Midlake + Sarah Jaffe

Sarah Jaffe ondersteunt Midlake niet alleen op hun
Europese, maar ook op hun Amerikaanse tournee, en dat is geen
toeval. We zien heel goed wat de bebaarde mannen in de Texaanse
zangeres zien. Jaffe deelde het podium met een aantal andere
muzikanten, maar het was zijzelf die alle aandacht naar zich
toetrok met haar door merg en been gaande stem. Met minimale
nuances slaagde Sarah erin een hele kast aan emoties open te
trekken bij het reciteren van haar clevere, herkenbare songteksten.
Sommige songs kunnen, vooral instrumentaal, nog wat rijping
gebruiken, maar dat weerhoudt ons er niet van te stellen dat Sarah
Jaffe een van de betere en meest beloftevolle voorprogramma’s is
die ons pad reeds gekruist hebben.

Midlake is een vijfkoppige band, maar in de AB
stonden ze met zeven op het podium, waarbij vooral de gitaarsectie
zeer sterk vertegenwoordigd was aan de zijde van de dwarsfluiten en
het fel gesmaakte klavecimbel. Een dergelijke opstelling suggereert
zwaar gitaargeweld, maar mondde in werkelijkheid uit in
gedetailleerde muzikale landschappen vol minuscule schakeringen.
Dat wierp zijn vruchten af gedurende het hele optreden, te beginnen
tijdens de knappe opener ‘Winter Dies’.

Daarna volgden ‘The Horn’ en ‘Small Mountain’, opnieuw nummers van
het nieuwe album ‘The Courage Of Others’, een plaat die in
tegenstelling tot voorganger ‘The Trials Of Von Occupanther’ minder
gericht is op de melodieën en des te meer op sfeerschepping. Dat
vele fans nog steeds zweren bij ‘The Trials’ werd duidelijk toen
‘Bandits’ en ‘Young Bride’ achtereenvolgens een enthousiast applaus
uitlokten bij het publiek, dat qua bedeesdheid niet moest onderdoen
voor de band zelf.

Het is een feit dat niet alle nieuwe songs even toegankelijk zijn.
Midlake klinkt meer dan ooit als de soundtrack bij uitstek voor een
boswandeling op een kille ochtend, en het lijkt erop dat deze
koerswijziging nog wat meer tijd nodig heeft om volledig in te
werken bij de luisteraar. Wij zelf hebben eveneens de neiging het
oudere werk boven het recente te verkiezen, al moet gezegd worden
dat ook de nieuwe plaat steeds meer onder onze huid begint te
kruipen.

Het zijn fletse nummers als ‘Bring Down’ en de titelsong die ons
doen verlangen naar het – overigens schitterend uitgevoerde –
‘Roscoe’, maar daar tegenover staan heel wat nummers die ons – ook
live – het nieuwe werk zo in de armen doen sluiten. ‘Children Of
The Grounds’ is de ‘Head Home’ van de kersverse plaat, ‘Fortune’
blinkt uit in al zijn eenvoud, terwijl ‘Core Of Nature’ live extra
kracht bijgezet werd door een fantastische finale waarin alle
gitaren voor een keer wel los gehen mochten. ‘Acts Of Man’ is dan
weer prachtige folkmuziek met een hoofdrol voor de melancholische
vocalen van Tim Smith. Ook onze favoriet van de nieuwe plaat kwam
aan bod, en we waren blij te horen dat de rest van het publiek het
overrompelende ‘Rulers, Ruling All Things’ evenzeer wist te
smaken.

Het absolute hoogtepunt van de set werd echter het knap ingeleide
‘Head Home’. “But there is someone I’d like to see/She never
mentions a word to me/She reads Leviathan
” – het blijft een
nummer vol schoonheid in allerpuurste vorm. Zelfs zonder het –
nochtans bijzonder geslaagde – bisnummer ‘Branches’ was het
optreden voor ons reeds een groot succes. Én een goede reden om in
april naar Antwerpen te trekken om Midlake nog eens aan het werk te
zien voor een nieuwe avond met baarden, houthakkershemden, gitaren
en vooral een schat aan prachtige muziek.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − 11 =