RJD2 :: The Colossus

Men verwacht dat het verlaten van XL Recordings en de oprichting
van het eigen label (RJ’s Electrical Recordings) een bevrijdend
effect zal hebben op de muziek van RJD2. Zijn vorige album,
‘The Third
Hand’
(uitgebracht bij de oude stal), werd met licht gemengde
gevoelens bij enola ontvangen en was niet het golden ticket to
success waar Ramble John “RJ” Krohn op hoopte. Zijn uiterst hybride
en complexe muziek leek moeilijk te kunnen aarden in het nauw
omspannende keurslijf van de popmuziek dat hem werd
aangemeten.

Het aanbreken van 2010 gaat gepaard met de grote vuurproef voor
RJDJ2. Zijn vierde album, ‘The Colossus’, is uitgebracht op het
eigen label en zou de volgende stap kunnen betekenen (zowel
muzikaal als financieel) in de carrière van de in Philadelphia
verblijvende Amerikaan. Ondanks de grote verwachtingen, lijkt mij
het woord overambitieus hier beter op zijn plaats.

Net zoals bij de vorige albums van RDJ2 is een groot deel van de
nummers gespijsd met meerdere muzieklagen en een onvoorstelbare
input aan geluidsfragmenten. ‘A Spaceship For Now’ is het voorbeeld
bij uitstek: een duistere aantrekkingskracht, een muzikale
lichtshow met complexe beats en nazinderende soundscapes. De term
hiphop bedekt de volledige lading nauwelijks, misschien is het
zelfs adequater om in dit geval van space hop te spreken. Een
boeiende bricolage, hoewel RJD2 in geen enkel opzicht het niveau
van een figuur als Amon Tobin
evenaart.

Ondanks de kleine gebreken heb je bij die momenten toch even het
gevoel naar een luisterwaardig album te luisteren. Spijtig genoeg
is ‘The Colossus’ ook een album met enkele fundamentele zwaktes.
Van diepgewortelde en intense geluidservaringen is geen sprake bij
slappe kost zoals ‘The Shining Path’ en ‘Tin Flower’. Flets qua
klankkleur en muziek die simpelweg weinig tot de verbeelding
spreekt. De goedkope soulvibes doen vaak denken aan Mayer Hawthorne en
dat kan allesbehalve als een compliment beschouwd worden. Afsluiter
‘Walk With Me’ is op dat vlak het culminatiepunt: geen beklijving
en bij momenten gewoon lachwekkend. I’d rather walk away from
that
.

Slechts sporadisch sijpelen er eens wat honingzoete melodieën in de
fijne raten van de ritmische structuur door en wordt aldus gebroken
met het stramien van lichtvoetigheid. ‘Giant Squid’ doet shaken op
zijn groovy beats maar klinkt opvallend fris door voldoende
afwisseling in het instrumentarium. Die fundamenten vind je niet
overal terug, al is er soms niet meer dan een catchy refrein nodig
om aan te slaan. Zo nestelt ‘The Glow’ zich al snel in het
geheugen: het nummer baadt in zelfzekerheid, doet de luisteraar
eventjes zweven en steekt zijn verwantschap met het werk van ELO
niet onder stoelen of banken.

‘A Son’s Cycle’ lijkt zich eveneens te onderscheiden door de
opzienbarende (rap)teksten (“The brilliance that I projected
from those pierced eyes
“) en de grauwe en bedroevende sfeer
die als nevel doorheen het nummer sluimert. Toch ontbreekt het aan
een krachtdadig vervolg, waardoor het nummer enigszins in de
vergetelheid raakt. ‘Gypsy Caravan’ start als een psychedelisch
knallertje (denk aan ‘I Am The Walrus’),
maar is uiteindelijk niks meer dan een losse flodder.

RJD2 probeert met ‘The Colossus’ een dubbele doelgroep aan te
spreken. Enerzijds de trouwe schare van fans die zijn eclectische
stijl weten te appreciëren, anderzijds een breder publiek dat op
zoek is naar een uitdagender geluid. Het samentreksel is spijtig
genoeg geen onverhoopt succes. Geïnspireerd, maar niet gestileerd
tot een coherent album.

www.myspace.com/rjd2
http://rjselectricalconnections.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × drie =