Eindejaarslijstje 2009 van Alexander Cornet

  1. Doves :: Kingdom Of Rust     Toch weer veel te onopgemerkt gebleven, deze vierde en beste plaat van het altijd al op hoog niveau acterende Doves. Het bredere publiek dat Elbow vorig jaar bijzonder terecht overviel na het briljante The Seldom Seen Kid, verdiende Doves voor Kingdom Of Rust eigenlijk ook. Het beste dat ik dit jaar gehoord heb.
  2. The Hickey Underworld :: The Hickey Underworld     De meest opwindende van alle goede Belgische platen die dit jaar uitkwamen. Het zou een kopstoot worden en het wérd een kopstoot. Een Belgische rockgroep om zot van te zijn, zoals een mens dik tien jaar geleden vermoedelijk ook zot kon zijn van dEUS of Evil Superstars. James, het chauvinisme!
  3. Antony and the Johnsons :: The Crying Light     Of deze plaat écht aan de ribben blijft kleven is voorlopig niet helemaal duidelijk (ik grijp er eigenlijk weinig naar terug). Dat ze enkele prachtige Antony-nummers bevat is evenwel een open deur intrappen. Het bevreemdende verrassingseffect van I Am A Bird Now werd op The Crying Light gewoon overklast door een plaat die bulkt van de uitstekende songs.
  4. The Bony King Of Nowhere :: Alas My Love     Al even hoge verwachtingen voor het debuut van The Bony King, als voor het debuut van The Hickey Underworld. En evenzeer bijzonder genoten van het uitstekende resultaat. Talent met een grote mond, altijd een spannende cocktail.
  5. Dan Auerbach :: Keep It Hid     Wat een vette bluesy plaat is Keep It Hid. In eerste instantie een zware dobber, maar daarna gewoon heel sterk van begin tot eind. Talent heeft weinig meer nodig dan een gammele gitaar om grootse dingen te laten zien.
  6. Isbells :: Isbells     Onterecht uitgespeeld tegen The Bony King in de strijd om beste Belgische folky plaat van het jaar. Isbells staat er gewoon naast en verliest hier, twee plaatsen lager, ook in het geheel geen ‘strijd’. Beklijvender trouwens dan die andere referentie, Bon Iver, wat mij betreft.
  7. The Pains Of Being Pure At Heart :: The Pains Of Being Pure At Heart     Zeer opwindend op het eerste gehoor, na een tijdje weer wat minder. Toch was dit debuut van “My Bloody Valentine meets Belle & Sebastian” een bijzonder aangename verrassing, begin dit jaar.
  8. Dez Mona :: Hilfe Kommt     Dez Mona is niet langer die mysterieuze zwarte vogel in die roodverlichte kooi, of hoe omschreef Saskia De Coster de groep ook weer? Deze plaat is vergelijkbaar met The Crying Light van Antony; de groep wordt toegankelijker zonder aan kwaliteit in te boeten.
  9. Tortoise :: Beacons Of Ancestorship     Tortoise is niet dood, willen we dat afspreken? Op haar jongste plaat bewijst deze groep dat ze nog steeds beter is dan tal van haar epigonen. U kent dat verhaal, maar het ís ook echt zo. En is er trouwens iemand in de zaal die de term postrock nog eens van een definitie wil voorzien?
  10. Zu :: Carboniferous     Benieuwd van aard als wij zijn, nemen wij wel eens de tijd om een Guy Petersfavoriet te beluisteren, en zo komt een mens bij het Italiaanse Zu terecht. Bijzonder overdonderend en bij momenten al even opwindend, maar niks voor op een nuchtere maag. Prent vooral dat laatste goed in uw hoofd.

Kennelijk buiten de muzikale reikwijdte van goddeau was ik dit jaar ook zot van – – zowaar – – een Franstalig plaatje. Ombres van de jonge, Bretoense chansonnière Luciole is fris als een muntje en hartverwarmend als een knuffel van uw beste vriendin. Had gerust op vijf kunnen staan in mijn top tien.

En nog twee meisjes die het vermelden waard zijn: de debuutalbums van Jessica Lea Mayfield      hebben respectievelijk recht op de symbolische plaatsen elf en twaalf.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 7 =