DOUR 2010 :: The Antlers, vrijdag 16 juli, Magic Tent

Met die loodzware conceptplaat Hospice was het erg uitkijken hoe de Amerikanen van The Antlers het er live van af zouden brengen. Wat bleek? Een uurtje pure tristesse om duimen en vingers bij af te likken.

Eigenlijk was The Antlers aanvankelijk niet meer dan het soloproject van Peter Silberman. Pas na het schrijven van zijn eerste twee albums Uprooted en In The Attic Of The Universe werd er een band gevormd die de zachte indierock omzwachtelde met een wasem van folksiness. De doorbraak kwam er echter pas in 2009 met het oorspronkelijk in eigen beheer uitgebrachte Hospice dat uitverkocht was nog voor u ’Dour’ kon zeggen en dan maar opnieuw werd uitgebracht op French Kiss.

Hospice — de titel verraadt het al een beetje — gaat over de emotioneel slopende relatie tussen een ziekenhuisverpleger en een terminaal zieke kankerpatiënte. Het album vertelt het deels autobiografische en deels op dromen gebaseerde verhaal van de hele lijdensweg aan de hand van diezelfde dromen, conversaties met dokters, gekwelde schuldgevoelens, moraliteit, ijle hoop en uitputtende wanhoop. Naarmate de plaat en het verhaal vorderen, gaat het van kwaad naar nog veel erger wanneer het hoofdpersonage verstrikt raakt in een web van allesoverheersende mortaliteit. The Antlers hebben met deze parel hun naam hoegenaamd niet gestolen: Hospice haakt zich inderdaad als een gewei in uw haardos vast.

Live lappen The Antlers de chronologie van het intrigerende verhaal van Hospice aan hun laars en gaan ze in de eerste twee nummers al van "Kettering" over "Shiva", oftewel: van het begin naar het einde. Tussenin wordt ons nog een voorproefje gegund van de nieuwe plaat, om vervolgens over te gaan naar het magistrale "Bear", over een verborgen abortus, waarin Silberman vocaal mag uitpakken. Hij en zijn bandmaats verliezen zichzelf meermaals in het slopende verhaal — denk aan kantelmoment "Two" — maar gaan zelden kopje onder: wat op de plaat fragiel en intens klinkt, klinkt live hárd en zo mogelijk nog intenser. Het is genieten met de ogen dicht.

Toch wringt het ergens dat je live de chronologie van een conceptplaat overboord gooit. Dan hou je van het verhaal niet veel meer over. Maar we geven dit collectief graag het voordeel van de twijfel, want met zo’n ijzersterke en bloedmooie songs is kritiek overbodig. We besluiten dit concert dan ook graag met dezelfde conclusie als Hospice: bijna pijnlijk mooi.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + zestien =