"Van uitstel komt afstel" is een gezegde dat ze in de hiphopwereld duidelijk niet kennen. Om de haverklap worden albums en ambitieuze samenwerkingen aangekondigd, die dan Chinese-Democracy-gewijs rijkelijk te laat uitgebracht worden of simpelweg nooit het daglicht zien (Detox, anyone?).
Wanneer Nas vorig jaar aankondigde dat hij werkte aan een plaat met Damian "Jr. Gong" Marley, Bob’s jongste telg, sprongen wij dan ook niet meteen een gat in de lucht van blijdschap. Enerzijds omdat Nas er niet om bekend staat zijn woord te houden, anderzijds ook omdat zijn output het laatste decennium nogal hit or miss was. Dat laatste is vooral een resultaat van Nas’ onvermogen om goede producers te strikken, wat zijn laatste paar albums telkens weer omlaag haalde. Nochtans hadden de twee al een sterke track op hun naam staan met "Road To Zion" uit Marley’s debuutplaat Welcome To Jamrock.
Maar kijk, ongeveer een jaar na de aankondiging van het project ligt de plaat effectief in de bakken. Daarenboven werd Distant Relatives volledig geproduceerd door Damian en diens broer Stephen Marley (die ook hier en daar komt meezingen), waardoor Nas’ probleem met wack beats grotendeels verholpen is. Zoveel kan al meteen duidelijk zijn vanaf de energieke albumopener "As We Enter", opgebouwd rond een vintage orgelsample van Mulatu Astatke waarop Nas en Jr. Gong aan sneltempo revolutionair getinte teksten uitwisselen. Andere hoogtepunten zijn "Tribal War", waarin een stuwende ritmesectie alle aandacht naar zich toe trekt, en "Friends", een aanklacht tegen leugenachtige deals en oneerlijkheid met een aanstekelijk gitaarriedeltje als begeleiding.
Het samplen van Afrikaanse artiesten zoals Astatke is deel van het grote concept achter Distant Relatives. Met de plaat wilden Nas en Marley hun Afrikaanse roots benadrukken (vandaar dat ze zich verre verwanten voelen), waardoor ook veel van de teksten over Afrika gaan. Om dat te benadrukken, geven ze ook meermaals het woord aan de Somalische rapper K’Naan. Muzikaal zorgt dat helaas niet voor een heerlijke muzikale stoofpot van hiphop, afrobeat, soukous en andere fijne Afrikaanse genres, maar wordt veeleer geopteerd voor een sound die ergens tussen hiphop, reggae, dubby ritmes en pop schommelt. Meestal werkt dat zonder problemen en is het resultaat stukken sterker dan wat Nas de afgelopen tien jaar op zijn albums liet horen, maar sommige tracks neigen wel naar platte pop.
Ook tekstueel is het album een beetje een mixed bag. Hoewel het uitgangspunt om een album over all things African te maken interessant is, is de uitvoering ervan soms nogal mager en vaak prekerig zonder al te veel inzicht in de situatie te bieden. Bovendien is behoorlijk wat van de knowledge die Nas’ in zijn teksten uit op z’n minst twijfelachtig, zoals de stelling dat "all religions came from Africa". "My Generation" waarin Joss Stone en Lil’ Wayne (wij vragen ons ook af wat Nas bezield heeft) ook een steentje komen bijdragen, is tekstueel het absolute dieptepunt, met een cheesy kinderkoortje als refrein en teksten die zo mogelijk nog meer cliché zijn dan die van Nas’ paternalistisch hitje "I Can" van enkele jaren geleden.
Op zich hoeft dat echter allemaal niet zo storend zijn, en kunnen we Distant Relatives evalueren als een erg genietbaar album vol zomerse klanken dat een moedige poging doet om nieuwe horizonten te verkennen, en daar ook tot op zekere hoogte in slaagt. Bovendien gaan de opbrengsten van de platenverkoop naar een goed doel in Afrika, al is het niet helemaal duidelijk naar welke organisatie en wat er mee gedaan wordt (wij vingen iets op over scholen bouwen). Zolang het niet besteed wordt aan een nieuw zwemparadijs voor Mugabe klagen wij echter niet.
Nas & Damian Marley staan samen op het hoofdpodium van Couleur Café op 27 juni.
