Florence + The Machine + Annasaid

Botanique, Brussel, 7 oktober 2009

Florence
Welsh is zo’n vrouw waar je niet om heen kunt. Anderhalf jaar
geleden verzorgde ze het voorprogramma van MGMT in de AB Club, maar
waar het merendeel van de supports van een hap-slik-weggehalte
gediend zijn, bleek uitgerekend Florence en pas in de tweede plaats
de hoofdact hét gespreksonderwerp aan de bar na het optreden. Niet
mis, kan je denken. En dan moeten we nog vermelden dat de passage
van de Britse in de Botanique minstens dubbel zo goed was.

Eerst kregen we nog een halfuurtje Annasaid
voorgeschoteld. Of laten we eerder zeggen, door de strot geduwd. De
Deense band leek best een aangename bende te zijn, maar daar hield
het dan ook bij op. Muzikaal vallen ze het best te omschrijven als
een zoutloze rip-off van Foals – zo hoorden we onder meer de
schaamteloos gekopieerde intro van ‘Cassius’ van laatstgenoemde
band de revue passeren, in een wat flauwere versie welteverstaan.
Fast forward, please!

Na even geduld te moeten uitoefenen, verschenen
Florence en haar Machine
(bestaande een keyboardspeelster, gitarist, drummer en harpist) op
het podium van de Orangerie. Met haast bezwerende gesticulaties
paradeerde de roodharige zangeres tot bij haar microfoon, waar ze
‘Bird Song’ inzette en meteen imponeerde met haar longinhoud. Het
is moeilijk te geloven, maar het leek erop dat de stem van Florence
anderhalf jaar na onze eerste ontmoeting nog meer aan kracht
gewonnen had. Ook haar ontwapenende présence bleek allesbehalve
getemperd te zijn. En zo miste de Londense haar start niet. Met het
bezwerende ‘My Boy Builds Coffins’, hitje ‘Kiss With A Fist’ en het
verrassende b-kantje ‘Are You Hurting The One You Love?’ trok ze
het zichtbaar genietende Brusselse publiek al meteen over de
streep.

Wat dan volgde was een twee songs durend akoestisch moment bij de
harp. Eerst was ‘I’m Not Calling You A Liar’ aan de beurt, gekozen
door de jarige gitarist Robert ‘Bobby’ Ackroyd, die overstelpt werd
door gelukswensen van Florence en het publiek. Vocaal werd Bobby’s
keuze een absoluut hoogtepunt, maar nog prachtiger was het
daaropvolgende ‘Hurricane Drunk’.

Al ergens in het midden van het nummer werd de voltallige band weer
opgetrommeld voor de zo mogelijk nog betere tweede helft van het
optreden. Het valt ons zwaar om er enkele hoogtepunten uit te
pikken, maar we zullen braafjes een poging wagen: ‘Howl’ (alweer
een staaltje vocale krachtpatserij), ‘Drumming Song’ (een van de
meer dansbare momenten van de set) en de haast gotische
liefdeshistorie ‘Cosmic Love’. Kers op de taart was de bedwelmende
afsluiter ‘Blinding’ dat de toeschouwers en Florence zelf in een
soort van trance achterliet.

De bisronde was minder hypnotisch, maar nog steeds van erg hoog
niveau. Met ‘You’ve Got The Love’, een cover van de eighties
danceklassieker van The Source en Candi Staton, en Florences meest
recente hitwapen ‘Rabbit Heart (Raise It Up)’ werden we nog een
laatste keer aan het dansen gezet, maar daarna was het jammer
genoeg echt voorbij. Zelden een publiek zo eensgezind gelukkig naar
buiten zien lopen, en terecht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × een =