Valient Thorr :: Stranger

Ze zien eruit als schipbreukelingen van een opgejaagd piratenfregat
die zich een paar jaar verborgen hebben gehouden op de poezenboot.
Toen de gelijkenis met de verlopen gootkaters te groot werd zijn ze
maar op tournee vertrokken vermomd als rockband. De intentie is nog
steeds dezelfde: steden platbranden, maagden roven, en de buit ter
plekke opzuipen. Twee- tot driehonderd shows per jaar langs de
kusten van alle wereldzeeën maken je tot een überstrakke
en geroutineerde hardrockmachine met een leger trouwe aanhangers
(de Thorriors). Het lijkt bijna of albums opnemen bijzaak wordt,
kwestie van de thuisblijvers ook iets te gunnen. Toch is dit al
nummer vijf sinds 2003, en het inhuren van Jack Endino voor de
knoppen verraadt toch wel wat ambitie.

Het album begint met drie ferme kopstoten. In ‘Gillionaire’ wordt
de hebzucht van mensen die alles al hebben aan de kaak gesteld, en
dit op de tonen van een springerige, bijna hysterische metalriff en
al even dolgedraaide zang. Hoewel het er stilistisch veraf staat
doet het me toch wat denken aan ‘Chop Suey’ van System of a Down.
‘Sleeper Awakes’ is meer recht door zee hardrock en ‘Disapearerer’
combineert de gladheid van stadionrock met wat
punkpogomomenten.

Opvallend is dat deze nummers hyperkinetisch heen en weer
stuiteren, voortgedreven door hakkende drums. Die staan nogal luid
in de mix en durven wel eens van de hak op de tak springen. Dat
volume is niet zo erg, de klank is erg naturel maar soms gaat je
hoofd tollen van de zoveelste roffel of tempowisseling. Zitten er
in het nummer ook een opvallend refreintje, een goeie riff of een
knappe solo, dan blijft de luisteraar wel bij de les maar dat is
niet bij alle nummers zo. Tijdens ‘Double Crossed’ bijvoorbeeld
wordt het me iedere keer wat te veel.

Valient Thorr kan meer dan alleen raggen en weet de luisteraar soms
behoorlijk te verrassen. ‘Night Terrors’ begint met een
seventies hardrockriff, om dan vrij snel een behoorlijk
psychedelisch en melodieus tintje te krijgen. ‘Woman in the Woods’
heeft een dreigende atmosfeer, Valient himself (de zanger)
klinkt wat als Mike Patton en ook de bijna funky ritmepartijen
hebben een Faith no More-bijklank.

Het refreintje van ‘Vision Quest’ verraadt de
skate(punk)-achtergrond van enkele van de bandleden, de rest van
het nummer is erg nerveus met op het einde een thrash passage. Die
metal-injectie wordt gewoon doorgezet in de polka beats en dubbele
gitaarsolo aan het begin van het volgende nummer ‘Habituary’ dat
verder niet erg veel meer om het lijf heeft dan een refrein.

Op het hele album is de zang erg prominent aanwezig, een beetje té
in mijn ogen. Valient heeft een krachtige maar niet erg gevarieerde
stem. Meestal schippert hij ergens tussen hysterisch roepen en
zingen op de top van zijn longen. Hij heeft ook de gewoonte om op
het einde van bijna iedere zin zijn toontje te laten stijgen, op
zich onschuldig maar als je erop begint te letten wordt het
irritant.

Die dominantie zorgt er wel voor dat de instrumentale gedeeltes
extra opvallen, en dat hoeft de luisteraar zich niet te beklagen.
Als Valient Thorr dan zijn hyperkinetische kant kan bedwingen ten
voordele van, bijna doorsnee aanvoelende, hardrock, punk of metal
is dat een welgekomen afwisseling, en tegelijkertijd ook een ferm
stukje muziek. Want spelen kunnen ze wel en een zwak nummer is
eigenlijk niet te vinden op deze cd, hoogstens wat minder goed
uitgewerkte.

‘Stranger’ van Valient Thorr is geen cd die je echt in huis móet
hebben. Ben je dat wel van plan, doe dan ook de moeite om er genoeg
naar te luisteren. Eens je aanvankelijke ‘opgenaaidheid’ over is,
valt er nog wel wat moois te ontdekken. Jammer genoeg zal je dan
ook merken waarom het ook geen topper is. Wat je wel moet doen is
gaan kijken als ze de volgende keer komen optreden in je buurt.
Want de energie en kracht die Valient Thorr laat horen kent weinig
tegenstand.

www.myspace.com/valientthorr

www.valientthorr.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + 12 =