Brad Mehldau & Joshua Redman

AB, Brussel, 14 mei 2010

Vanuit hun specifieke culturele achtergrond en speelstijl hebben
Brad Mehldau en Joshua Redman een gezamenlijk oeuvre opgebouwd,
een creatieve wisselwerking die de grenzen van genres en andere
structuren makkelijk overschrijdt. Nochtans hebben de tijdgenoten
onderling ook al genoeg succes: Mehldau met zijn trio en Joshua
Redman met Elastic en James Farm. Toch is het steeds een innemend
spektakel als de pianist en saxofonist de krachten bundelen zoals
op Mehldaus laatste album ‘Highway Rider‘. Twee
artiesten in artistieke bloei, twee avonden om hun repertoire aan
het publiek in de Ancienne Belgique voor te stellen.

Een bijna uitverkochte zaal kijkt verrast toe naar de interpretatie
van Nirvana’s klassieker ‘Smells Like Teen Spirit’. Een
gemoedelijke en bluesy sfeer hangt in de lucht en Mehldau brengt
zijn virtuoze spel op een bijzonder elegante wijze over.
Fascinerend is het om te zien hoe de nors kijkende pianist met
slechts één hand een groot register bespeelt, terwijl hij de andere
hand naast zijn zijde houdt en het hoofd lichtjes opzij kantelt.
Redman zijn speelwijze is misschien niet zo excentriek, maar
allesbehalve ondergeschikt aan die van Mehldau als het op techniek
en muzikale expressie aankomt. Met zoete en fluweelzachte klanken
glijdt hij tussen de toonladders door en verkent nieuwe
territoria.

In alle composities lijkt het alsof Mehldau en Redman starten met
een eenvoudige basisstructuur van enkele akkoorden, om daarop door
te componeren en vrij te improviseren. In dat notenspel is Mehldau
een kei, want zijn beide handen beheerst hij perfect los van elkaar
en dat levert meermaals interessante resultaten op. Geen
virtuositeit omwille van virtuositeit, maar een speelse omgang met
de muziekgeschiedenis. Mehldau is bij momenten zo omgeremd dat hij
van zijn elegante melodieën kan overschakelen naar hoekige en
fragmentarische flarden die alle patronen van de composities
doorbreken. Het zijn stuk voor stuk tintelende nummers die
aansluiting zoeken met blues, jazz en klassiek. Zelfs Redman
geraakt stilaan op kruisnelheid en vuurt zweverige en natuurlijk
aanvoelende tonen af.

Na een aantal nummers neemt Mehldau de microfoon bij de hand om het
publiek (in het Frans) te verwelkomen en de composities voor te
stellen – al laat zijn geheugen hem even in de steek. Vervolgens
wordt ‘Don’t Be Sad’ van het album ‘Highway Rider’ gespeeld, dat
door zijn galante en gebonden stijl een compositie is om te
beluisteren voor een knetterend haardvuur. De muziek van Mehldau en
Redman vertoont een grote conceptuele verbondenheid. Zelfs wanneer
de twee muzikanten het werk van Charlie Parker onder handen nemen,
lijkt het alsof ze zijn muziek volledig eigen hebben gemaakt. In
een onderling duel toont Mehldau zijn magistrale ritmische
beheersing terwijl Redman de legendarische Parker alle eer
aandoet.

Drie bisrondes bevestigen nogmaals het gevoel van genot en
bevrijding bij de diverse composities. Vooral de indrukwekkende
herwerking van Nick Drake’s muziek kan zonder problemen ingekaderd
worden. De saxofoon van Redman prevelt alsof de songwriter zelf nog
op het podium staat te mijmeren.

Niet gebonden door lijstjes, speelstijlen en genres trekken Brad
Mehldau en Joshua Redman doorheen het muzieklandschap en laten het
publiek proeven van de geneugten des levens. Virtuoos en innemend,
natuurlijk en toch buitengewoon, maar bovenal begeesterend tot de
laatste seconde.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − een =