Kort samengevat: Los Lobos is een van de beste rock-‘n-rollbands van de voorbije drie decennia en met Tin Can Trust – een plaat die laat horen dat ze nog steeds een eigen plek in het muzieklandschap innemen – breit de band een imposant vervolg aan het ook niet al te misselijke The Town And The City (2006). De Wolven zijn nog niet uitgehuild.
We rekenen er niet op dat de band ooit nog het creatieve succes van Kiko, een van de beste platen van de jaren negentig, zal herhalen, maar het heeft er alles van dat de band momenteel zijn tweede (of derde) jeugd beleeft. Eerder dit decennium lieten Good Morning Aztlán (2002) en The Ride (2004) een goed gerodeerde band horen, maar dan wel één die genoegen nam met spelen op automatische piloot. Op The Town And The City en Tin Can Trust – het verschil met de vorige twee platen is duidelijk vanaf de eerste song – zitten we in een creatievere omgeving waar de makkelijke term ‘rootsrock’ gewoonweg tekortschiet.
Het is moeilijk uit te leggen waar precies het verschil ligt tussen een degelijke en een uitzonderlijke Los Lobos-plaat. Die laatste ontstaat doorgaans als de vijf (hier ondersteund door drummer Cougar Estrada) een extra auditieve wereld weten op te roepen die weerspiegeld wordt in de sound en stijl van de songs. Op z’n best pakt Los Lobos immers niet enkel uit met songs, maar met een coherent verhaal en een geluidspalet dat navenant rijk geschakeerd is, tegelijkertijd subtiel en emotioneel geladen. Zo klinkt Tin Can Trust vanaf opener “Burn It Down” al geïnspireerd en in zijn definitieve vorm.
De combinatie van akoestisch en elektrisch, Conrad Lozano’s moddervette contrabas en de instant herkenbare stem van David Hidalgo zorgen meteen voor die broeierige sfeer van hun beste werk. Opnieuw valt op dat de heren niet enkel songs kunnen schrijven (de meeste zijn van het duo Hidalgo en Louie Perez), maar ook hoe ze die perfect inkleuren met allerhande instrumenten, de juiste gasten (in dit geval bluesdiva Susan Tedeschi), en laten afwerken door hun eigen doe-het-zelver, Steve Berlin, die ook nu de songs voorziet van toetsen en saxofoon.
De dromerige laatavondsfeer van de songs voert je helemaal terug naar Kiko: de kronkelende gitaarfiguurtjes en fijne percussie van “On Main Street” maken het erg makkelijk om je een visuele voorstelling te maken van de voorzichtig geschetste verhalen, wat ook geldt voor het met uitdijende pianonoten versierde “Jupiter On The Moon” en het machtige “27 Spanishes”, waar een figuur als Ry Cooder een arm veil voor zou hebben. Kortom, het onderhuidse vuur van de blues, de zinderende intensiteit van de soul en die onmiskenbare Chicano-groove in één.
Naar goede gewoonte is er ook plaats voor traditionele muziek, zij het in mindere mate dan gewoonlijk: “Yo Canto”, geschreven en gezongen door Cesar Rosas, heeft iets van hun eerdere “Luz De Mi Vida”, sensuele latinorock waar Santana dan weer voor zou tekenen. “Mujer Ingrata”, opgefleurd met accordeon, is daarentegen pure tex-mex zoals ze die lieten horen op La Pistola Y El Corazon, en tijdens optredens soms gul uit de mouw schudden. Het zijn echter uitzonderingen op een plaat die de middagzon mijdt en zijn troeven pas na zonsondergang openbaart.
Ook opmerkelijk: de Grateful Dead-cover “West L.A. Fadeaway” die, samen met het eraan voorafgaande paar “All My Bridges Burning” en het instrumentale “Do The Murray”, zorgt voor het obligate jam/blueskwartiertje. Opvallend is opnieuw hoe moeiteloos en virtuoos de band speelt en wat een bloedmooie ballad “All My Bridges Burning” is (die gitaarsolo!). Rosas schreef de song met Robert Hunter, de intussen bijna zeventigjarige tekstschrijver van The Grateful Dead. Dit is schijnbaar vanzelf ontwikkelende muziek waar velen zich aan wagen maar weinigen echt in slagen.
Tin Can Trust is een goede plaat, een hele goede zelfs. Misschien wel de beste sinds Kiko, en wie de groep een beetje gevolgd heeft, weet wat dat betekent: songs, sfeer en spel op één lijn, die plots aan de muziek een onverklaarbare dimensie toevoegen. Grote Klasse, alstublieft.
