The Antlers

AB, Brussel, 6 maart 2010

Het trio Silberman, Lerner, Cicci had nog maar net de deur van hun
studio, met een kleine klik achter zich dicht getrokken, of ze
werden al achtervolgd door een horde journalisten die hen met
handenvol lof bekogelden. ‘Hospice‘ was dan ook
een van dé albums van het jaar 2009 en dat werd zondag meer dan
duidelijk in de AB. De ticketverkoop verliep zo snel dat de heren
zich genoodzaakt zagen om twee concerten op een dag te geven.

Voor “round two“, zoals ze het zelf omschreven, was het
nog afwachten hoe Silbermans stem door de eerste ronde was
doorgekomen, maar hij bewees dat doseren in zijn woordenboek staat.
Het woordenboek van zijn achterban daarentegen leek dan meer de
nadruk te leggen op ‘uitbundigheid’. Cicci leek er erg op gebrand
om de hele range van zijn keyboard uit te testen, terwijl Lerner
zijn ambities voor een drum ‘n bass-avondje probeerde bloot te
leggen. Een combinatie die Silbermans zoetgevooisde stem niet
altijd de mogelijkheid gaf om ten volle te ontplooien, maar wel van
de innig trieste opener ‘Kettering’ toch nog een explosief geheel
maakte.

‘Sylvia’ kwam zonder enige aanwijzing van de band, maar wel door
Lerner van genoeg soundscapes voorzien, de zaal ingewandeld om daar
wat wild om zich heen te beginnen slaan en uit de ontreddering die
Silberman haar toebedeelde te raken.
Haar opvolger ‘Bear’ was dan weer het schoolvoorbeeld van wat deze
avond inhield: narcose versus recovery. Net zoals op de plaat werd
er gespeeld met de soms gefluisterde parlando intro’s van
Silberman, die het publiek langzaam de inspuiting van genot gaf die
ze deed wegdromen, om ze daarna bruusk als een verpleger die vitale
functies controleert, terug tot de werkelijkheid te brengen.

Zelf leken ze ook wel een klap in het gezicht van een oplettende
verpleger te kunnen gebruiken. Het besef dat ze voor een publiek
stonden leek niet helemaal door te dringen. Het enige teken van
leven dat gegeven werd was door Silberman zelf die het nodig vond
om de aanwezigen nog even te duiden op het feit dat ze alleen maar
nummers uit ‘Hospice’ speelden. Waarvoor bedankt., alsook voor het
inzetten van het heerlijke ‘Two’.

Maar de echte parels zaten vervat in het uiterste van de set. Eerst
gaven ze ‘Wake’ weg op een gouden schaaltje om daarna zachtjes de
‘Epilogue’ van de set in te zetten en in plaats van het als een
slaapliedje te laten uitdoven zoals op plaat, gaven ze het nummer
een magistrale grande finale. The Antlers op hun meest
uitgesponnen best.

Zoals hun set verlopen was, zonder al te veel poespas, maar
rechttoe rechtaan kwamen ze ook terug om het enige nummer dat niet
op ‘Hospice’ staat te brengen. ‘Cold War’ begon als het ruisen van
een zee vlak voor storm met golven die steeds harder tegen de
kliffen kapot slaan. Het leek een kwestie van al het postrocklawaai
dat ze in zich hadden volledig te vrije loop te laten.

The Antlers: hoe van een zacht blinkende parel, live een
stuiterende springbal maken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + 5 =