Robbie Williams :: Reality Killed The Video Star

U zocht een uitstekende popplaat? Perfect geproducet, slim gesequenced en dus een fijne afwisseling tussen pure fun, slepende ballads en breed grijnzend showmanship? Robbie Williams zal u dan met Reality Killed The Video Star eindelijk weer eens uw zin geven.

Het gaat weer beter met Robbie Williams. In het verleden wist de man als geen ander zijn succes op weinig gevarieerde wijze te verkwanselen. On top of the world met Take That, besloot hij in 1995 de groep te verlaten na een wild Glastonbury-weekend waarin hij zich op sleeptouw liet nemen door Liam Gallagher en een dansje placeerde op het podium terwijl Oasis "Shakermaker" speelde. Een succesvolle solo-carrière volgde, niet in het minst dankzij über-ballad "Angels".

Het enige wat Williams in de weg stonden waren zijn haat-liefdeverhouding met beroemdheid en zijn weinig gecontroleerd druggebruik, beide uitgebreid belicht in de uitstekende (en meermaals verrassende) documentaire Nobody Someday uit 2002. Begin deze eeuw leek Williams onaantastbaar: hij reeg de hits aan elkaar en bouwde ook langzaamaan flink wat geloofwaardigheid op bij de ’serieuze’ muziekliefhebber. Als rasperformer wist hij zowel een kritische weide op een rockfestival als een publiek vol tuxedo’s in te pakken. Sing When You’re Winning uit 2000 is ongetwijfeld een van de meest perfecte en pretentieloze popplaten van de voorbije tien jaar. Opvolger Swing When You’re Winning (vol rat pack-covers) is een onmiskenbaar egoproject, maar Williams kwam er op plaat en tijdens de magistrale live-uitvoering in de Royal Albert Hall met veel branie en opgeheven hoofd mee weg.

Tijdens de opnames van Escapology kreeg Williams ruzie met mede-songschrijver Guy Chambers, waarna de star langzaam begon te tanen. Sinds 2002 kent de man nog steeds het succes waar velen van dromen, maar het echte vuur lijkt weg. De songs blijven degelijk, de ballads beroeren de juiste snaren, maar de echte branie is verdwenen. Met Rudebox wilde hij dan weer te hard tonen dat hij iets anders durfde proberen, wat een erg matig album met enkele straffe uitschieters opleverde.

Om maar te zeggen: een jaar of zeven geleden gingen we met graagte op de barricaden staan om onze Robbie Williams-liefhebberij te verdedigen, maar Reality Killed The Video Star hoefde niet meer zozeer, zo dachten we toen we het album plichtsbewust een eerste maal door de boxen joegen.

En toch, enkele draaibeurten verder blijkt het album wel degelijk onze tijd waard. Reality Killed The Video Star is een stuk beheerster dan zijn vorige albums en klinkt ook meer als een geheel. Dat levert geen echte topsingles op, maar er is ook geen reden om naar de skip-toets te grijpen.

Eerste single "Bodies" heeft wat dicht tegen iets van Ian Brown en Garbage gelegen, maar wie iets tegen dat soort geïnspireerd pikken heeft, mag op een volgend concert van Editors Depeche Modealbums richting podium smijten. "Bodies" is een uitstekende single en van het beste dat Williams al op ons losliet.

Dat Robbie Williams geen beetje fan is van The Pet Shop Boys was in het verleden al te merken. Op Reality Killed The Video Star huurde hij dan ook Pet Shop Boys-producer Trevor Horn in. Zijn hand is het duidelijkst op "Last Days Of Disco", dat even goed door de heren Tennant en Lowe kon geschreven zijn en dat is in ons woordenboek een huizenhoog compliment.

Verder is Horns invloed een stuk minder opvallend en klinken de songs zoals we van Williams gewoon zijn: schipperend tussen britpop ("You Know Me"), anthems ("Won’t Do That"), ballads ("Deceptacon") en big bang-gecroon (het korte Broadway-pareltje "Somewhere").

’Don’t call it a comeback’, zingt Robbie Williams in "The Last Days Of Disco", maar na drie jaar stilte en twee behoorlijk matige albums, is Reality Killed The Video Star meer een comeback-met-opgeheven-hoofd dan een herhalingsoefening van een verlepte ster. Hoewel er her en der duidelijk echo’s uit het verleden te horen zijn lijkt Williams zijn branie weer teruggevonden te hebben. En dan is hij wat ons betreft absoluut de grootste en beste popster van de voorbije 15 jaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 4 =