Stranger than fiction :: documentaires


Je mag van Michael Moore denken wat je wil, maar hij heeft wel
de documentaire uit het slop gehaald. Tien jaar geleden was het
haast ondenkbaar dat je in de bioscoop naar een non-fictiefilm zou
gaan kijken, nu is dat de normaalste zaak van de wereld
geworden.

1. Bowling for Columbine (2002)
Michael Moore verdraait feiten en gaat wat al te makkelijk voor de
gemakkelijke punch-line, maar deze anti-wapendocu was wel het
startpunt voor de vernieuwde interesse in de documentaire vorm.
Destijds werd de film in Europa bestudeerd als een case
study
van een nieuwe journalistieke aanpak (check de extra’s
op de dvd), nu zijn we het zo gewend dat we zouden willen dat Moore
eens een ander liedje speelde.

2. Capturing the Friedmans (2003)
Een fascinerend verhaal over een vader en zoon die beschuldigd
werden van aanranding van buurtjongetjes. Deden ze het of deden ze
het niet? De andere zoon van het gezin legde de hele hetze vast op
video, wat ons een oncomfortabele blik geeft in het leven en de
hoofden van de gezinsleden. Essentiële cinema.

3. The Fog of War (2003)
Robert S. MacNamara was één van de architecten van de Koude Oorlog
en de Viëtnamoorlog, onder JFK en Lyndon Johnson. Hoe verantwoordt
of rationaliseert hij zijn daden? De film is in essentie één lang
interview met de man, en een fascinerende les in de relatie tussen
politiek en moraliteit.

4. Lost in La Mancha (2002)

Terry Gilliam heeft nooit een film gemaakt waar hij niet voor heeft
moeten vechten. In 2000 verloor hij dat gevecht toen hij ‘The Man
Who Killed Don Quixote’ probeerde te draaien. Weggespoelde sets,
een hoofdrolspeler met prostaatproblemen, overvliegende F16’s en te
weinig budget beslisten er anders over. Deze making
of-
documentaire werd meteen de eerste unmaking
of-
docu.

5. Super Size Me (2004)
In pure Michael Moore-stijl ondernam Morgan Spurlock een experiment
met zijn eigen lichaam: 30 dagen lang at hij niets anders dan
McDonald’s. De gevolgen waren verschrikkelijk. Spurlock besteedt te
weinig tijd aan het feitenmateriaal over voedingsstatistieken dat
hij doorheen de film sprenkelt, maar levert wel een amusante prent
af.

6. Touching the Void (2003)
Deels interview, deels geënsceneerde reconstructie van een
rampzalige bergbeklimming. Met gebroken benen een berg af raken, ga
er maar eens aan staan, zeker als je dan nog met een liedje van
Boney M in je kop zit.

7. Metallica: Some Kind of Monster (2004)
Hilarische documentaire over het maken van Metallica-cd ‘St Anger’.
Groepstherapie, ego-tripping en tegenslagen alom. Om van de muziek
nog maar te zwijgen.

8. Enron: the Smartest Guys in the Room
(2005)

Eén van de grootste gevallen van witteboordcriminaliteit ooit wordt
onder de loep genomen in deze traditioneel opgebouwde, maar
verrassend helder vertelde documentaire. Zoals Edward Norton al zei
in ’25th Hour’: send those Enron-assholes to jail for
life!

9. Jesus Camp (2006)
Zin om eens echt schrik te krijgen voor de toekomst? In ‘Jesus
Camp’ krijgen we een blik op een evangelistisch indoctrinatiekamp
voor kinderen in het zuiden van de VS. Kinderen van tien en jonger
krijgen te horen dat evolutie nooit heeft bestaan, dat Harry Potter
op de brandstapel hoort, dat global warming een mythe is, dat
George Bush een door God uitverkoren president is en dat ze de
plicht hebben om luidkeels te protesteren tegen abortus. God
bless the power point presentation, so the devil won’t touch
it!

10. Anvil! The Story of Anvil
(2008)

Fantastische docu over een metalgroep die in de jaren tachtig heel
even succesvol was, maar daarna verdween in obscuriteit. Ze blijven
verderspartelen met enthousiasme dat aan het psychopatische grenst:
“Oké, onze Europese tour was een ramp, maar we hàdden tenminste een
tournee om fout te gaan!” Spinal Tap is nooit veraf.

Keer
terug naar het decennium-overzicht!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − vijftien =