriel aanvoelen dat alle extra’s — gospelkoren, special guests als Ian McCulloch, Duff McKagan of John Cale — er niets aan kunnen verhelpen. Hell, de bijdrage van Cale op “Auto-Intoxication” is niet eens hoorbaar. John Cale! Niet hoorbaar! Waarom dan de moeite doen een rocklegende de studio binnen te halen?
Voor het gemak piekt de plaat nog even in opener “(It’s Not War) Just The End Of Love” — het enige moment dat de band bezield klinkt — maar daarna gaat het al snel bergaf. “Postcards From A Young Man” heeft nog heel wat zwier en ook “Some Kind Of Nothingness”, waarin het gospelkoor van stal mag, kan nog op een mild meewiegen rekenen, al blazen al die stemmen meteen ook McCullochs lage bas weg. Opvallend trouwens hoe hard de melodie aan de betere jaren van Eurosong doet denken; ergens eind jaren zeventig, begin jaren tachtig.
Waarna het vet dus van de soep is. Wat volgt is generische Manic Street Preachers: bandwerk zonder hart als “Golden Platitudes”, “Auto-Intoxication” of “A Billion Balconies Facing The Sun”. Het helpt ook niet dat “All We Make Is Entertainment”, een van de meer opwindende melodieën, wel heel dichte familie is van Springsteens “Badlands”, maar het absolute dieptepunt is toch wel het door bassist Nicky Wire gezongen “The Future Has Been Here 4Ever”. Werkelijk à lles — weer dat koor, het trompetje van drummer Sean Moore, … — wordt uit de kast gehaald om te verbergen dat het hier om een ontstellend middelmatige song gaat. Het lukt niet. Postcards From A Young Man blijft tot het gaatje zwak.
Het goeie nieuws? De Manics zullen terug zijn. Net zoals ze na het lauwe This Is My Truth, Tell Me Yours counterden met het gedreven Know Your Enemy en met Journal For Plague Loves het ellendige Send Away The Tigers deden vergeten. Bedekken met de mantel der liefde, single downloaden in uw favoriete onlinewinkel en voor de rest negeren. Het waait wel weer over.
