Emily Jane White :: 2 december 2009, Botanique

Hoewel Emily Jane White de voorbije twee jaar ook ons land al enkele malen bezocht heeft, is haar optreden in de Botanique zowat het eerste zaaloptreden de naam waardig. De Orangerie, voor de gelegenheid omgetoverd tot een “toneelzaal”, loopt dan ook vlotjes vol voor dit eerste concert in een reeks die de Amerikaanse in België zal geven.

{image}

Met een soloversie van “A Shot Rang Out” wordt meteen de toon gezet voor een intimistisch optreden dat binnen de theatersetting uitstekend tot zijn recht komt. Want waar White op plaat een volledige band achter de hand heeft, waarmee ze overigens ook in het thuisland toert, houdt ze het in Europa veel bescheidener en kiest ze voor een kleine bezetting. Net als tijdens de vorige tour rekent ze opnieuw op celliste Jen Grady voor muzikale ondersteuning, al treedt ditmaal ook violiste Carey Lampbrecht aan.

De triobezetting speelt in het voordeel van White want waar ze in de studio voor verschillende invalshoeken en stijlen kiest, klinken de songs live meer verwant aan elkaar. Dit komt de set die bijna louter uit nummers van Victorian America bestaat, duidelijk ten goede. Daarenboven weet White hierdoor ook een brug te slaan met het spaarzamere geluid van het debuut, waaruit naast “Wild Tigers I Have Known” en “Time On Your Side (tijdens de bissen) ook nog een indrukwekkend “Bessie Smith” en een knappe uitvoering van“Dark Undercoat” te horen zijn.

Hoogtepunten zijn de songs niet, want dat zou impliceren dat de andere nummers minderwaardig zouden zijn. En daarvoor houdt White de teugels te strak in de handen en weet ze een set lang op kruissnelheid te blijven. Opvallend daarbij is dat ook de nieuwe songs op veel bijval kunnen rekenen evenals het door velen verguisde titelnummer dat hier een tweede leven krijgt en de kracht van White als songschrijver extra onderstreept. De intieme sfeer die ze met “A Shot Rang Out” creëerde, blijft niet alleen behouden maar zorgt er ook voor dat White niet minder dan tweemaal (terecht) terug geroepen wordt voor bisnummers.

Ondanks het relatieve gebrek aan media-aandacht binnen de bekendere/grotere muziekmagazines en radiostations heeft White langzaam maar zeker naam voor zichzelf gemaakt. De kleinere optredens en tours de voorbije jaren hebben duidelijk hun vruchten afgeworpen. Alela Diane katapulteerde zichzelf van de Rotonde rechtstreeks naar de grote AB-zaal, Emily Jane White doet het iets voorzichtiger maar het is slechts een kwestie van tijd voor ook zij bij een groot publiek doorbreken zal. Volgend jaar treedt ze volgens geruchten met de volledige band opnieuw op in België, misschien moet u nu maar al uw ticket bestellen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − acht =