Black Rebel Motorcycle Club :: 14 mei 2010, Botanique

Wanneer is een band op zijn retour? Als een kritieke leeftijdsgrens overschreden wordt? Of wanneer de laatste écht ijzersterke plaat een half decennium achter ons ligt? En een concert daarmee verwordt tot een wisselvallige rit?

Hoewel nog jong — de band debuteerde in 1999 met een ijzersterke s/t — mag Black Rebel Motorcycle Club het ergste beginnen vrezen. Na het duizelingwekkend sterke Howl uit 2005 raakte de band op drift. Kon Baby 81 nog het voordeel van de twijfel gegund worden, dan was het recent verschenen Beat The Devil’s Tattoo een misser van formaat.

Dat liet zich ook voelen in de — nochtans uitverkochte — Chapiteau. BRMC slaagde er op zijn beste momenten moeiteloos in het publiek alle hoeken van de tent te laten zien, maar wanneer nummers van de laatste plaat hun opwachting maakten, was het verveling troef.

Jammer, want daardoor kende het concert ook een jammerlijke valse start. Pas bij “Red Eyes And Tears” steekt de gedreven band van weleer de kop op, en maar goed ook. Want op attitude alleen kom je er niet, zoals bij de valse start gevreesd kon worden. “Beat The Devil’s Tattoo”, niet zo lang geleden de smaakmaker voor gelijknamige plaat, blijft wél met kop en schouders boven de rest van het nieuwe materiaal uitsteken, maar een non-albumtrack als “The Show Is About To Begin” blijkt dan weer uit te blinken in vervelende middelmaat.

Focussen op de lichtpunten dan maar, zoals het van een fraaie harmonica voorziene “Ain’t No Easy Way” of het door Robert Levon Been solo gebrachte “Mercy”. Tel daar nog knallers als “Berlin”, het klassieke “Whatever Happened To My Rock ‘n’ Roll (Punk Song)” bij en de weemoed naar de tijd dat BRMC concerten speelde die van begin tot einde konden boeien, stak de kop op.

Met een verbeten, en door verdacht veel kelen meegebrulde I won’t waste my love on nation uit “Weapon Of Choice” deed even vermoeden dat vanavond eindelijk een einde zou komen aan het communautaire geneut, maar dat bleek buiten de band gerekend. Een oeverloze bisronde zorgde voor een verlangen naar het aanfloepen van de zaallichten en dat is niét wat je verwacht tijdens een concert van Black Rebel Motorcycle Club. Zelfs een ingetogen “Open Invitation” als uitzwaaier kon niet verhullen dat deze band het spoor bijster is.

Slechts weinig artiesten is het gegeven twee uur lang op een podium te staan en al die tijd boeiend uit de hoek te komen en BRMC hoort niet bij dat select kransje. De helft minder had ook volstaan en, indien de songkeuze doordacht was gebeurd, had dat zelfs een stomende avond kunnen opleveren. Helaas koos het trio voor de moeilijke weg, en die aanpak was duidelijk te hoog gegrepen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − een =