Kings Of Leon :: Live At The O2 London, England

IJzer smeden als het heet is, the sequel: liet de familie Followill op de behaagzieke doorbraakplaat Only By The Night nog maar al te graag de zeep vallen in de douche, dan moet deze overbodige live-dvd de kas verder spijzen. De enige verdienste ervan is dat ze aantoont hoezeer deze band momenteel boven zijn stand leeft.

Met Only By The Night, en vooral de stadiontongkus "Use Somebody", heeft Kings Of Leon een status bereikt die de groep op een onzalige dag meende te moeten najagen. Een status die hen (voorlopig) allesbehalve gegoten zit: de band moet een spreidstand doen waardoor Kim Clijsters een jaar in de lappenmand zou liggen. De southern roots rock van de eerste twee platen, en soms nog Because Of The Times ("Charmer" bijvoorbeeld) combineren met weidse stinkers als "Notion" of songs die nergens heen gaan als "Be Somebody", is iets creatiefs proberen te doen met een tang en een varken. Het is een overbodige, krampachtige oefening die er echter blijkt in te gaan als zoete koek.

Door Only By The Night is Kings Of Leon voor steeds meer tienermeisjes een volgende fase in hun muzikale ontwikkeling geworden, vlak na pakweg de Jonas Brothers. Een nieuw publiek dat geen fluit begrijpt van oudere, uitstekende songs als "Taper Jean Girl" en "Molly’s Chamber" die gelukkig toch niet de vernieling in gespeeld kunnen worden. Het is echter een publiek dat in volle idolatrie elke noot en elk woord van de Followills slikt als een morning-afterpil na die eerste onbezonnen onenightstand.

Zo is Kings Of Leon op deze dvd een herdershond die een kudde schapen naar elke richting drijft waar hij wil. Daarvoor haalt de groep alle oud belegen trucjes boven: stroperige bindteksten ("If it wasn’t for you people, we wouldn’t be a band right now. We’ve made a lot of mistakes but you stood by us… God bless you" of erger nog: het hypocriete "We apologise if you had to pay too much money to come and see us") die worden onthaald alsof Martin Luther King aan het woord is; of op de juiste momenten verheven het publiek in staren om het gejuich te doen aanzwellen — Caleb Followill is de enige van de groep die zijn nieuwe rol als posterboy wel ziet zitten. Bassist Jared Followill is vaak ronduit lachwekkend met grimassen en poses die al van teveel muzikanten een karikatuur hebben gemaakt. Het maakt allemaal dat ’stadionact’ voor velen een pejoratief begrip zal blijven, overtuigende demonstraties van U2, Muse en waarom niet Springsteen vorig jaar ten spijt.

Nog een euvel van de band is Nathan Followill. Hem zien drummen doet pijn aan de ogen en is tekenend voor de middelmaat waarin deze band zich sinds ruim een jaar warm nestelt. Followill zet de hakken van de songs al te vaak in het zand en zelfs een bom als "Sex On Fire" roffelt hij allesbehalve foutloos af. Net als zijn drumpartijen is de set ontzettend onevenwichtig. De songs uit de eerste drie platen zijn namelijk niet bepaald gemaakt voor de stadions die Kings Of Leon met het nieuwe materiaal ambieert — het prachtige "Knocked Up" is in zo’n arena duidelijk niet op zijn plaats en zou niet mogen uitnodigen tot kreetjes en trucjes waar Coldplay nu naar kijkt als naar filmpjes en foto’s van hun puberteit.

Het zijn zulke songs die nog meer het hoofd doen schudden nu blijkt dat Kings Of Leon ook een kledinglijn heeft gelanceerd. Hip willen zijn eist offers. Dat Kings Of Leon het zoveelste groepje is dat naar de verkeerde lokroep heeft geluisterd, zoals zoveel aanstellerige voetbalvedetten van nog geen achttien jaar oud, mag u — en ons — eigenlijk niets meer schelen. Het verbaast alleen maar. Kings Of Leon is een van die groepen die er mee voor zorgen dat bands als The Sheila Divine van weleer schouderophalend en hoofdschuddend de handdoek in de ring gooien.

Met (ook op de dvd sterk gespeelde) songs als "On Call" en "The Bucket" in de achterzak van hun aanvankelijk nog gescheurde jeans (of zou zulks nu toch in hun kledinglijn zitten?) was dat allemaal immers helemaal niet nodig. Uitgaan van de eigen sterkte zit er voor Kings Of Leon echter niet in en dat is pas wat een groep écht groot maakt. Het verhaal van Kings Of Leon zal na de volgende studioplaat ongetwijfeld een luchtbel blijken. Hun nieuwe tienerpubliek ontdoet zich nog sneller van hun idolen dan van hun gsm of hun vriendje. Ondertussen was het in aanloop naar de volgende plaat trouwens alweer rel: Caleb trok het songschrijverschap in de ogen van de overige bandleden teveel naar zich toe, zodat hij de meeste royalties zou krijgen. Dat is Kings Of Leon vandaag. Niets meer, niets minder.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vier =