Yo La Tengo + Wreckless Eric & Amy Rigby

Het moet gezegd: Yo La Tengo heeft sinds mensenheugenis de
reputatie om fenomenale muziek te maken voor slechts een beperkt
publiek. Het trio uit Hoboken, New Jersey mag dan wel niet dezelfde
status genieten als tijdgenoten zoals Sonic Youth of The Flaming
Lips, toch staat de groep al decennia lang garant voor intense en
beklijvende melodieën – inclusief de knotsgekke experimenten van
frontman Ira Kaplan.

De doorbraak bij het grote publiek is er misschien nooit geweest,
maar dat geeft ons eveneens de kans om Yo La Tengo nog steeds in
kleine en intieme zaaltjes aan het werk te zien. De nieuwe plaat
‘Popular Songs’ is onlangs verschenen en bevat zowel bijzonder
leuke popdeuntjes als uitgebreide instrumentale composities. Genoeg
materiaal om het publiek in het Depot voor een tweetal uur aan de
stoelen te kluisteren!

Als voorprogramma verschenen Wreckless Eric & Amy
Rigby
op het podium (door een groot doek met illustraties
van knopen gedecoreerd – verwijzend naar de backcover van ‘Popular
Songs’). Frontman Eric had duidelijk al een gezegende leeftijd en
iets meer wateren doorzwommen dan zijn iets jongere compagnon Amy
Rigby. De Engelse gitarist toonde zich nogal praatgraag maar
schakelde al snel over op het muzikale gedeelte: stevige rock met
country- en folkinvloeden. Daarop volgde ‘Raising Bar’ een bluesy
rock-‘n-roll waar Wreckless Eric met een scherpe en doorleefde stem
toonde waarom Yo La Tengo dit duo als voorprogramma had gekozen. Er
waren soms wat haperingen in de harmonie en de zang van Amy blonk
niet altijd uit in de zachtere stukken, maar het duo liet al bij al
een degelijke indruk na. Verrassend waren de elektronische beats
die onverwacht onder de krakende rockmuziek werden gezet maar
uiteindelijk toch een leuke fusion opleverden. De groep speelde een
volledig scala van muziek (van zachte akoestische nummers tot pure
stoner) waar Wreckless Eric telkenmaal de aandacht naar zich
toetrok met zijn bijtende en schurende stem. Het duo eindigde in
schoonheid met ‘Whole Wide World’.

Het Amerikaanse trio Yo La Tengo was sober gekleed
en kwam zonder al te veel extravangaza op het podium. Dat sobere
aspect lieten ze al snel varen toen Ira Kaplan alle remmen los
gooide met intensief gitaargeweld dat dicht bij noise aanleunde. De
muziek stond redelijk luid waardoor velen al snel de oren bedekten
om hun dierbare organen te behoeden voor enige schade. Na deze
brutale intro maakte de overgang naar ‘All Your Secrets’ een rustig
nummer van het nieuwe album ‘Popular Songs’ met een organ in de
hoofdrol. Kaplan is naast een excentriek gitarist en full-time
‘vreemde vogel’ tevens een behoorlijke storyteller, zoals hij liet
blijken bij ‘Periodically Double or Triple’, een funky nummer met
(iets te) scherpe orgeltonen. Daarnaast kwam ‘Avalon or Something
Very Similar’ van ‘Popular Songs’ aan bod, maar nu raakte Kaplan
met de uitzonderlijke hoge zanglijn wel een beetje verdwaald tussen
al het instrumentale geweld.

Een tweede deel van het optreden luidde het trio in met het breed
uitgesponnen ‘More Stars than there are in Heaven’, een van de
slotnummers op hun meest recente album. De lange postrockachtige
muziek was een eerste echt beklijvend moment doordat de groep er in
slaagde om soms gewelddadig aandoende muziek te voorzien van een
abstract, bijna rustgevend karakter. Verder was er ook ‘If It’s
True’, een atypisch nummer dat ondanks het zachte en gevoelige
aspect niet onopgemerkt voorbij ging.
Het concert ging verder met ‘Here to Fall’, waarbij de zweverige
intro van een diepe bas voorzien werd. Een fantastisch nummer,
zowel afstandelijk als innemend tegelijk, al miste deze liveversie
wel het atmosferische en mysterieuze effect van de albumversie.
Kaplans klankenbrouwerij bleef niettemin rustig verder gaan met ‘Mr
Tough’, een speels en vrolijk intermezzo (waarbij vooral bassist
James McNew ongeziene hoogtes verkende). ‘I’m On My Way’ en ‘I Feel
Like Going Home’ transformeerden het Depot tot een intieme en
gezellige kamer dankzij de akoestische gitaar alsook de piano van
Georgia Hubley.

Dat gevoel van heimwee van ‘I Feel Like Going Home’ kreeg weinig
kans tot uiting door een verschroeiende en onverwachte noise die
het publiek sterk op de proef stelde. Stevige rock, die spijtig
genoeg niet volledig tot zijn recht kwam door een te hoog aantal
decibels en bijgevolg een ongemakkelijk gevoel. Het was wachten tot
‘I Heard You Looking’ vooraleer we onze oren opnieuw even een
rustpauze konden gunnen met dit instrumentale climaxmoment. Een
zeer gewaagd en toch genietbaar nummer, met een bij momenten
fantastische dissonante klankdynamiek. Vermeldenswaardig was ook de
vreemde vorm van regendans die Kaplan leek uit te voeren samen met
zijn gitaar.

Tijdens de bisronde kwamen Wreckless Eric en Amy Rigby nog even op
het podium voor een kort samenspel. Yo La Tengo speelde nog een
innemende en lieflijke versie van ‘Our Way to Fall’ en een
countrysong. De groep verdween voor een tweede keer om dan nog eens
sterk terug te keren met stevige stadionrock en eindigend met de
classic lullaby ‘Autumn Sweater’. Een gedempte afsluiter, met de
warmte van een moederlijke knuffel.

De omstandigheden waren misschien niet ideaal: de muziek was bij
momenten te luid om volledig te genieten van het intens opgevoerde
schouwspektakel. Yo La Tengo liet zoals altijd het publiek de
tanden stukbijten op lange, dromerige composities, (soms abrupt)
afgewisseld met krachtige en experimentele rock. Een moeilijke maar
geslaagde combinatie in de lijn van het uitstekende ‘Popular
Songs’.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + dertien =