Joan As Police Woman

Een
Belgisch concert van Joan As Police Woman is een beetje als een
gezellig koffiekransje: ze mag dan wel een heel eind weg wonen,
toch komt ze regelmatig even langs om je zonder veel verrassingen
met een warm gevoel achter te laten. Soms brengt ze natuurlijk ook
wat zoetigheid mee, zoals vanavond: een coverschijfje dat de leemte
tussen de tweede en derde eigen plaat moet opleuken. Een album
waaraan ze bovendien nog een clevere marketingtruc gekoppeld heeft:
door het alleen op concerten te koop aan te bieden, boost het niet
alleen de ticketverkoop (resulterend in een alweer aardig
volgelopen Handelsbeurs), maar ook de cd-handel – de laatste jaren
nog maar weinig zo’n volkstoeloop gezien bij de
merchandisestand.

‘Cover’ zal zeker niet de prijs voor meest originele titel van het
jaar wegkapen, maar is wel een toonbeeld van het talent Joan Wasser
geheten. Met overbekende nummers uit alle genrehoeken van de sector
kan ze namelijk een coherente plaat én setlist opbouwen, die 100%
Joan As Police Woman aanvoelt. Doorheen de avond doorliep ze samen
met Timo Ellis verschillende stijlen die mooi binnen één plaatje
pasten. Naar gewoonte grossierde Joan in smeulende soul (T-Pain’s
‘Ringleader Man’) en funky rock (Bowie’s ‘Sweet Thing’), maar met
een uitgebeende versie Sonic Youth’s ‘Sacred Trickster’ blikte ze
ook eens terug naar haar punkroots. Wasser ging creatief met de
nummers aan het werk en draaide ze volledig naar haar hand: T.I.’s
‘Whatever You Like’ transformeert bijvoorbeeld mooi van opgeblazen
rap in een sexy rocksong. De covers zijn geen gimmicky
tierlantijntjes, maar herinterpretaties die sterk genoeg uit de
hoek komen en niet afsteken tegen het eigen materiaal.

Tussen dat eigen werk merkten we met de glimlach het immer funky
‘Save Me’ en een prachtige minimalistische versie van ‘Start of My
Heart’ op. Het gekende materiaal werd echter tot een karige portie
herleid, wat met het uitvoerige touren een goede keuze was naar de
frequente bezoeker toe. Tussen de covers door werd wel al een tipje
van de sluier van het in de stijgers staande derde album gelicht,
waaraan duidelijk nog wat werk is (de vlakke ballade ‘Flash’), maar
waarvoor toch ook al enkele pareltjes, zoals het überfunky
‘Nervous’, in de kast liggen.

Vanavond zagen we Joan As Police Woman niet op haar allerbest: de
drummachine ging soms tegen het organische livegevoel in en enkele
ongemakkelijker stiltes tussen de nummers door haalden hier en daar
de vaart uit de set. Wel was Wasser opmerkelijk goed bij stem én
had ze voor een indrukwekkende afsluiter gezorgd (de door onder
meer Nina Simone vereeuwigde traditional ‘Keeper of the Flame’) die
er op zijn upje al voor zorgde dat je op wolkjes de zaal uitdreef.
Geen memorabel wapenfeit dus, maar wel een gezellig wederzien. We
kunnen weer even verder, maar laten we alvast binnen een zestal
maanden een afspraak fiksen met meer nieuws.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − twee =