De split van Wolfmother was zowat de flauwste grap uit het rocknieuws van de laatste jaren. Opperkrullenbol Andrew Stockdale zette een jaar later zijn activiteiten Axl Rose-gewijs verder met drie nieuwe leden, met als resultaat Cosmic Egg dat een ferme veeg uit de pan geworden is.
De Aussies zaten na het weergaloze debuut uit 2006 met een luxeprobleem: ze spraken in een korte tijd een heleboel muziekliefhebbers aan, gingen twee jaar op zwier en toerden met de groten der aarde. Na de twee jaar durende veroveringstocht, waar de frustraties exponentieel stegen, stond de eigenwijze gitarist/songschrijver Stockdale er alleen voor. In 2008 werd drummer Myles Heskett vervangen door Dave Atkins en in de plaats van bassist Chris Goss kwam Ian Peres. Er was ook plaats voor een extra snarenplukker: Aiden Nemeth.
Wie beweerde dat Cosmic Egg minder zou rocken zit behoorlijk fout: de temperatuur in de huiskamer steeg meteen toen eerste single “New Moon Rising” airplay kreeg. Tijdens het swingende “Oh she don’t mind, she got the time, I see the new moon rising” gingen meteen alle stoelen en tafels aan de kant. Op het nummer kunnen gerust de etiketten Queens Of The Stone Age, door de laaggestemde gitaren, en Led Zeppelin, dankzij Stockdale’s stem, gekleefd worden. En je houdt best genoeg kleefetiketjes over want Cosmic Egg is een boeiende muziekquiz geworden.
In “White Feather” duikt de geest van Axl Rose en Guns N’ Roses pas op bij het horen van de snauwende stem in “It’s allright now” en het heerlijk catchy solowerk. Afgaande op de strakke chorus van Stockdale en Nemeth wordt tijdens “Sundial” de Tom Morello van Audioslave serieus gevoeld. In de rest van het nummer zit Black Sabbath’s “Sweet Leaf” en qua stemgeluid zweeft Stockdale tussen het lichtjes bedwelmende stemgeluid van Robert Plant en Ozzy Osbourne. En daarmee is het lijstje volledig.
Op naar de volgende ronde waarin Wolfmother het publiek verder ophitst met “Pilgrim”, een up tempo nummer waarin een Morello-riff alweer opduikt en Kyuss in Goss’ brommende basgeluid. “In The Castle” is dan weer Led Zeppelin maar dan met een eenentwintigste-eeuwse turbo-injectie. Producer Alan Moulder stuurde deze Wolfmother overduidelijk met een modern geluid de wereld in.
Af en toe wordt wat gas teruggenomen. De opgewekte ballade “In The Morning” is als een pumped up Beatlesnummer terwijl tijdens “I believe that love is gonna last forever / But it’s all within my mind” in “Far Away” akoestische gitaar en laidback drums doen blozen. Bij de aanvang van “Violence Of The Sun” denk je aan een gezapig Oasis-tempo maar luttele seconden later word je naar de seventies teruggeschoten door enkele distorted gitaarsignalen, alsof Noel en Liam Gallagher als kleine peuters hun vingertjes in een stopcontact steken.
Na Cosmic Egg is duidelijk dat Stockdale nog meer snuift aan alles wat naar Led Zep, Deep Purple, Black Sabbath en de seventies ruikt. Het album gaat nog meer over verschillende stijlen en zweeft tegelijk meer dan zijn voorganger. Volgend jaar alvast te aanschouwen in de Brusselse Botanique en misschien wel op Rock Werchter? Neem alvast mammie en pappie met hun seventies schoenen mee.
