Nog tot 11 september toert Chantal Acda van Sleepingdog door het Verenigd Koninkrijk. Op nieuws.goddeau.com brengt ze regelmatig verslag uit van haar belevenissen.
‘h4>Deel 3
We reden over een geweldige brug Wales binnen. Man, man wat een schoonheid. De tekens aan de weg leken wel Ijslands en het voelde bijna alsof ik in een ander land terecht kwam. Toen we aankwamen in Cardiff zijn we eerst gaan wandelen in een mooi park. Ook het voetbalstadion gezien zodat Rich ook aan zijn orgasmes kwam. Mooie stad!
We speelden in een Arts Centre. Heel mooie ruimte met veel ramen en lieve mensen. Tiny Vipers zou na ons spelen. Het is altijd afwachten. Je hebt niks in de hand. Het geluid, het publiek en de ruimte zijn allemaal zaken dieje niet kan controleren. Soms komt alles samen. We begonnen met “Touching The Leafs”, een nieuw nummer, en meteen voelde ik het! Dit gaat een fijn concert worden. De mensen waren superaandachtig.
Ik maak muziek omdat ik me soms moet terugtrekken van mijn normale leventje. Gisteren voelde ik me wegzakken richting mijn veilige wereld als ik zing. Na het tweede liedje, “Prophets”, merkte ik dat de spanning met Rich zo hoog was dat hij ook mee was. Ik voelde echt iets magisch en op dat moment gebeurde er iets wat ik bijna nooit meemaak. Ik had het gevoel dat werkelijk elke ziel in de zaal me begreep. Dat is voor mij het mooiste wat ik kan meemaken als ik muziek maak.
Het hele optreden bleef dat gevoel hangen. Ik was enorm emotioneel en ik merkte aan Rich dat hij me onderweg ontmoette. Op het einde van de set heb ik volledig akoestisch midden in het publiek “Quiet” gespeeld. Voor mij was het af. Echt alles wat ik wilde bereiken.
De promotor was enorm enthousiast en bleek een vinyl label te hebben waar hij onder andere Daniel Johnston op uitbrengt. Nu wil hij heel graag mijn albums ook op vinyl gaan uitbrengen. Zo fijn allemaal!
Tiny Vipers was wonderschoon. Geen stomme grapjes of schattig gedrag maar gewoon echt recht uit het hart. Na het concert hadden zowel ik als Rich geïnteresseerden om ons heen hangen die nog iets extra’s wilden naast het concert. We zijn bij vrienden van de promoter gaan slapen en die mensen waren zo vriendelijk. Iets te vriendelijk want er werd bij mij meteen een flinke scheut wijn ingegoten, gevolgd door een lading whiskey. En ja hoor, zowel ik als Rich zo zat als een aap.
Het erge is, en dat weten sommigen misschien wel, is dat ik niet tegen alcohol kan en ik begon dus blijkbaar iets te enthousiast te reageren (dat woordje iets is een understatement maar mijn moeder leest mee). Die “geïnteresseerden” zagen dat als een move.
Soms wel handig om met Rich op tour te zijn in zo’n geval want iedereen vraagt zich af of we een koppel zijn en we laten dat in het midden om elkaar op zo’n moment te redden. Ik heb me echt ziek gelachen en ben als een randdebiel in slaap gevallen. Het klopte bij de rest van de avond. Gewoon doen wat je voelt.
Vandaag naar Cambridge gereden met een half slapende, half vloekende Rich naast me die ruzie had met mijn GPS. Hij is heel grappig als hij zo is. Die Engelsen zijn zo vriendelijk maar als ze loskomen lijken het wel varkens. Fijn dat hij geen nederlands kan op een paar scheldwoorden na, want anders zou ik nu aan de andere kant van de kamer terecht komen. Nu even wat rusten en een alcoholvrije dag, Kan soms wel nut hebben! Oooh wat houd ik van dit land.
