Soulfly :: Omen

Omen is meer dan een teken aan de wand: Soulfly zit met een serieus geval van bloedarmoede.

U zal misschien een andere indruk krijgen bij het lezen van deze review, maar het is met tegenzin dat we in de volgende zeven alinea’s de vloer aanvegen met de nieuwste Soulfly-worp. Max Cavalera, de man die ons met Sepultura ettelijke thrashklassiekers schonk, nadien best genietbare tribale nu metal maakte en onlangs met de Cavalera Conspiracy bewees dat hij het nog altijd hééft, blijft immers een icoon. Maar dat is nog altijd geen excuus voor de stuitende gemakzucht waarmee dit nieuwste album van zijn veredelde soloproject bij elkaar gepend lijkt.

Want om maar meteen met de deur in huis te vallen: had Dillinger Escape Plan-zanger Greg Pucatio zijn strot niet mogen opentrekken op “Rise Of The Fallen”, dan had dit album geen enkele uitschieter geteld.

Max Cavalera gaat op dit album voor old school cross-over, een mix van eighties hardcore en thrash metal. Dat is een nobel en veelbelovend opzet, want iemand moet de gestaag groeiende retrometalscene (te herkennen aan achttienjarigen met leren jasjes, kogelriemen en T-shirts van bands die al gesplit waren nog voor ze zelf ter wereld waren gekomen) van materiaal voorzien. En wie is daar beter voor geplaatst dan de man die, wanneer hij maar kan, zijn respect betuigt voor gouwe ouwen als Black Flag, Minor Threat en Napalm Death?

Maar het valt te betwijfelen of zelfs die retrometallers anno 2010 nog zitten te wachten op een generische en compleet overbodige hardcore thrasher als “Great Depression” of tergend saaie midtempo nummers als “Kingdom” of “Off With Their Heads”. “Lethal Injection”, met gastzanger Tommy Victor (Prong), is geen slécht nummer, maar ook niet meer dan dat. Het klinkt allemaal zo ongeïnspireerd, met die voorspelbare afwisseling van traag chuggende ritmepatronen en korte versnellingen die we ondertussen in onze slaap zouden kunnen meetikken.

Semigeslaagde taalspelletjes als “Vulture Culture” (trouwens geleend van een albumtitel van The Alan Parsons Project) worden nooit meer dan dat. Of wat dacht u van “Vulture culture’s here to stay / No tomorrow no today / No man’s land laid to waste / Vulture culture’s here to stay” gevolgd door een paar even weinig bevlogen variaties? Er was een tijd dat we dat die stereotype metal-oneliners best geinig vonden voor de lengte van één Soulfly-cd, maar nu klinkt het vooral als een grap die we al een tiental keer te vaak te horen gekregen hebben. Hetzelfde geldt voor “Mega-doom” (zie ook de nummers “Doom Of All Fires” (Inflikted, 2008), “Doom” (Conquer, 2008) en, natuurlijk, “Troops Of Doom” (Morbid Visions, 1986) en “Counter Sabotage”.

Is het dan echt allemaal kommer en kwel? Ja.

Of wacht, er is nog één schamel lichtpuntje: de slepende deathmetalriff die het eerder genoemde “Rise Of The Fallen” langzaam laat uitsterven, is best geslaagd. Maar dat zijn ze dan ook, samen met de bijdrage van Puciato: de volle twee pluspunten die dit album telt. Verder zien we, eerlijk, geen enkele reden om Omen te beluisteren — laat staan ervoor naar de platenwinkel te hollen.

Max Cavalera is er op Omen niet in geslaagd om de essentiële passie van eighties hardcore en metal te vatten. Nergens horen we een teken van verontwaardiging of gewoon good friendly violent fun. Er gebeurt elf nummers lang niets. Was Cavalera niet zo’n metalbeest in hart en nieren, we zouden nog durven te beweren dat deze nieuwe Soulfly niet meer is dan een onbezielde herhalingsoefening van een man die zich niet meer hoeft te bewijzen. Herkansing begin 2011, met het nieuwe Cavalera Conspiracy-album.

Soulfly speelt op zaterdag 26 juni op de Graspop Metal Meeting.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − veertien =