Het tourdagboek van Sleepingdog in de UK :: deel 2

Nog tot 11 september toert Chantal Acda van Sleepingdog door het Verenigd Koninkrijk. Op nieuws.goddeau.com brengt ze regelmatig verslag uit van haar belevenissen.

In London wakker worden is toch iets speciaals. Ik heb meteen mijn loopschoenen aangetrokken en ben gaan hardlopen langs de Thames. Ik weet het, dat is echt voor randdebielen, met een halve kater gaan hardlopen. Ik vind het echt fijn om dan even alleen te zijn en iets van de stad te zien. Daarna koffie gedronken en wat geschreven, Rich was al bij voorbaat aan het vloeken over het wegrijden uit London en nu moest ik hem toch eens gelijk geven. Die GPS van mij doet altijd raar in London.

Eenmaal op weg naar Bristol was het zo mooi! Vorige keer in Bristol werden we door het publiek heel goed ontvangen en ik was benieuwd hoe het nu zou voelen. Die stad heeft ook echt iets heel fijns. De promoter Toby was dezelfde heer van dienst als vorig jaar en dat is echt een lieveke. We speelden in een heel mooi zaaltje, bijna een livingroomfeel maar dan groter, met zowaar 2 voorprogramma’s. Het was heel fijn weer tussen die mensen te zitten. Ik heb een soort van groupie hier die de vorige keer zowat ik janken uitbarstte. Grote vraag was: zou hij er zijn?

Onze set was weird maar voelde heel goed. Het leek alsof het daar spookte want mijn instrumenten hadden compleet hun eigen feestje. Maar ach, die dingen maken live spelen juist anders. Het publiek was enthousiast en wederom muisstil. “Hotellounge” als toegift gespeeld. Toch grappig dat hier zoveel dEUS fans wonen!

Die fan was er dus weer. Ik heb nog steeds niet uitgevogeld of hij nu echt zo opgewonden wordt van mijn muziek (hij schrijft me er lange mails over) of dat hij een enkele reis naar bed met mij wil. Allebei okay, natuurlijk maar wel handig om te weten!

Er kwam nog iemand naar me toe. Rich stond naar me te seinen maar ik ben zo’n droplul dat ik niet snapte wat er was. Bleek iemand van The National te zijn. Die vond het erg mooi. Ook leuk. Ik wilde zo graag wat drinken maar al die spullen moesten eerst in de auto en dan naar Toby’s huis. En shit man, die had goede whisky!! Ik was een beetje tipsy en sommige zullen dan weten dat ik tot grote irritatie van mijn omstanders een lachkick krijg van 3 uur. Heel vervelend allemaal maar oh zo leuk voor mij.

Toby werkt ook voor de BBC en is enorm gepassioneerd over de muziek die hij promoot. Hij maakt zelf ook muziek en je merkt dat het een beetje een soort familie is hier. Het is superfijn om terug gevraagd te worden door dezelfde mensen en ik voel me stilaan deel uitmaken van de scene hier. Ik ben nooit op zoek geweest naar bekendheid. Dat soort erkenning zie ik niet als succes.

Wat ik wel als succesvol ervaar, is het kunnen reizen. Muziek maken die ik echt voel en dan ook nog kunnen spelen in plaatsen waar mensen je begrijpen. Dan voel ik me wel even heel rijk! Ik heb goed geslapen en net weer rondje gelopen in Bristol. Vanavond spelen we met Tiny Vipers in Cardiff. Ik heb altijd al eens Wales willen bezoeken en het is ook fijn een voorprogramma te spelen zodat ik daarna ook eens lekker rustig een andere groep kan zien. We spelen ook best veel nieuwe nummers en die zijn toch wat anders dan de folky liedjes die ik vroeger speelde. Dat brengt toch wat spanning met zich mee. Als je dan de hele avond moet wachten, dan pis je bijna in je broek. Dus vanavond kan ik veilig een kleedje aandoen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vijf =